مصاحبه با دانا ماشالله پور، در استارت‌آپ ویکند Modotech

دانا ماشالله پور، چهره ای مطرح در دنیای مد و پوشاک و یه مدل حرفه ای در گفتگوی اختصاصی با Modir TV تو یه بیوگرافی کلی در مورد فعالیت حرفه ای خود مطالب جالبی رو گفته؛ در  در ادامه نگاهی به این مطالب داریم.
دانا ماشالله پور گفت: همونطور که اشاره کردین صنعت پوشاک و مد یا فشن، بیزنس اصلی من بوده و حدود ۹ ساله که به طور کامل درگیر این حرفه هستم. یکی از تجربه های اصلی من کار کردن با برند درسا از سالای ۲۰۱۳ تا انتهای ۲۰۱۶ بوده و قبل از اونم به صورت مدل واسه برنده هایی که نماینده رسمی در ایران داشتن، فعالیت داشتم. قبل از کار در ایران با چند برند اروپایی در بخش مدلینگ همکاری داشتم، بعد از سال ۲۰۱۳ هم به طور کامل روی بازار ایران تمرکز کردم.

ایشون درباره فعالیت الان خود در صنعت مد و فشن توضیح داد: من هم مانند خیلی از ادما از اول با مدلینگ شروع کردم و خیلی زود در این مورد ادامه تحصیل دادم و الان در مورد چهره برند، مسترینگ برند و انگار سفیر برند فعالیت می کنم. در واقع مدل بودن یه کتگوری ابتدایی در این مورده و واسه رسیدن به این سطح نیاز به تحصیلات دانشگاهی و کسب رزومهای خوب با برنده های معتبر داره.

دانا ماشااالله پور در مورد دلیل حضور در استارت آپ ویکند مدوتک گفت: من نزدیک به دو ساله که درگیر هستم؛ سال پیش که این برنامه واسه بار اول برگزار می شد، به عنوان منتور شرکت داشتم و واسه من خیلی باحال بود که در بخش مدلینگ شخص دیگری حضور نداشته! من در این مجموعه به عنوان مدیر برنده های لوکس وارد شدم و به عنوان کسی که فعال بخش مد در ایرانه، اینجا حضور دارم.

ما اکثرا واسه چهره برند با برنده ها کار نمی کنیم، خیلی از ما وارد سازه برنده ها میشیم و کمک می کنیم خیلی از برنده ها حساسیت فشن رو داشته باشن و بتونن خودشون رو با قانونای بین المللی تطبیق بدن و به این صورت در این مجموعه حضور دارم.

در ادامه گفتگو، دانا ماشالله پور در مورد رقابتای ایده پردازان در این بخش اضافه کرد: بزرگترین رقابت اینه که بچه ها هیچ شناختی از فشن ندارن و در واقع مشکلات دیگه مانند بیزنس مخفی می مونه. اما رقابتای بیزنسی مدلامون در ایران تعریف ثابت و مشخصی نداره و شاید الگویی که ساخته می شه همه اون الگوها رو دنبال کرده و اطلاعی از عنوان جور واجور مدلینگ که دنیای بسیار بزرگی هم هست، ندارن! من فکر می کنم تنها چیزی که منو متفاوت در این قضیه نشون میده اینه که من به این قضیه به صورت علم نگاه می کنم و در دانشگاه های ایتالیا دوره گذرونده ام و مدرک گرفتم تا در آخر سواد مدلینگ رو به دست آوردم.

مشکلات

ایشون در آخر درباره فرق مد و فشن در ایران و جهان توضیح داد: یه واقعیت درباره ما هست و اون اینه که پر از پتانسیل و نگرانی هستیم و کلا مدیران ما نمی تونن اطمینان و اعتماد کافی داشته باشن. از طرفی من هم به این اطمینان نداشتن حق میدم چون همه چیز خطر پذیری می خواد و اینم خطر بزرگیه ولی ما برنده های مون بیشتر و یا حتی بخش پوشاک مون خیلی محافظه کارانه عمل میکنن و وقتی شما هیچ خطری انجام نمی دین، اتفاق و ابداعی صورت نمی گیره که طبیعتا خلق چیزای جدید هم نیاز به کشف دنیای جدید داره.

بیشتر برندهامون به صورت سنتی عمل میکنن و در نقطه امنیت و اطمینان خود مونده ان و برنده هایی که این خط قرمزها رو رد می کنن، خیلی کم هستن؛ برنده هایی که می تونن دنیای جدیدی رو به افراد نشون بدن. یه سری اشکالات و نقصایی در این صنعت هست که باید در طول زمان برطرف شه. در واقع چهره و شون دادن به یه برند دلیل می شه که تغییرات لازم انجام بشه که این تغییرات نیاز به علم داره. در این استارت آپ ویکند این ترکیب با تکنولوژی و صنعت سنتی مد و پوشاک صورت میگیره و این اتفاق از همین استارت آپا به وجود میاد.