مسلمانان، تفرقه، فرقه، جهاد، عبدالوهاب

آن صحه می‌گذارد».
همچنین او به برادر خود- محمد بن عبدالوهاب – چنین ایراد می‌گیرد:« اعمالی همچون نذر، ذبح، توسل، تبرک به قبور و…، بر فرض آنکه حرام باشند، دلیلی در شرع وجود ندارد که این اعمال را شرک، آن هم شرک اکبری که قرآن موجب حبط عمل می‌داند، برشماریم و به واسطه آن خون و مال مسلمانی را حلال کنیم».
وهابیون که همیشه دیگر مسلمانان را به خوارج تشبیه می‌کنند، خود وضعیتی مشابه آنان دارند، زیرا روش، فتاوا و سیاستی که در قبال امت اسلام در پیش گرفتند، در امتداد روش خوارج است، زیرا همانند خوارج، برداشتی غلط و بسته از اسلام، قرآن و خلافت الهی دارند و از روی جهل و بی خردی، به تکفیر مسلمانان پرداخته، ریختن خون و غارت اموال آنان را مباح می‌دانند.345
وهابی بدون دلیل تمام أهل سنت را کافر می‌دانند. ابن عابدین یکی از علمای معروف حنفی و صاحب کتاب فقهی «حاشیه ابن عابدین» می‌گوید:
فرقه وهابیت، تمام اهل سنت را کافر دانسته، فقط خودشان را موحد می‌پندارند. به طور کلی، هر کس با اعتقاد آنان مخالف باشد، از دیدگاه آنها مشرک و کافر است و به همین خاطر، کشتار اهل سنت و علمای آنان را مباح دانسته اند.346 وهابیون و علمای آنان، در برابر سخن «شیخ حسین مدنی» یکی از علمای دیوبندی پاکستان چه جوابی دارند که گفته است محمد بن عبدالوهاب نجدی که از نجد ظهور نمود، دارای افکاری باطل و عقیده ای فاسد بود. آنان بسیاری از اهل سنت و جماعت را کشتند. او کشتن اهل سنت را موجب وجود رحمت می‌دانست؛ او اهل حجاز و خصوصاً ساکنان حرمین شریفین را به بدترین وضع آزار و شکنجه داد و هزاران نفر از مسلمین به دست او به شهادت رسیدند. این شیخ دیوبندی در یک کلام می‌گوید:
والحاصل انه کان رجلا ظالما عاصیاً، فاسقا سقاکاً، و من اجل ذلک مازالت و لا تزال عداوه قلبیه معه و مع اتباعه وبحیث لا یبغضون الیهود و لاالنصاری و لا الهندوس کما یبغضونهم347
حاصل مطلب این است که محمد بن عبدالوهاب مرد ستمگر و عصیان گر و فاسق و خون ریزی بوده و عرب ها پیوسته با او و پیروانش به گونه ای دشمنی داشته اند که با یهود و نصاری و هندوها نداشته اند.
شیخ حسین احمد مدنی که شیخ الحدیث بوده و در آزادی و استقلال هند، نقش اساسی داشته است. درباره محمد بن عبدالوهاب می‌گوید:
«محمد بن عبدالوهاب معتقد بود که همه اهل عالم و تمام مسلمانان بلاد عرب، کافر و مشرک اند و جنگ با آنان و غنیمت گرفتن اموال آنها جایز، بلکه واجب است».348
همچنین «احمد امین» نویسنده معروف مصری می‌گوید:«وهابیان غیر از سرزمین خود، سرزمین های دیگر اسلامی را مملکت اسلامی نمی دانند و معتقدند که باید با این ممالک، جهاد کرد»349
آیا این اعتقاد محمد بن عبدالوهاب، مؤسس فرقه وهابیت، بدعت و مخالف مبانی دین اسلام نیست؟ چرا وهابیان، تشنه خون مسلمانان هستند، به گونه ای که حتی کفار حربی نیز چنین حرص و ولعی در کشتن مسلمین ندارند؟ چرا محمد بن عبدالوهاب و پیروان او، جنگ و جهاد را با کفار جایز نمی شمارند و به جای آن مسلمانان را هدف گرفته اند، و آیا این اعتقاد و عملکرد آنان، در برابر مسلمانان، کاشف از رابطه مرموز و مخفیانه وهابیان، به خصوص سران و رهبران آنها، با کفار و دشمنان دینی مسلمانان و به خصوص استعمارگران سودجود نیست؟350
به فرض اینکه مسلمانان، آن گونه که وهابیان می‌گویند کافر و مشرک بوده و و جهاد با آنان واجب باشد، پس چرا وهابیان در جهاد با آنان مرتکب وحشی گری و ایجاد رعب و وحشت شده، آنان را به فجیع ترین وجه می‌کشند و اعضای آنان را مثله و تکه باره کرده، حتی به اطفال شیرخوار هم رحم نمی کنند؟
به عنوان نمونه، در یکی از جهادهای وهابی ها علیه مسلمانان، در وادی «دواسر» در حالی که اکثر آنان در مساجد مشغول خواندن نماز صبح بودند، سه هزار نفر را قتل عام کردند و مساجد را بر آن خراب کردند و خانه هایشان را آتش زدند و انگشت پای اطفال را قطع نموده، سپس پاهایشان را قطع نمودند؛ و همین طور انگشت های دست آنان را قطع کردند تا به تدریج و همراه با شکنجه بمیرند. آنان چشم ها را از حدقه بیرون آوردند تا با این کارشان دیگران را بترسانند.5
وهابیان این گونه جهاد را از کجا آموخته اند؟ آیا با این کار آنان، جهاد که یک پدیده مقدس الهی است، خدشه دار نمی شود و چهره ضد انسانی و الهی به خود نمی گیرد؟ در حالی که چنین رفتاری، حتی در میان دزدان و جنایت کاران تاریخ، دیده نشده است.
آیا این گونه رفتار وحشیانه وهابیان به نام اسلام، با مسلمانان و تحت عنوان جهاد، اسلام را در انتطار جهانیان منفور و وحشت زا جلوه نمی دهد؟ . و کدام عقل، می‌تواند چنین دینی را بپذیرد؟
«حافظ وهبه» مستشار سعودی در کتاب «جزیره العرب فی القرن العشرین» درباره رفتار وهابی ها با مسلمانان چنین گزارش می‌دهد که عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود گفت:
هنگامی که قبایل در مقابل دعوت ما، مقاومت کردند و جد ما آل سعود، عده ای از شیوخ و بزرگان قبیله «مطیر» را به زندان انداخت، بعد از آن، چند نفر دیگر از همین قبیله، برای آزادی آنها به عنوان واسطه آمدند، ولی آل سعود به جای اینکه آنان را آزاد کند همگی را کشتند و سرهای بریده آنان را روی غذایی که آماده کرده بودند قرار داده واسطه ها را که پسرعموهایی مقتولین بودند، برای خوردن این غذا دعوت کردند، هنگامی که آنان از خوردن غذا امتناع ورزیدند، دستور قتل آنها را نیز صادر کرد.
ملک عبدالعزیز، این مطل
ب را برای شیوخ قبیله مطیر که برای آزادی زعیم خود «فیصل الدویش» آمده بودند، نقل کرد تا به آنان بفهماند که با تأسی از سلفش او را خواهد کشت؛ و همین کار هم انجام داد و او را کشت و با خونش وضو گرفت تا نماز بخواند.351

1-4)بنی أمیه و ایجاد تفرقه میان مسلمانان
برهم زدن یکپارچگی امت اسلامی و ایجاد شکاف میان صفوف به هم پیوسته مسلمانان، سیاستی بود که نخستین بار امویان آن را در پیش گرفتند و توانستند با این شیوه، جهان اسلام را تا به امروز گرفتار مصیبت «غفلت و پراکندگی» نمایند. این سیاست، به سه شکل صورت پذیرفت:
الف) تفرقه عقیدتی- مذهبی
بنی امیه پس از شهادت امام علی با حمایت از فرقه ای به نام «مرجئه» انشعاب مذهبی در جامعه اسلامی به وجود آوردند. آنان با تقویت این فرقه، مردم را از نظر فکری دچار «خیال پردازی» و از نظر علمی گرفتار «رخوت و سستی» می‌نمودند و همین امر باعث تفرقه عقیدتی مسلمانان می‌شد. گروه «مرجئه» برخلاف «خوارج» معقتد بودند که اصل، «ایمان و عقیده» است و گناه، هیچ تأثیر منفی در ایمان ندارد. به همین جهت «عمل» برایشان بی ارزش و بی اهمیت بود.آنان می‌گفتند: اگر امام با خلیفه مرتکب گناه کبیره شود، از ایمان خارج نیست و واجب الاطاعه است و می‌توان در نماز به او اقتدار کرد. همچنین باور آنان درباره حکومت امویان، این بود که فرمانروایی ایشان به خواست خدا بوده و به همین جهت، حکومت ایشان مشروع است حتی اگر گناهانی مرتکب شده باشند.حجاج بن یوسف- حاکم عراق- پیشتبان مرجئه بود و آنان را در مسئولیت های حساس قرار می‌داد. خلافت عمر بن عبدالعزیز نیز فرصت خوبی برای تقویت این فرقه بود خلاصه آن که اعتبار «مرجئه» ارتباط مستقیمی با حکومت بنی امیه داشت؛ به طوری که با برچیده شدن بساط دولت اموی، «مرجئه» نیز از اهمیت و اعتبار افتاد.352 و امام صادق درباره خطر این فرقه و ضرورت مقابله با آن، روایت شده که فرمود:
«بادر وا احداثکم بالحدیث قبل أن تسبقکم الیهم المرجئه؛ «نوجوانان خود را پیش از آنکه مرجئه به سراغ آنان بروند، حدیث بیاموزید».353
ب) تفرقه سیاسی
نفوذ امویان در میان برخی چهره های نخبه و شاخص از راه تطمیع و ایجاد تردید، شکل دیگری از تفرقه افکنی آنان بود؛ چرا که «خواص» می‌توانست یک نظام سیاسی را از درون دچار بحران دودستگی و از هم گسیختگی کند و زمینه را برای براندازی فراهم نماید. در میان حاکمان اموی، معاویه خریط و کار کشته اجرای این سیاست شمرده می‌شود. او توانست با این شیوه، حکومت نوپای امام حسن را در میدان جنگ به زانو درآورد. معاویه از یک سو، شایعه نمود امام حسن و برخی فرماندهان نظامی با او صلح کرده اند و از سوی دیگر، با ارسال نامه تطمیع و تهدید به چهره های سرشناسی مانند عبیدالله بن عباس تلاش کرد تا آنان را به سوی خود بکشاند. متأسفانه عبیدالله بن عباس با وجود آنکه دو کودک خردسالش وحشیانه به دست بسر بن ارطاه کشته شده بودند؛ اما شبانه همراه با هشت هزار نفر به اردوی معاویه پیوست! نتیجه این دو اقدام معاویه، آن بود که سپاهیان امام حسن دچار سردرگمی، بدبینی، بی نظمی و پراکندگی شوند و به شکست تلخ تن دهند.354
ج) تفرقه قومی- نژادی
شهید مطهری (ره) در تبیین این مطلب که اموی ها از دامن زدن به آتش تعصبات نژادی حمایت می‌کردند؛ به نقل از جرجی زیدان می‌نویسد:« در نظر بنی امیه، مردم سه دسته می‌شدند: اول فرمانروایان که خود عرب ها بودند، دوم موالی یعنی بندگان (مسلمانان آزاد شده) آنان، سوم ذمی ها؛ چنانکه معاویه راجع به مردم مصر می‌گوید: اهل آن کشور سه دسته ناس، نسناس و یا لاناس (جانور) می‌باشند».355
طبیعی است که این گونه طبقه بندی مردم جامعه و متفاوت بودن هر یک از آنان در میزان بهره مندی از مزایا و حقوق اجتماعی، تأثیر فراوانی در بروز اختلافات و دشمنی های قومی برجای می‌گذاشت.
2-4) وهابیت و ایجاد تفرقه میان مسلمانان
یکی از حربه های که وهابیون برای تبلیغ وهابیت استفاده می‌کنند نیز اعمال تبعیض است که این امر، در عربستان سعودی متأسفانه به شدت اعمال می‌گردد و وهابیت سایر فرق به ویژه فرقه شیعه را در تنگنا و محرومیت قرار دادند تا از این طریق آنها مجبورشوند مذهب وهابیت را بپذیرند به عبارت دیگر استفاده از حق شهروندی بدون تمایز یک شیعه، در عربستان، منوط به اختیار مذهب وهابیت می‌باشد . که ما ذیلاً به برخی موارد آن اشاره می‌نماییم:
الف)تبعیض در بُعد آموزش
یکی از تبعیضات که در کشور عربستان بر علیه شیعیان از طرف وهابیون شدیدا اعمال می‌شود تبعیض در مدارس ودانشگاه ها است بطور که روحیه آن هادایما با الفاظ وتعابیر زشت معلمین وهابی شان دراذیت، ونظرات وآثار علمی شان قربانی تعصبات متحجرانه وهابیت می‌شود .بهزاد احمدی در این رابطه می‌نویسد: از بعد آموزشی در مدارس و دانشگاه ها نیز درجات بالای تبعیض قابل مشاهده است . دانشجویان شیعه از تعصب و خصومت آشکار اساتید وهابی که مرتباً آنها را به عنوان کفار، مشرک یا رافضی می‌خوانند در عذابند، آنها در