ی اوست که با یک طنین موزون به سمت برنامه کشیده می‌شود. و برای هر سنی موزیکال بودن جذب کننده است ولی برای خردسال بیشتر است. کودک و نوجوان بیشتر جذب کمدی اسلپ استیک می‌شوند.
شماره پنج : بچه‌ها به خصوص خردسالان اسلپ استیک را دوست دارند و منتظر هستند که یک عروسک سر بخورد تا از خنده روده‌بر شوند. و فانتزی هم در کنار برنامه‌ها به عنوان یک چاشنی ژانر است چون تخیل بچه‌ها را ارضا می‌کند. خود موزیک هم برای بچه‌ها جذاب است. موزیکال برای نوجوانان به این صورت است که دوست دارند گروه موسیقی را به صورت حرفه‌ای دنبال کنند. ما برای خردسال و کودک و بزرگسال برنامه داریم ولی وسط این‌ها یک حفره داریم به نام نوجوان که برنامه‌ای برای آنها طراحی نشده است و هیچ موسیقی که نوجوان خوانده آن باشد و یا مضمون آن برای نوجوان باشد وجود ندارد. مثلا اینکه شما در دوره نوجوانی بر روی امید و یا تلاش کار بکنید روی دوستی و حل مشکل کار بکنید موسقی نوجوان خیلی ضعف دارد.
شماره شش : همه آنها. هیچکدام از این قالب‌ها را نمی‌توان بر یکدیگر برتری دارد نوع استفاده از محتوا و قالب است برتری پذیری را مشخص کرد.
شماره هفت : ژانرهای کمدی و فانتزی ژانرهای مورد علاقه کودکان است. کمدی اسلپ استیک یک برنامه هجو است و فکر نمی‌کنم بتواند بچه را پای تلویزیون نگه دارد. و خود این کمدی اسلپ استیک می‌تواند زیر مجموعه کار نمایشی و موزیکال باشد.
شماره هشت : و باز اینکه کدام ژانر مورد پسند کدام رده سنی و جنسیت مخاطب کودک قرار می‌گیرد نیاز به تحقیق دارد. ولی کمدی به طور کلی ژانر جذابی است. در ایران به واسطه نوع سواد بصری که در از سال 76 با ساعت خوش و کارهای مهران مدیری و خنده بازار به وجود آمده است بچه‌های ما شاید اصلا به کارهای چارلی چاپلینی نخندند و بیشتر طنز کلامی برای آنها خنده‌دار باشد. که شاید این علاقه هم از ناتوانی تصویرگری ما در این حوزه نشأت گرفته باشد. و من فکر می‌کنم ما ناتوانیم که چارلی چاپلین خلق کنیم، پت و مت نمی‌توانیم داشته باشیم چون تولید آن خیلی سخت‌تر از طنز کلامی هست که داریم و به شدت این طنز کلامی ضربه زننده‌تر به اخلاق است. و بسیار مفاهیم غیر اخلاقی را در خود جای داده است. و اساسا در دین این نوع کارها منع شده است و کسانی که مردم را با گفتار می‌خندانند اغلب با کارهایی است که یا غیبت و دروغ،‌ تهمت و افتراء و سخره و توهین است. و کمدی اسلپ استیک ما نداریم و نیز ذائقه مردم خراب شده است و آن کمدی اسلپ استیک برای آنها خنده‌دار نیست و کاملا بی معنی است. ولی بچه‌ها چیزهایی که در آن افت و خیز، ‌سرعت، حرکت، فانتزی دارد را دوست دارند و به دنبال اینها هستند و کمدی، فانتزی را دوست دارند برای آنکه باورپذیر و جذاب است. هر ژانری که بیشتر سرگرم کننده‌تر باشد قالب بهتری برای انتقال مفاهیم اخلاقی است. اگر این عناصر در یک قالب باشد برای کودک جذاب‌تر است : ‌سادگی، صمیمیت،‌ فانتزی، اکشن، تحرک،‌زیبایی، رنگ،‌ هارمونی، موسیقی. بچه‌های ایرانی در ایام محرم یک طور ممکن است ذائقه داشته باشند و در ایام غیرمحرم یک ذائقه دیگر داشته باشند. چون ما در کشورمان پدیده‌ای داریم با عنوان مناسبتی زندگی کردن و این موضوع کاملا ذائقه ما را عوض می‌کند. مثلا ما در شب‌های محرم دوست داریم سریال مختار ببینیم، فیلم‌های جنگی قدیمی ببینیم و بچه‌های ما نیز از این طور بحث‌ها و موضوعات فرار نمی‌کنند.
شماره نه : خردسالان از اسلپ استیک خیلی خوششان می‌آید. و موسیقی تا اندازه‌ای کمک می‌کند و به اندازه‌اش خوب است. در دپارتمان فیلمنامه‌نویسی بخشی داریم به نام gag. که در این بخش گگمن‌هایی هستند که بخش طنز را می‌نویسند. یعنی علاوه بر فیلمنامه‌نویس افراد مخصوصی هستند به نام گگ‌من که کارشان این است که دیالوگ‌ها و کارهای طنز فیلم را می‌نویسند. چه بخش کلامی و چه بخش فیزیکی. مثلا شما در کارتون”شرک” می‌بینید که” شرک” یک مار را به صورت بادکنک برای “پرنسس فیونا” باد می‌کند و تارهای عنکبوت را به صورت پشمک برای “شرک” در‌می‌اورد. یا “شرک” روغن درون گوشش را درمی‌آورد و به عنوان شمع از آن استفاده می‌کند و یا با لجن مسواک می‌زند. اینها علاوه بر اینکه طنز رفتاری دارد و خردسال لذت می‌برد دیالوگ‌های طنزی دارد که مثلا آن “الاغ شرک” می‌گوید. و یا شعرهایی که می‌خواند. یا حرکات “مستربین” را ببینید همه با آن ارتباط برقرار می‌کنند چون صامت است و مثل خیلی از اشتباهاتی است که خود ما مرتکب می‌شویم. و یا مثل “پت مت”. برای خردسال و کودک، کمدی و فانتزی و برای نوجوان کمدی، ‌فانتزی و دیالوگ‌های قابل فهم ژانرهای جذابی هستند. انیمیشن “شکرستان” برای کودک نیست چون خیلی از دیالوگ‌های درون این برنامه به گوش کودک نخورده است. فرهنگ جامعه، سن عقلی مخاطب ملاک برای نوشتن فیلمنامه طنز است.
شماره ده: بچه‌های خردسال و کوچک عجیب به موزیک علاقه دارند و ژانر موزیکال را می‌پسندند. و باید در برنامه موزیک باشد تا کودک جلب شود. و فانتزی برای کودک مناسب است. و کمدیِ که به تمسخر نرسد نیز برای نوجوان مناسب است و باعث بیرون رفتن جوان‌ها از غم می‌شود.
شماره یازده : بچه‌های ما خیلی بزرگ هستند و درکشان زیاد است و ممکن است چیزی که ما را به خنده می‌اندازد بچه‌ها را نخنداند. ژانر طنز خیلی جذاب است اما طنزی که از یک ذهن طناز بیرون بیاید و بتواند بچه را غافلگیر بکند.
شماره دوازده : همه این ژانرها هرکدام تا حدودی همه را جذب می‌کند. حالا یک نفر بیشتر و یا شخص دیگری کمتر جذب شوند. مسلما خردسالان موزیکال را بیشتر دوست دارند. و شاید که نه حتما اگر برای نوجوان در همین قالب برنامه تولید کنید زیاد جذبش نشود. باید به خوبی انتخاب کرد و سلیقه‌های بچه‌ها متفاوت است و باز سلیقه‌های دختر و پسر نیز فرق دارد. و نوجوان چون در حال ورود به عرصه جامعه است از جدی بودن بیشتر خوشش می‌آید. ممکن است نوجوان از موزیکال خوشش نیاید ولی آن کار اینقدر قوی باشد که جذب بشود و ببیند. طبع من این است که از سه فرزندم برنامه‌هایی که می‌سازم را فیدبک می‌گیرم و به نظر من باید طبع یک برنامه‌ساز این باشد. من هم از کودکان و هم از بزرگسالان و هم از کسانی که پشت صحنه به ما کمک می‌کنند برای تقویت بیشتر کار سؤال می‌کنم و یک اتاق فکر داریم که حداقل ماهی یکبار دور هم جمع می‌شویم و درباره کاری که تولید کرده‌ایم صحبت می‌کنیم.
شماره سیزده : اصولا کمدی، فانتزی از ژانرهایی است که همه گروه‌های سنی را جذب می‌کند. کاری که فضای شاد دارد و ایجاد خنده می‌کند. ولی در بعضی مقاطع مثل خردسالی و کودکی بیشتر از ژانر اسلپ استیک خوششان می‌آید. مثل وقتی که دو شخصیت، کیکی را توی صورت هم پرتاب می‌کنند و یا سر خوردن یک شخصیت بر روی یک موز. و یا اینکه خود شما وقتی می‌خواهید یک خردسال را جذب کنید جلوی او شکلک درمی‌آورید و یا خودتان را روی زمین می‌اندازید و او از خنده ریسه می‌رود. ولی نوجوان اینقدر نمی‌خندد ولی وقتی اینطوری می‌شود یک لبخندی بر روی لب پیرمرد خانه هم می‌آید. نوجوانان به دلیل هیجاناتی که دارند شاید بشود گفت به سمت ژانرهای اکشن کشیده می‌شوند.
شماره چهارده : هر کدام از اینها ظرفیت و کارکرد خودش را دارد و زیاد ترجیحی ندارم که برای بیان مفاهیم اخلاقی به سراغ ژانرهای خاصی برویم. ولی ژانر اکشن به نظر میاد برای نوجوانان و پلنگ صورتی و پت و مت برای کودکان که اکشن خنده‌دار است جذاب است. منتهی همه اینها تابع اصول فنی خاص خودشان هستند که اگر خوب رعایت شوند می‌توانند تأثیرگذار باشند.
شماره پانزده : برای کودکان فانتزی و موزیکال خیلی خوب است و از نداشتن موزیک خوب خیلی آسب می‌بیند. و این معروف شدن “عمو پورنگ” به خاطر استفاده زیاد از این کلیپ و ترانه‌هایی است که وسط برنامه‌شان پخش می‌کند. انیمیشن خیلی خوب است و اگر ما به دوران کودکی مان رجوع کنیم می‌بینیم دل‌خوشی ما فقط به همین کارتون‌ها بوده است. ژانر کمدی اصلا برای کودک نیست و مفاهیمی در آن هست که کودک فقط به حرکات آن می‌خندد و پت و مت یک کار کمدی نیست و به هر حال بیشتر در حوزه انیمیشن است و اگر این مفهومی که شما می‌گویید هست جواب می‌دهد.
شماره شانزده : من فکر می‌کنم که همه اینها می‌توانند در جذب کودک موفق باشند و کودک به همه آنها نیاز دارد. و قطعا برنامه‌ای که بتواند کودک را بخنداند در جذب کودک موفق‌تر است چون واقعا کودک خیلی تصور ذهنی از دنیای بیرون و تفاوت‌هایش ندارد ولی بزرگسال بعضی موقع نیاز به گریه و احساسات دیگر هم دارد. ولی کودک به خاطر زلالی و پاکی درونش وقتی به خاطر دیدن یک برنامه می‌خندد و شاد می‌شود ارتباط بیشتری با آن برنامه برقرار می‌کند.
شماره هفده : طنز به دلیل اینکه انرژی نهفته انسان‌ها را رها می‌کند و آنجاست که ما احساس آرامش می‌کنیم. برای تمام گروه‌های سنی کودک و نوجوان بدون درنظر گرفتن موقعیت خاص اجتماعی، طبیعی، اقلیمی، جغرافیایی،‌ عقیدتی طنز جواب می‌دهد. طنز در حقیقت یک ابزار است و یک فرمت نیست برعکس آنچه عنوان می‌شود یعنی شما ممکن است یک کار تاریخی بسازید طنز باشد و ممکن هم هست همان واقعه تاریخی را جدی بسازید. الان انیمیشن برای گروه سنی کودک خیلی خوب جواب می‌دهد. برای سنین پیش از دبستان قصه‌گویی خیلی مؤثر است. قصه‌گویی رسانه‌ای منظور است که تجربه خود بنده است در برنامه” شب بخیر بچه‌ها”. و برای گروه سنی نوجوان آثار رئال یا قالب‌های داستانی و نمایشی چه کارهای تله فیلم و چه مجموعه‌ها سریالی جواب می‌دهد. منتهی طنز بزن و بکوب خیلی جایگاهی ندارد و در سینمای ما جایی ندارد و بیشتر از نمایش‌های قرون وسطی وام گرفته شده است. و بعدها در سینمای دهه چهل و پنجاه غرب رشد کرد ولی فرهنگ ما یک فرهنگ شفاهی است یعنی طنز کلامی که زمینه بسیار گسترده‌ای در ادبیات ما دارد بیشتر مخاطب پسند از نظر ما ایرانی‌هاست. و حتی اگر طنز خوب نوشته شود لازم نیست زیاد هزینه شود و در لوکیشن‌های محدود نیز جواب می‌دهد. و نکته دیگری که باید به آن توجه کنیم این است که باید متناسب با فرهنگ خودمان این قالب‌ها را انتخاب کنیم تا مردم اقبال نشان بدهند. یک اصل فطری هست که برای تمام برنامه‌های کودک و نوجوان کاربرد دارد و آن داشتن ماجرای داستانی در آثار هنری و برنامه‌های کودک و نوجوان است. ماجرای داستانی هم یعنی در موقعیت ویژه قرار گرفتن،‌ حرکت داستانی داشتن منتهی متناسب با گروه‌های سنی کودک و نوجوان فرق می‌کند. مثلا اگر شما یک کار داستانی برای خردسالان تهیه می‌کنید معمولا شخصیت‌های آن نباید از دو یا سه نفر بیشتر تجاوز بکند، فاصله بین

  • 3
مطلب مرتبط :   فقه، سیاست، جنایی، دینی، -
دسته بندی : علمی