فرهنگ و روابط با همسال

ردّ پای فرهنگ در روابط با همسالان رو می‎توان در چند سطح دید. چان و بقیه (۲۰۰۶، صص.۷ـ۱۰) در مورد نقش فرهنگ در سطوح متفاوت روابط با همسالان می گن:

باورها و ارزش‎های فرهنگی در هر سطحی از روابط با همسالان از جمله تعامل‎ها، دوستی‎ها، شبکه‎های اجتماعی و پذیرش و رانده در گروه همسال گسترده‎تر، شایدً درخشش می‎پیدا کنن. در سطح تعاملی، هنجارها و ارزش‎های فرهنگی بر اینکه کودک چقدر در تعامل‎هاش با همسال، اجتماعی یا فعال باشه، اثر دارن. مثلا، دسوزا۳[۱]و چان (۲۰۰۵) تازگیاً به این نتیجه رسیدن که کودکان پیش‎دبستانی کانادایی در مقایسه با همتایان چینی‎ خود، در مشارکت در تعامل با همسالان، فعال‎ترن. در مقابل، کودکان چینی در مقایسه با کودکان کانادایی، بیشتر به رفتارای غیر اجتماعی مثل بازی‎های فعل‎پذیر تکی و موازی می‎پردازند.

ویژگی‎های جدا فرهنگی رو ممکنه در چگونگی رفتارای خاص مربوط به شروع و جواب

دادن به تماس اجتماعی هم یافت. کودکان واسه جوامع آمریکایی اروپایی‎نسل به‎گونه‎ای اجتماعی می‎شن که رفتارشون توأم با استقلال عمل، خودرهنمون‎کننده[۲] و جسورانه۲ باشه. افزون‎بر این، در فرهنگ‎های فردنگر غربی افراد بیشتر تشویق می‎‎شن که تمایل‎های خود رو دنبال کنن و خودشون در مورد ایجاد روابط اجتماعی تصمیم بگیرن. از کودکان انتظار می‎رود که استقلال عمل و آزادی شخصی رو طیّ تعامل‎هاشون با همسالان حفظ کنن و به این کار تشویق هم می‎شن (لارسون، ۱۹۹۹؛ تریاندیس، ۱۹۹۵). هم اینکه، تعاملات با همسالان به معنی یه بافت اجتماعی واسه پیشرفت صلاحیت‎های فردی، بسیار مهم تلقی می‎شن. در خیلی از جوامع گروه‎محور آسیایی و آمریکایی لاتینی نسل، مشخصه تعاملات با همسالان، فعالیت‎های پیوندجوتر و توأم با همکاری و خودمهاری بیشتره. به عنوان یه هدف اجتماعی‎شدن، کودکان تشویق می‎شن که مهارت‎ها و رفتارهایی رو که واسه همکاری بین شخصی و عمل‎وری گروهی مناسب‎ان، یاد بگیرن (چان، ۲۰۰۰؛ گرینفیلد۳و یوزوکی۴، ۱۹۹۸). در نتیجه، کودکان در این جوامع استقلال عمل و رقابت‎جویی تقریباً کمتر و حساسیت و پذیرش دوطرفه بیشتر رو در تعاملات اجتماعی نشون میدن.

ممکنه ارزش‎های فرهنگی در ویژگی‎های ساختاری و کنشی دوستی و روابط گروهی درخشش یابد. فرنچ و بقیه (زیر چاپ) به این نتیجه رسیدن که نوجوانان کره‎ای در مقایسه با همتایان اندونزیایی و آمریکایی‎شون تمایل دارن که شبکه‎های دوستی انحصاری کوچیک‎تری تشکیل.

فرق‎های بین فرهنگی در مورد نقش‎های کنشی‎ای که دوستی‎های کودکان و شبکه‎های گروه همسال متحقق می‎سازند، در چندین مطالعه گزارش شده (مثلا، چان و بقیه، ۲۰۰۴). مثلا، در فرهنگ‎های غربی، ارتقا احترام خود بین دوستان اهمیت داره اما این در بین کودکان چینی و اندونزیایی به‎طور خاص برجسته نیس. بر همین منوال، در حالی که در فرهنگ‎های غربی به پیوندجویی گروهی به معنی برآورد‎کننده نیازای روان‎شناختی فردی مثل تغییر هویت خود و ارتقای احساس خودارزشمندی نگریسته می‎شه (مثلا، روبین، بوکوفسکی۵ و پارکر، ۱۹۹۸؛ سالیوان، ۱۹۵۳)، در بعضی فرهنگ‎های آسیایی بر رشد رفتار توأم با همکاری و اطاعت از بقیه و نه جدا بودن به عنوان فرد، تأکید بیشتری هست (چان و بقیه، ۲۰۰۴). بر این پایه، دوستی‎ها و گروه‎های”خوب”اونایی هستن که اهداف و هنجارهای از نظر اجتماعی مهم رو تشویق می‎کنن و روابط”بد”اونایی هستن که رفتارای انحرافی و غیرمسئولانه رو تقویت و آسون کردن می‎کنن.

از نظر اسمارت[۳](۱۹۹۹) دوستی‎ها در فرهنگ‎های آسیایی، دست کم در فرهنگ چینی، ابزاری[۴]و نه هیجانی هستن. این دلیل آوردن تازگیاً از طرف چان و همکاران (۲۰۰۴)  مورد رقابت قرار گرفته. چان و همکاران (۲۰۰۴) در تحقیقات بین ‎فرهنگی خود به این نتیجه رسیدن که هرچند ممکنه کودکان چینی بیشتر از کودکان کانادایی به ارزش ابزاری دوستی‎هاشون اهمیت بدن، هم کودکان چینی و هم کانادایی گزارش میدن که همنشینی و خودافشاگری دوستانه در دوستی‎‎هاشون از کمک ابزاری، مهم‎تره.

در آخر، در سطح پذیرش کلی همسالان، ارزش‎های فرهنگی، در تعیین استانداردهای پذیرش و رانده کودکان دارای نیمرخ‎های متفاوت اجتماعی و غیر اجتماعی، نقش کلی‎ای بازی می‎کنن. فرهنگ از راه تدارک یه چهارچوب داوری واسه ارزشیابی اجتماعی رفتارها، رفتارای مناسب و ناجور رو تعریف می‎کنه (بورنشتاین[۵]، ۱۹۹۵؛ چان، ۲۰۰۰ ؛ کلاینمن[۶]، ۱۹۸۸). ارزشیابی اجتماعی به‎نوبه‎خود بر اینکه در تعامل‎های اجتماعی کودکان چیجوری رفتارای همدیگه رو تفسیر می‎کنن و به همدیگه عکس العمل نشون میدن، اثر می‎گذارد و در آخر تعیین می‎کنه که کودک از طرف همسالان پذیرفته می‎شه یا نمی‎شه.

۱٫ training
۲٫ sociability
۳٫ Desouza, A.

 

۱٫ self-directive۳٫ Greenfield, P.M.۵٫ Bukowski, W.M.
۲٫ assertive۴٫ Suzuki, L.K.

 

    1. Smart, A.
    2. instrumental

 

  1. Bornstein, M. H.
  2. Kleinman, A.