جستجوی مقالات فارسی – بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و بحران …

۲-۲-۴- جریانهای نقدی
استاندارد حسابداری شماره ۲ ایران در بند ۱۱، جریانهای نقدی را اینگونه تعریف کرده است: «افزایش یا کاهش در مبلغ وجوهنقد ناشی از معاملات با اشخاص حقیقی یا حقوقی مستقل از شخصیت حقوقی واحد تجاری و ناشی از سایر رویدادها» (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، ۱۳۸۹الف: ۴۷). مرادزادهفرد و بختیاری (۱۳۸۸) منظور از نقدینگی را به عنوان توان سازمان به وجه نقد در مواقع مورد نیاز تعریف میکنند و از دو جنبه، نقدینگی
برنامهریزی شده و نقدینگی پشتوانه آن را مورد توجه قرار میدهند. نقدینگی برنامهریزی شده به صورت پیشبینی نیازمندیهای نقدی و برنامهریزی برای تأمین وجوه نقد مورد نیاز از طریق کاهش داراییها یا افزایش بدهیهای جاری تعریف میشود. نقدینگی پشتوانه نیز، بیانگر توان واحد تجاری برای مقابله با نیازهای غیرمنتظره وجوه نقد است. مفهوم نیازهای غیرمنتظره به وجه نقد یعنی خالص وجوه نقدی که افزون بر پیشبینیهای اولیه از واحد انتفاعی خارج میشود (مرادزادهفرد و بختیاری، ۱۳۸۸: ۵۴).
همانطور که نتایج پژوهشهای پیشین (کوچران و همکاران، ۲۰۰۶؛ شارپ و استادنیک، ۲۰۰۷؛ طالبنیا و همکاران، ۲۰۱۱؛ فدورووا و همکاران، ۲۰۱۳؛ خواجوی و همکاران، ۱۳۹۱؛ ثقفی و محمدی، ۱۳۹۱؛ و منصورفر و همکاران، ۱۳۹۲) نشان داده است بین وضعیت نقدینگی شرکت و عملکرد شرکت همبستگی بالایی وجود دارد. جریانهای نقدی یکی از ابزارهای اصلی ارزیابی عملکرد شرکت است و میتواند نشان دهد که تا چه اندازه شرکت توانایی بازپرداخت بدهیهای خود، توانایی پرداخت سود به سهامداران، توان انجام عملیات شرکت و توان
سرمایهگذاری مجدد بدون اتکا به وام یا تأمین مالی مجدد را دارد. هرگونه ارزیابی نادرست از وضعیت نقدینگی ممکن است شرکت را از ایفای تعهدات خود ناتوان کند و سرانجام منجر به مشکلات جدی برای شرکت شود (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، ۱۳۸۹الف: ۵۳). در واقع، شرکتهایی که از جریان وجوه نقد داخلی خوبی برخوردار هستند، کمتر به تأمین مالی متکی بوده و همچنین، اعتبار خوبی نزد وامدهندگان دارند (آون[۵۷]، ۲۰۰۸)؛ بنابراین، اگر شرکت یا سازمان بخواهد مدت زیادی به حیات خود ادامه دهد باید از جریان نقدی داخلی کافی، که بیشتر از فعالیتهای عملیاتی ناشی میشود، برخوردار باشد.
زمانی که بحث تحلیل نقدینگی مطرح میشود، اطلاعات صورت جریان وجوه نقد به مراتب قابل اتکاتر از اطلاعات ترازنامه است. دادههای ترازنامه ایستا است و وضعیت واحد تجاری را در یک مقطع زمانی اندازهگیری
میکند، در حالی که صورت جریان وجوه نقد، تغییرات در سایر صورتهای مالی را گزارش میکند و تخصیصهای اختیاری را با تأکید بر آنچه سهامداران بهطور واقع به آن اهمیت میدهند، میزداید (پاکزاد و عینآبادی، ۱۳۸۱).
در ایران طبق مصوبات کمیته فنی سازمان حسابرسی، صورت جریان وجوه نقد از اول بهمن ماه ۱۳۷۵ جزء صورتهای مالی اساسی محسوب و جایگزین صورت تغییرات در وضعیت مالی شد و در نتیجه از تاریخ یاد شده، مشمول اظهارنظر حسابرسان مستقل قرار گرفت (بهرامفر و همکاران، ۱۳۸۴: ۵).
با اینکه حسابرسان میتوانند از صورت جریان وجوه نقد برای ارزیابی تداوم فعالیت استفاده کنند اما آنها در تحلیلهای نقدی به استفاده از نسبت جاری و نسبت آنی بسنده میکنند (بهرامفر و همکاران، ۱۳۸۴: ۵). حسابرس برای رسیدن به درک بهتر و کاملتری از وضعیت تداوم فعالیت یک شرکت میتواند از نسبتهای صورت جریان وجوه نقد نیز در کنار سایر دادههای نشاندهنده بحران مالی (سودآوری، اقلام تعهدی، نسبت بدهی و اندازه شرکت) بر وضعیت تداوم فعالیت و بحران مالی استفاده کند.
۲-۲-۴-۱- نسبتهای صورت جریان وجوه نقد
نسبتها معروفترین ابزار تجزیه و تحلیل مالی است و بهطور گستردهای از آنها استفاده میشود. نسبت عبارت است از بیان رابطه ریاضی بین یک مقدار و مقدار دیگر؛ برای اینکه نسبتی سودمند باشد، عناصری که آن نسبت را تشکیل میدهد باید رابطه معناداری را بیان کند. تجزیه و تحلیل نسبت میتواند بیانگر روابطی باشد که شرایط و روندهایی را نشان دهد که از طریق بررسی تکتک اجزاء نمیتواند مشخص شود. معمولاً نسبتهای مالی به تنهایی اهمیتی ندارد ولی در صورتیکه با موارد زیر مقایسه شود با اهمیت تلقی میشود:

برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.

  1. نسبتهای مالی قبلی همان شرکت.
  2. برخی استانداردهای از پیش تعیین شده.
  3. نسبتهای مالی سایر شرکتها در همان صنعت.
  4. نسبتهای مالی صنعتی که شرکت در آن فعالیت میکند.

تجزیه و تحلیل نسبت ابزاری است برای بررسی وضعیت و عملکرد شرکت. هریک از نسبتهای مالی به تنهایی یکی از جنبههای واحد تجاری را منعکس میکند که معمولاً برای تحلیل مالی کافی نیست. صورت جریان وجوه نقد برای انعکاس نحوه تأثیرگذاری فعالیتهای عملیاتی، سرمایهگذاری، تأمین مالی بر حساب وجوه نقد طی یک دوره مالی طراحی شده است. از نقطه نظر تحلیل صورتهای مالی، صورت جریان وجوه نقد برای کاملکردن تجزیه و تحلیل نسبتها حائز اهمیت است. با استفاده از ارقام صورت جریانهای نقدی میتوان نسبتهایی را تهیه کرد که در زمینه تحلیل اطلاعات مربوط، برای استفادهکنندگان از این صورت کارآمد باشد. در صورتی که نسبتهای صورت جریان وجوه نقد همراه با نسبتهای صورت سود و زیان و ترازنامه استفاده شود، میتواند استفادهکنندگان را در شناخت دقیقتر وضعیت نقدینگی واحدهای انتفاعی، یاری ده
د (شباهنگ، ۱۳۷۲: ۲۸۶).
نسبتهای نقدینگی به پنج دسته به شرح زیر تقسیم میشود (مدرس و عبدالهزاده، ۱۳۸۰: ۳۸-۳۷).
الف. نسبتهای نقدینگی: بر این فرض است که داراییهای جاری، منابع اصلی نقد شرکت برای پرداخت
بدهیهای جاری است و شامل نسبت جاری، نسبت آنی و سرمایه در گردش خالص است.
ب. نسبتهای فعالیت (کارایی): کارایی شرکت از نظر مدیریت بر داراییها با استفاده از نسبتهای گردش موجودی کالا، گردش کل داراییها، متوسط دوره وصول مطالبات، گردش حسابهای دریافتنی، دوره گردش کالا و دوره عملیات سنجیده میشود.
پ. نسبتهای بدهی یا اهرم: این نسبتها دو دسته است. یک دسته به بخش بدهیها و حقوق صاحبان سهام مربوط است و میزان منابعی را که شرکت از راه گرفتن وام تأمین کرده است نشان میدهد که شامل نسبت بدهیهای غیرجاری به حقوق صاحبان سهام و نسبت کل بدهیها به کل داراییها است. دسته دوم توان شرکت در ایجاد سود کافی برای پرداخت سود تضمینشده بدهیهای شرکت را نشان میدهد که شامل توان پرداخت سود تضمینشده است.
ت. نسبتهای سودآوری: عملکرد شرکت و مدیریت را نشان میدهد که شامل سود ناخالص به فروش، سود خالص به فروش، بازده مجموع داراییها و بازده سهامداران عادی است
ث. ارزش بازار: نسبتهای ارزش بازار معیارهایی است که بین قیمت بازار، ارزش دفتری هر سهم و سود ارتباط برقرار میکند و شامل سود هر سهم، نسبت قیمت به سود، ارزش دفتری هر سهم، بازده سود سهام و نسبت پرداخت سود سهام است.
طبقهبندی نسبتهای صورت جریانهای نقدی به شرح زیر است (کارسلو و میلز[۵۸]، ۱۹۹۱: ۶۴).
الف. نسبتهای ارزیابی توانایی ایفای تعهدات و ایجاد نقدینگی که شامل نسبت پوشش سود تضمینشده نقدی، جریان وجوه نقد عملیاتی، پوشش بدهی جاری نقدی، نسبت کل بدهی و نسبت پوشش سود سهام نقدی است. این نسبتها توانایی شرکت در ایجاد وجه نقد کافی برای ایفای تعهدات و پرداخت سود سهام را نشان میدهد.
ب. نسبتهای کیفیت سود شامل نسبت کیفیت نقدی فروش و کیفیت نقدی سود است. اندازهگیری
جریانهای نقدی در مقایسه با اندازهگیری سود عینیتر است بهدلیل اینکه در ارزیابی سود قضاوت درباره تحقق، تخصیص و اندازهگیری دخالت دارد در حالیکه در اندازهگیری جریانهای نقدی قضاوت تأثیری ندارد.
پ. نسبتهای مخارج سرمایهای شامل نسبت تحصیل سرمایه و نسبت سرمایهگذاری به تأمین مالی است و نشاندهندهی ایفای تعهدات مؤسسه و منابع کافی برای تأمین مخارج سرمایهای است.
ت. نسبتهای جریانهای نقدی شامل نسبت جریان نقدی هر سهم، نسبت بازده نقدی داراییها، نسبت بازده نقدی بدهیها و حقوق صاحبان سهام و بازده نقدی حقوق صاحبان سهام است که نشانهای از توانایی شرکتها برای ایجاد جریانهای نقدی آتی است.
ث. نسبتهای ارزیابی عملکرد (کفایت و کارایی) شامل کفایت جریانهای نقدی، نسبت پرداخت بدهی غیرجاری و سرمایهگذاری مجدد، نسبت پوشش بدهیها، نسبت تأثیر استهلاک، نسبتهای جریانهای نقدی به فروش، نسبت شاخص عملیات و نسبت بازده جریانهای نقدی بر داراییها است.
نسبتهای صورت جریانهای نقدی مورد استفاده در این پژوهش بر طبق پژوهشهای پیشین (خوشطینت و قسوری، ۱۳۸۴؛ پیرایش و همکاران، ۱۳۸۸؛ و پورحیدری و کوپاییحاجی، ۱۳۸۹) شامل نسبت جریانهای نقدی عملیاتی به کل داراییها، نسبت جریانهای نقدی عملیاتی به کل بدهیها، نسبت جریانهای نقدی عملیاتی به کل بدهیهای جاری و نسبت جریانهای نقدی عملیاتی به فروش است. این نسبتها به دو دلیل انتخاب شدهاند:
۱- نقدینگی شرکت ۲- توانایی ایفای تعهدات که رابطه مستقیم با بحران مالی و ورشکستگی دارد. حتی در تعریف بحران مالی و ورشکستگی نیز، ناتوانایی بازپرداخت بدهیها در سررسید بکار میرود. این نسبتها، دو عامل مذکور را پوشش میدهد.
۲-۳- پیشینه پژوهش
۲-۳-۱- پیشینه خارجی
۲-۳-۱-۱- اقلام تعهدی
ترومن[۵۹] و تیتمن[۶۰] (۱۹۸۸) در پژوهشی به بررسی کاهش نوسانات سود حسابداری نسبت به سود اقتصادی پرداختند. نتایج پژوهش آنان نشان داد که هموارسازی سود میتواند از طریق تأثیر روی زمان ورشکستگی شرکت ارزش بازار سهام را افزایش داده و در نتیجه، عواملی که موجب افزایش هزینه استقراض شرکت میشود را کاهش دهد.
دیچو و همکاران (۱۹۹۵) در پژوهشی با استفاده از دادههای شرکتهای موجود در پایگاه داده کاپماستات[۶۱] در بازه زمانی ۱۹۹۱-۱۹۵۰ عملکرد نسبی پنج روش اقلام معوق اختیاری هیلی، دیآنجلو، جونز و جونز تعدیلشده برای آگاهی از مدیریت سود را مورد ارزیابی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که الگوی جونز تعدیلشده آزمون قویتری برای بررسی مدیریت سود است.
گایدری و همکاران[۶۲] (۱۹۹۹) در پژوهشی با استفاده از اطلاعات ۱۱۷ واحد تجاری متفاوت و ۱۷۹ واحد تجاری غیرمتفاوت در بازه زمانی ۱۹۹۵-۱۹۹۴ به بررسی پاداش مبتنی بر سود و مدیریت سود مدیران واحدهای تجاری آمریکا پرداختند. آنان در پژوهش خود از الگوی جونز تعدیلشده برای اندازهگیری مدیریت سود استفاده کردند. نتایج پژوهش گایدری و همکاران نشان داد که الگوی جونز تعدیلشده برای مدیریت سود قدرت توضیح دهندگی بالایی دارد.
یون[۶۳] و میلر[۶۴] (۲۰۰۲) در پژوهشی به بررسی عملکرد شرکتهای کرهای با مدیریت سود در بازه زمانی

این مطلب را هم بخوانید :
علمی :بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و ...

Releated

سايت مقالات فارسی – بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و بحران …

الگوی مبتنی بر دادههای حسابداری در پیشبینی ورشکستگی نسبت به الگوی مبتنی بر دادههای بازار ارجح است. ۹ بیور و همکاران ۲۰۱۰ متغیرهای مبتنی بر حسابداری و بازار دارای قدرت پیشبینی قابل توجهی برای بحران مالی است. همچنین، مهمترین متغیرهای مبتنی بر حسابداری در پیشبینی ورشکستگی، سودآوری، اهرم مالی و نسبت وجه نقد عملیاتی به […]

سايت مقالات فارسی – بررسی رابطه بین اقلام تعهدی، جریان های نقدی، سرعت گزارشگری مالی و بحران …

مکگی ۲۰۱۴ به ترتیب، روسیه و سپس چین در گزارش حسابرسی خود از اروپا و در آخر آمریکا تأخیر بیشتری دارند. ۲-۳-۱-۴- بحران مالیبیور[۱۰۰] (۱۹۶۶) در پژوهشی به بررسی قدرت نسبتهای مالی در پیشبینی ورشکستگی شرکتهای آمریکایی در بازه زمانی ۱۹۶۴-۱۹۵۴با استفاده از روش تجزیه و تحلیل تک متغیره پرداخت. وی از نسبتهای مربوط به جریانهای […]