al.,، آرتمیا، باکتریهای، باکتریها، پروبیوتیک

دانلود پایان نامه
رشد و بقاء مرحله جوان میگوی سفید و اثر محافظتی بر علیه باکتری بیماریزای Vibrio harveyi و عارضه ویروس لکه سفید گذاشت. این خاصیت محافظتی به خاطر تحریک سیستم ایمنی از طریق افزایش فعالیت فاگوسیتوزی (ذره خواری) و ضد باکتریایی بود. همچنین Nikoskelainen و همکاران (2003) نشان دادند که به کارگیری باکتری اسید لاکتیکی لاکتوباسیلوس رامنوسوس سویه ATCC53103 به قزل آلای رنگین کمان در یک سطح غذایی تقریباً cfug-1105 غذا، باعث تحریک پیوسته ((Burst تنفسی می گردد.
2-16-3- منبعی از مواد مغذی و مشارکت آنزیمی در هضم
بعضی مطالعات اشاره کردند که میکروارگانیسم ها اثرات مفیدی در فرآیند هضم جانوران آبزی دارند. در ماهی ها، گزارش داده شده است که گونه های باکتریوئیدها (Bacteroides) و کلوستریدیوم بویژه از طریق تأمین اسیدهای چرب و ویتامین ها در فرآیند تغذیه ای میزبان شرکت می کنند (Sakata, 1990). بعلاوه، بعضی باکتریها از طریق تولید آنزیم های خارج سلولی مثل پروتئازها، لیپازها با فراهم ساختن مناسب فاکتورهای ضروری رشد در فرآیندهای هضم دو کفه ایها مشارکت نمایند (Prieur et al., 1990).
مشاهدات مشابهی نیز برای فلور میکروبی میگوی پنائید بالغ (Penaeus chinensis) گزارش داده اند که از منبع آنزیمی مکمل برای هضم و ساخت ترکیباتی که در جانوران همانند هستند بهره می برند (Wang et al., 2000). میکروارگانیسم های موجود در یک ناحیه (Microbiota) به عنوان منبع مکمل غذایی و فعال میکروبی از ویتامین ها یا اسیدهای آمینه ضروری در سیستم هضمی میزبان به خدمت در می آیند .(Dall & Moriarty., 1983) استفاده از پروبیوتیک ها یک ابزار مدیریتی مهمی می باشد اما کارآیی آنها وابسته به درک رقابت طبیعی بین گونه ها و سویه ها دارد.
باکتریها می توانند نقش بالقوه مثبتی در رشد آرتمیا ایفا کرده می توانند به عنوان غذا و منابع پروتئینی و اسیدهای آمینه مورد مصرف قرار گیرند (Verschuere et al., 1999).
2-16-4- رقابت برای آهن
تمام میکروارگانیسم ها برای رشد نیاز واقعی به آهن دارند (Reid et al., 1993). سیدروفورها (Siderophores) با وزن مولکولی پائین (کمتر از 1500) از عوامل شلات کننده یونی مخصوص فریک هستند که می توانند به سرعت آهن را حل کرده و برای رشد میکروارگانیسم در اختیار آنها قرار دهند. اهمیت اکولوژیکی سیدروفورها، ظرفیت جمع آوری مواد مغذی ضروری از محیط و محروم کردن رقباء را افزایش می دهند. باکتری های بیماریزا که توانایی رقابت برای آهن در محیط های بافتی و مایع بدنی میزبان را دارند باعث ایجاد استرس بالای آهن می شوند (Wooldridge et al., 1993). حذف آهن از غذای لارو باس دریایی (Dicentrarchus labrax) که تازه وارد مرحله تغذیه خارجی شده بود اثر خاصی بر روی بقاء یا میزان رشد ماهی نگذاشته امّا به طور معنی داری بار میکروبی لارو را کاهش داده و تنوع گونه های باکتریایی موجود در آن بخش (Microbiota) افزایش پیدا کرده بود (Gatesoupe et al., 1997).

2-16-5- آنزیم های باکتری های پروبیوتیک
جنس باسیلوس در بین جمعیت پروبیوتیک ها بیشتر از سایر گروههای میکروبی در آبزی پروری مورد توجه و استفاده قرار گرفته است. این پروبیوتیک ها، باکتریهای گرم مثبتی هستند که فلور طبیعی آرتمیا در محیط های پرورشی بوده و قادر به تولید و ترشح تعدادی زیادی از آنزیم های مهم خارج سلولی(Moriarty, 1998) شامل پروتئازهایی مثل باسی تراسین و سابتی لین می باشند (Maget-Dana & Peypoux, 1994; Sanders et al., 2003). این باکتریها از طریق بالا بردن کارآیی سیستم گوارش در فرآیند هضم شرکت داشته و در نهایت رشد میزبان را بهبود می بخشند.
در آزمایشات مختلف (احمدنیا، 2009) در هنگام استفاده از جیره غذایی خاصی همراه با پروبیوتیک مشخصی برای تغذیه آرتمیا، رشد بیشتری مشاهده می گردد که احتمالاً بخشی از این رشد مربوطه به استفاده از این باکتریها به عنوان غذا برای آرتمیا نسبت داد. اما تحقیقات در این مورد بسیار اندک بوده و تاکنون نقش تغذیه ای و پروبیوتیکی باکتریها در آرتمیا از یکدیگر تفکیک نشده است .(Verschuere et al., 1999) اما سویه هایی از پروبیوتیک که در دستگاه گوارش ساکن هستند قادرند به عنوان منبعی از مکمل های غذایی فعالیت میکروبی و منبع تولید ویتامین ها یا اسیدهای آمینه ضروری عمل کنند (Skrodenyte – Arbaciauskiene, 2007; Balcazar et al., 2008). در مقابل استفاده همزمان از باکتریهای Vibrio parahaemolyticus و Micobacterium sp. تأثیر منفی بر بقا آرتمیا داشت اما استفاده همزمان باکتریهای Eiguobacterium و Micobacterium sp. تأثیری بر بقاء، رشد و تکامل ناپلی آرتمیا در مقایسه با تیماری که فاقد پروبیوتیک بودند نداشت (Orozco- Medina et al., 2002).

2-16-6- لاکتوباسیلوس رامنوسوس (Lactobacillus rhamnosus GG)
یک باکتری گرم مثبت، سویه ای از گونه لاکتوباسیلوس رامنوسوس است که در سال 1983 توسط Sherwood و Barry جدا سازی شده است. این سویه باکتری بخاطر استفاده به عنوان پروبیوتیک ها و کم کردن عوامل بیماری زا به طور وسیعی مورد مطالعه قرار گرفته است. لاکتوباسیلوس رامنوسوس در ابتدا از سیستم گوارشی انسان جدا سازی شده است اما در سیستم و مجاری ادراری و تناسلی نیز یافت شده است (Lee, 2009). این باکتری همچنین در تولید غذاهای مختلف مخصوصا محصولات لبنی مثل ماست، شیر تخمیر شده، شیر پاستوریزه و پنیر نرم مورد استفاده قرار می گیرد.
لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG معمولا به عنوان متعادل کننده خوب باکتریها در معده و روده ها از طریق ممانعت از رشد باکتری های مضر معروف شده است. اولین استفاده تجاری از پروبیوتیک ها با استفاده از باکتری لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG در سال 1990 در کشور فنلاند زیر نظر شرکت Gefilus® استفاده شده بود و از آن زمان به بعد محصولات متنوعی از تولیدات با لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG به عنوان غذای روزانه به بازار عرضه شده است (Lee, 2009).
اکولوژی میکروبی مجاری معدی روده ای (GI) ماهیان آب شیرین و دریایی در دهه گذشته به فراوانی مورد تحقیق قرار گرفته است (Denev et al., 2009). مطالعات نشان داده است که جمعیت های ساکن روده در استقرار میکروارگانیسم های بیماریزای لوله گوارش ممانعت به عمل می آورند (Huber et al., 2004). این باکتریها می توانند در فرآیند هضم مواد غذایی از طریق بالابردن کارآیی و بازده دستگاه گوارش و بهبود نهایی رشد میزبان سهیم باشند مخصوصا باسیلوس سابتیلیس (Bacillus subtilis) و باسیلوس لیچنیفورمیس (Bacillus licheniformis) به عنوان پروبیوتیک برای قزل آلای رنگین کمان (Bagheri et al., 2008; Merrifield et al., 2010)، خوک (Alexopoulos et al., 2004; Link & Kovac, 2006) و مرغ (Rahimi & Khaksefi., 2006) با موفقیت بکار برده شده است.
تحت شرایط پرورش متراکم آرتمیا، باکتریهای فرصت طلب رشد کرده و کلنی های غیر متعارفی در محیط کشت و حتی در خود آرتمیا ایجاد گردد. معمولاً کنترل میکروبی شدیدی بایستی اعمال گردد چرا که در غیر اینصورت تولید بیومس آرتمیا کاهش یافته یا باعث انتقال باکتریهای بیماریزا از طریق آرتمیا به لارو ماهی و سخت پوست گردد. معمولاً کنترل میکروبی از طریق کلرزنی آب دریا صورت می گیرد. کنترل نکردن میکروبی باعث کاهش تولید بیوماس آرتمیا یا انتقال باکتریهای بیماریزا به لارو ماهی یا سخت پوست شود (Verschuere et al., 1999). در مجموع، پرورش متراکم جمعیت باکتریهای فرصت طلب ناخواسته در سیستم پرورش را زیاد می کند.
محصولات فرعی کشاورزی مثل سبوس برنج، دانه ذرت، پودر سویا، لاکتوسرم و غیره به عنوان منابع غذایی ارزان برای پرورش گسترده آرتمیا تا مرحله بلوغ، می توانند بصورت مکمل جایگزین با جلبک مورد استفاده قرار بگیرند (Dhont et al., 1996) تحت شرایط پرورش گسترده، باکتریهای فرصت طلب رشد کرده و متاسفانه محیط کشت و آرتمیا را فرا می گیرند (Verschuere et al., 1997). در این خصوص Yasuda و Taga (1980) عنوان کردند که باکتریها می توانند مفید باشد نه تنها به عنوان غذا برای آرتمیا بلکه همچنین به عنوان کنترل کننده های میکروبی از بیماریهای ماهیان و عوامل فعال در میزان احیاء و بازیابی مواد مغذی باشند.
Uchida و همکاران (1997) گزارش دادند که استقرار باکتریها در بخش های سطحی داخل رودۀ آرتمیا می تواند در تجزیه مواد غنی از پروتئین و افزایش کیفیت تغذیه ای نقش مهمی داشته باشد. باکتریهای تجزیه کننده می توانند آنزیم هایی آزاد کنند که در دستگاه گوارشی فعال باقی بمانند (مثل آنزیم های باکتریایی ذخیره شده) و این حالت می تواند باعث افزایش تواناییهای گوارش میزبان گردد همچنین مواد غذایی طبیعی حل شده غیر قابل دسترسی به آرتمیا می تواند تبدیل به بیوماس باکتریایی با اندازه ذره ای مناسب شوند (Martin, 1984).
در حالیکه استفاده از ترکیبات غذایی خشک باعث مرگ میر کاملی می شود، استفاده از ترکیبات غذایی مثل سبوس گندم، یا سبوس برنج یا ذرت و آرد گندم که از طریق باکتریهای اولیه کلنی شدند باعث افزایش بقاء ناپلی ها تا %60 شده است (Orozco–Medina et al., 2002).
آرتمیا، باکتریها را به عنوان گزینه غذایی مصرف کرده و میکروفلور روده ای آرتمیا انعکاس از باکتریهای مصرف شده می باشد. بنابراین با معرفی باکتریهای ویژه میکروفلور روده ای ماهی و سخت پوستان از طریق غنی سازی آرتمیا می توان به این جانوران منتقل کرد. پروبیوتیک ها می تواند بقاء و تولید بیوماس آرتمیا را از طریق افزایش فعالیت آنزیم های گوارشی(Wang et al., 2008) بهبود بازده تغذیه ای و محدود نمودن پاتوژنها (Hong et al., 2005) بهبود بخشند.

2-17- اهداف تحقیق
آرتمیا یک ذره خوار غیرانتخابی بوده و از جلبک های ریز، دیتریت ها و باکتری ها، جایی که تنها فاکتور محدود کننده اندازه ذرات بلعیده شده است، تغذیه می کند .(Van Stappen, 1996; Dhont & Sorgeloos, 2002) هرچند بیولوژی تغذیه و فیلتراسیون در آرتمیا در مطالعات آزمایشگاهی مختلف مورد بررسی قرار گرفته است (Coutteau & Sorgeloos, 1989; Evjemo & Olsen, 1999; Fernandez, 2001)، همچنین پرورش آرتمیا با منابع مختلف غذایی خصوصا محصولات جانبی ارزان قیمت کشاورزی از مرحله ناپلیوسی تا مرحله بلوغ با موفقیت انجام شده است (Dobbeleir et al., 1980)، اما مطالعه و تحقیق در زمینه تعیین غذای جایگزین مناسب برای تغذیه آرتمیا از منابع مختلف غذایی ارزان قیمت به منظور به حداقل رساندن کاربرد جلبک های تک سلولی که هزینه تولید بالایی را دارد و بخصو