مدرسه فرزندان بعد از طلاق چه میشود؟

شاید بیشتری آسیب طلاق یه زوج رو فرزندان شون متحمل شن در حالی که خود زوج عمق این مسئله رو درک نمی کنن.

به گزارش آلامتو و به نقل از سپیده دانایی؛ شما پدر یا مادری هستین که تازگیا از همسرتون جدا شدین؟ بچه شما چندساله س؟ تا الان به این موضوع فکر کردین که در آستانه بازگشایی مدارس و پس ازآن، بچتون با چه رقابتایی روبه رو می شه؟ می دونین که واسه رویارویی با رقابتای احتمالی چه کارایی باید انجام بدین؟

طلاق و جدایی والدین واسه کودکان و نوجوانان مخصوصا در سنین مدرسه، تجربه ای دردناکه. برخلاف بزرگ سالان، کودکان نمی تونن آینده رو درست پیش بینی کنن و حدس بزنن که زندگی بدون پدر یا مادر چیجوری هستش. اونا نمی دونن که از این به بعد چیجوری و چیجوری باید نیازای خود رو برآورده کنن؛ کی به اونا کمک می کنه و روال زندگی و آینده اونا چیجوری هستش.

اشتغال ذهنی به جدایی والدین و مشکلات پس از جدایی، عامل مهمی واسه کاهش توجه و تمرکز کودکان و نوجوانان پس از جداییه. در صورت وجود مشکلات تحصیلی، والدین باید فرزندان خود رو بفهمن و از انتظار خود نسبت به اونا کم کنن.

کودکان دبستانی، در سنین ۶ تا ۸ سال، در فعالیتای مدرسه، در فکر موفقیت و در مورد هم سالان، در فکر رشد روابط هستن. این کودکان بعد از طلاق والدین ممکنه در انجام دادن تکالیف و وظایف مدرسه با مشکل روبه رو شن.

اونا معمولاً از فعالیتای اجتماعی انصراف می کنن و در مورد هم سالان خود مشکلات بسیاری رو تجربه می کنن.

بیشتر کودکان ۹ تا ۱۲ ساله، با والدینشون مخالفت می کنن. این کودکان بسیار آسیب پذیرن و به دقت رفتارای والدینشون رو زیر نظر دارن تا رفتارای خود رو شکل بدن.

هر چند در این دوره کودکان علل جدایی رو بهتر از قبل درک می کنن، اما ممکنه اونو درست یا نادرست آزمایش کنن. تحقیقات نشون داده که تقریباً ۲۵ درصد این کودکان، یکی از والدین رو به عنوان «والد خوب» و دیگری رو به عنوان «والد بد» می گن.

توانایی این کودکان از درک وضعیت روحی والدینشون باعث می شه تا به جای اینکه به دنبال کارای خود و فعالیتای درس و مدرسه برن، ناچار مسئولیت مراقبت روانی از والدینشون رو بردوش بگیرن؛ اینطوری ممکنه در مدرسه کارکرد ضعیفی داشته باشن و رفتارای مشکل ساز و پرخطر از خود نشون بدن. مقاومت در برابر نظم و انضباط هم در این کودکان بسیار دیده می شه.

در سن ۱۳ تا ۱۷ سالگی، درخواست نوجوون واسه خودنظم دهی، شروع رفتارای جداگونه، کسب موفقیتای تحصیلی و حرفه ای و شکل دادن رفتارای دوستانه با بقیه، ممکنه در معرض بحران شه و این بحرانا ممکنه به اختلاف نوجوون برسه (هترینگتون و همکاران، ۱۹۹۹).

نوجوانانی که طلاق والدین رو تجربه می کنن، ممکنه به نظم و محدودیت عکس العمل بیشتری نشون بدن، بیشتر وقتشون رو با دوستان و هم سالان بگذرونن و نتونن به آسونی روی تکالیف درسی خود تمرکز داشته باشن.

واسه پیشگیری از مشکلات کودکان و نوجوانان در این شرایط، پدر و مادرها باید نکاتی رو در نظر بگیرن:

در سنین ۶ تا ۱۲ سالگی، کودکان نظراتی خاص واسه حضور در خونه هرکدوم از والدین دارن. اونا معمولاً تمایل دارن که به صورت مساوی در خونه هرکدوم از والدین باشن، اما این ممکن نیس. تحقیقات نشون دادن واسه کودکانی که به مدرسه می رن، جابه جای زیاد، به پریشونی در برنامه ریزی میرسه و در کارکرد تحصیلی اونا مشکل بوجود میاره.

به کار گیری کودکان ۶ تا ۱۲ ساله به عنوان پیام رسان یکی از خطرات بزرگیه که ممکنه در این دوره روی دهد، چراکه فرزندان اونقدر بزرگ هستن که بتونن پیام والدین رو به همدیگه منتقل کنن و هم اون قدر کوچیک هستن که نمی تونن در مقابل پدر یا مادرشون نه بگن.

به کار گیری کودک به عنوان ابزاری واسه این کار می تونه روی دقیق شدن و فوکوس کردن وتوجه اون آثار منفی و جبران ناپذیری داشته باشه.

نوجوانان به دلایل جورواجور ممکنه بخوان از هر دو والد دوری کنن و اینجوری از درس و مدرسه هم فاصله بگیرن. در اینجور شرایطی تلاش کنین اونا رو درک کنین و از یه روان شناس بخواین به بچتون کمک کنه تا فاصله اون با شما بیشتر از این نشه.

در سنین نوجوونی، اراده کردن واسه حضور در خونه هرکدوم از والدین باید با مشورت نوجوون باشه. بعضی از نوجوانان بهتر می دونن بیشتر در خونه یکی از والدین باشن تا از این روش راحت تر بتونن با دوستان و هم کلاسان خود رابطه برقرار کنن.

نکته: توجه به این نکته لازمه که بعضی از نوجوانان موضوع حضور در خونه هر کدوم از والدین رو تبدیل به موضوعی واسه تو منگنه گذاشتن والد دیگه می کنن تا از این روش بتونن به خواسته هاشون برسن. والدین باید مراقب باشن که در این دام نیفتند.

اشتغال ذهنی به جدایی والدین و مشکلات پس از جدایی، عامل مهمی واسه کاهش توجه و تمرکز کودکان و نوجوانان پس از جداییه. در صورت وجود مشکلات تحصیلی، والدین باید فرزندان خود رو بفهمن، از انتظار خود نسبت به اونا کم کنن و با کمک به درس و هم زمان پشتیبانی عاطفی، اونا رو کمک کنن تا بتونن مرحله سخت سازگاری پس از طلاق رو با کم ترین خطر و آسیبی سپری کنن.

اطلاع دادن به مربی و مسئولان مدرسه هم مهمه. اگه مربیان از وضعیت روانی و مشکلات خانوادگی کودک باخبر باشن، نه فقط از انتظارات خود می کاهند، بلکه تلاش می کنن بیشتر از کودک پشتیبانی کنن. درک، توجه، محبت و مهربانی مسئولان مدرسه نسبت به این کودکان باعث می شه که اونا انگیزه بیشتری واسه حضور در مدرسه و پیگیری فعالیتای درسی پیدا کنن.

بعد از طلاق چه کنم و چیجوری زندگی کنم؟

راه تحمل سختیای بعد از طلاق

سپیده دانایی طلاق