دسته بندي علمی – پژوهشی : شناسایی و رتبه بندی عوامل استراتژیک رفع مشکلات صادرات لوازم خانگی با …

گسترش پژوهش نوآوری
ارتقای سطح فناوری، باعث افزایش کیفیت محصول، کاهش قیمت  تمام شده و هم چنین افزایش امکان نوآوری و دستیابی به محصولات جدید می  شود. البته ارتقای فناوری ممکن است سطح اشتغال در بعضی بخش  ها را کاهش دهد. اما این کاهش، با افزایش اشتغال در سایر بخش  ها و همچنین افزایش بهره  وری (در صورتی که ارزش  افزوده حاصل به درستی بین عوامل توزیع شود) جبران خواهد شد. ارتقای فناوری با بازسازی و تکمیل فرایندهای تولید، انجام پروژه  های پژوهشی، انتقال و یا انتشار فناوری، جذب منابع انسانی توانمند و… انجام می  شود(فاطمی امین،۱۳۹۲).
پژوهش‌ها در بخش صنعت، معدن و تجارت در نهایت باید به بهبود فرایندها و یا محصولات بیانجامد. عرضه محصولات نوآورانه به بازار (تجاری سازی) معمولا با چالشهایی مواجه است.
پژوهش و نوآوری محدود به مواردی فنی نبوده و شامل مباحث مدیریتی نیز هست. اتفاقا، نوآوری های مدیریتی بسیار اثر گذار تر از نوآوری در محصول و فرایند است. برای گسترش پژوهش و نوآوری در بنگاه ها تولیدی و تجاری، از یک طرف باید توانایی های داخلی بنگاه ارتقا یافته و محیط بنگاه، برای پژوهش و نوآوری مساعد شود، و از طرف دیگر، محیط کسب وکار و حمایت های حاکمیت (در حد لزوم) فراهم باشند. گفتنی است که پژوهش و نوآوری در مراحل اولیه ممکن است با کارایی (با تاکید بر کاهش اتلاف‌ها) ناسازگار باشند، با حذف همه اتلاف‌ها، نوآوری هم حذف می شود! پژوهش و نوآوری زمان بر است و نوعی سرمایه گذاری محسوب می شود(فاطمی امین،۱۳۹۲).
در طراحی و اجرای این راهبرد باید خط‌ مشی های افزایش پایداری، افزایش بهره وری، افزایش خودسازماندهی و برقراری توازن در توزیع فرصت ها و منابع رعایت شوند.
راهبردهایی که بدون واسطه بر گسترش پژوهش و نوآوری اثر دارند، عبارتند از:
اصلاح روش تأمین مالی: اولویت پرداخت تسهیلات بانکی به پروژه های با سطح آمادگی فناوری بالا و تجاری سازی نوآوری ها به ویژه از طریق صندوق‌های مخاطره پذیر؛
گسترش همکاری بنگاهها: ایجاد شرکت های مشترک یا کنسرسیوم های پژوهشی بین بنگاه ها و بنگاه ها با مؤسسات پژوهشی؛
اصلاح اندازه بنگاه ها: کاهش نسبت هزینه های تحقیق و توسعه به کل هزینه ها با افزایش اندازه بنگاه؛
ارتقای توانمندی بنگاه ها: دستیابی به بلوغ کارفرمایی برای مدیریت پژوهش و نوآوری، تقویت واحد تحقیق و توسعه؛
تنظیم مالیات: پرداخت کمک بلاعوض برای اجرای پروژه های پژوهشی با سطح آمادگی فناوری پایین؛
تولید و انتشار اطلاعات: اطلاع رسانی درباره اولویت‌های پژوهشی و مشوق ها به واحدهای تولیدی و پژوهشگران.
در شکل زیر ارتباط بین راهبرد «گسترش پژوهش و نوآوری» با اهداف و سایر راهبردها نمایش داده شده است.
شکل ۳: ارتباط راهبرد «گسترش پژوهش و نوآوری» با اهداف و سایر راهبردها(فاطمی امین،۱۳۹۲)
با تخصیص منابع صندوق شکوفایی و نوآوری به بانک ها و صندوق‌های مخاطره پذیر، منابع مالی برای پرداخت تسهیلات به پروژه های پژوهشی و تجاری سازی نوآوری افزایش می یابد.
گسترش همکاری بین بنگاه ها
تقویت همکاری  های بین بنگاهی منجر به افزایش صرفه  های مقیاس و بهبود بهره  وری بنگاه  ها می  شود. تقویت همکاری هم برای بنگاه  های کوچک و هم برای بنگاه  های بزرگ مفید بوده، می‌تواند آن  ها را در مسیر رشد پایدار قرار دهد.
بنگاه  های کوچک می‌توانند با استفاده از انواع روش  های همکاری، نقاط ضعف خود را پوشش داده، علاوه بر حفظ پویایی و انعطاف  پذیری، بر برخی از موانع ناشی از مقیاس کوچک غلبه کنند. در ارتباطات میان این بنگاه  های کوچک با بنگاه  های بزرگ، بنگاه  های کوچک علاوه بر استفاده از سهم بازار بنگاه  های بزرگ، از تجربه، دانش و استانداردهای آن  ها نیز بهره  مند شده، به مرور به افزایش توانمندی  های خود می  پردازند. همچنین در ارتباطات میان بنگاه  های کوچک (خوشه)، صرفه  های اقتصادی تولید افزایش یافته. همکاری فعالانه میان این بنگاه  ها، به اشتراک دانش و شکل  گیری جریان نوآوری در میان آن  ها و افزایش توان رقابت  پذیری منجر می  شود(فاطمی امین،۱۳۹۲).
بنگاه های بزرگ نیز از همکاری با دیگر بنگاه  ها بی  نیاز نیستند. به  دلیل بزرگی این بنگاه  ها، انجام بسیاری از فعالیت  های خرد برای آن  ها به صرفه نیست بهتر است این قبیل فعالیت  ها را به بنگاه  های کوچک  تر و تخصصی  تر واگذار کنند. افزایش رقابت  پذیری بنگاه  های داخلی در بازار جهانی، مستلزم همکاری فعالانه آن  ها در استفاده از دانش و تجربیات و نیز گسترش بازارهای صادراتی به صورت مشترک است.
همکاری بین بنگاه  ها از مهم  ترین عوامل تنظیم کننده قیمت، کیفیت و پایداری به  شمار می‌رود. چنانچه که ارتباط مناسبی بین بنگاه  ها به  ویژه در طول زنجیره تأمین ایجاد نشود، مسائلی مانند نوسان در مقدار تولید، قیمت، عدم اطمینان به کیفیت، عدم شفافیت و کاهش انگیزه برای سرمایه  گذاری پدید خواهد آمد. گسترش همکاری بین بنگاه  ها باعث کاهش هزینه مبادله و ورود به بازارهای جدید می  شود؛ همچنین فرایند یادگیری بنگاه  ها را تسریع کرده، مهارت  های مشترک را توسعه می  دهد.
انواع روش  های همکاری بین بنگاه  ها عبارتند از:
قراردادهای بلندمدت: یکی از مسائل مهم در برخی زنجیره  های تأمین، بالا بودن ه
زینه  های مالی و در نتیجه افزایش قیمت  تمام  شده است. از طرف دیگر، کمبود نقدینگی (برای مثال در فراورده  های غذایی در فصول برداشت و هنگام فروش مواد اولیه و عموماً مواد خام کشاورزی) باعث عدم خرید به قیمت مناسب و به موقع و در نتیجه، مواجه شدن با نوسانات قیمت، کمبود – – مواد اولیه، ظرفیت خالی و سایر مشکلات تأمین مواد اولیه می  شود. یکی از راهبردها برای کاهش قیمت  تمام  شده در زنجیره تأمین، عقد قراردادهای بلندمدت برای تأمین مواد اولیه است.
تشکیل شرکت  های مشترک یا کنسرسیوم؛
پیمانکاری فرعی: وجود ظرفیت  های خالی بالا به   ویژه در واحدهای کوچک، تنوع پایین محصولات تولیدی و عدم دسترسی به آزمایشگاه  های مجهز و بازار پایدار، از جمله مسائل مهم زنجیره  های تأمین است که با گسترش پیمانکاری فرعی تا حدود زیادی رفع می  شود.
تقسیم بازار: در مواردی که حجم بازار کوچک یا تنوع محصولات زیاد باشد، تأمین تقاضای همه مشتریان برای یک عرضه کننده، هزینه های زیادی دربردارد. تقسیم بازار بین عرضه  کنندگان، می  تواند صرفه مقیاس در تولید و عرضه محصولات را بهبود دهد(فاطمی امین،۱۳۹۲).
خرید سهام و سرمایه گذاری در بنگاه های موفق.
راهبردهایی که بدون واسطه بر گسترش همکاری بین بنگاه  ها اثر دارند، عبارتند از:
اصلاح روش تأمین مالی: اولویت تأمین سرمایه در گردش برای بنگاه  های فعال در همکاری بین بنگاهی؛
ایجاد مجتمع‌های تخصصی: همجواری بین بنگاه  ها در مجتمع‌های تخصصی (شهرک‌های صنعتی، مجتمع‌های پژوهشی و…) برای تسهیل ارتباط بین بنگاه  ها؛
تولید و انتشار اطلاعات: اطلاع از عملکرد و سوابق سایر بنگاه  ها (از طریق رتبه  بندی بنگاه  ها) برای تسهیل شناسایی و انتخاب شرکای تجاری؛
تنظیم شرایط فعالیت ها و محصولات : تدوین استانداردهای همکاری بین بنگاهی به ویژه در موارد حقوقی برای کاهش اختلافات و تسریع در رسیدگی به دعاوی مربوط.
حاکمیت باید از همکاری  هایی حمایت کند که تا حدی موفق بوده  اند(فاطمی امین،۱۳۹۲).
در شکل ، ارتباط بین راهبرد «گسترش همکاری بین بنگاه ها» با سایر راهبردها نمایش داده شده است.
شکل ۴: ارتباط راهبرد «گسترش همکاری بین بنگاه ها» با سایر راهبردها(فاطمی امین،۱۳۹۲)
تغییر اندازه بنگاه ها
حوزه فعالیت بنگاه  ها در طول یا عرض زنجیره تأمین می  تواند تغییر کند. افزایش اندازه در طول زنجیره، شامل تأمین یا تولید محصولات بالادستی و پایین دستی توسط یک بنگاه است که می  تواند باعث کاهش قیمت و افزایش پایداری زنجیره شود. همچنین افزایش اندازه بنگاه  ها در عرض زنجیره نیز دارای مزایای خاص خود است که عبارتند از:
صرفه مقیاس در خرید مواد اولیه، فروش محصول و تولید محصولات جدید؛
تأمین منابع بیشتر برای تحقیق و توسعه و اجرای پروژه  های پژوهشی؛
امکان  پذیری نظارت بر عملکرد بنگاه و کیفیت محصولات آن و در نتیجه، بهبود کیفیت محصولات.

این مطلب را هم بخوانید :
تحقیق - مقایسه اثرات سطوح مختلف نانو‌زئولیت و زئولیت طبیعی جیره‌ای بر خصوصیات استخوان درشت ...

برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.

Releated

سايت مقالات فارسی – بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و بحران …

الگوی مبتنی بر دادههای حسابداری در پیشبینی ورشکستگی نسبت به الگوی مبتنی بر دادههای بازار ارجح است. ۹ بیور و همکاران ۲۰۱۰ متغیرهای مبتنی بر حسابداری و بازار دارای قدرت پیشبینی قابل توجهی برای بحران مالی است. همچنین، مهمترین متغیرهای مبتنی بر حسابداری در پیشبینی ورشکستگی، سودآوری، اهرم مالی و نسبت وجه نقد عملیاتی به […]

سايت مقالات فارسی – بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و بحران …

مکگی ۲۰۱۴ به ترتیب، روسیه و سپس چین در گزارش حسابرسی خود از اروپا و در آخر آمریکا تأخیر بیشتری دارند. ۲-۳-۱-۴- بحران مالیبیور[۱۰۰] (۱۹۶۶) در پژوهشی به بررسی قدرت نسبتهای مالی در پیشبینی ورشکستگی شرکتهای آمریکایی در بازه زمانی ۱۹۶۴-۱۹۵۴با استفاده از روش تجزیه و تحلیل تک متغیره پرداخت. وی از نسبتهای مربوط به جریانهای […]