1363، ص427ـ478.
1ـ موضوع و هدف 2ـ تحول زبان 3ـ انواع تغییرات زبان 4ـ تغییرات آوایی 5ـ تغییرات واژگانی 6ـ تغییرات دستوری 7ـ گوناگونی و دسته‌بندی تاریخی زبان‌ها.
1713ـ ــــــ . “ساخت آوایی زبان”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد. س15. ش1ـ2. پیاپی 57ـ58. بهارـ تابستان 1361، ص259ـ282؛ ش3. پیاپی59. پاییز 1361، ص445ـ460؛ ش4. پیاپی 60. زمستان 1361، ص653ـ680؛ س15. ش1. پیاپی 61. بهار 1361، ص105ـ134.
1ـ‌گفتار و صداهای زبان 2ـ دستگاه گویایی 3ـ واج‌های زبان 4ـ‌ دستگاه آوایی زبان و واج‌شناسی 5ـ‌ بررسی دستگاه‌ آوایی زبان از دیدگاه واج‌شناسی‌ زایا 6ـ‌مشخصه‌های ‌واجی/ 7ـ دسته‌بندی 8 ـ مصوت‌ها 9ـ صامت‌ها/ 10ـ نظام دوتایی مشخصه‌های واجی 11ـ نقش مشخصه‌های واجی 12ـ کوتاهترین زنجیره آوایی 13ـ هجا، تکواژ و واژه 14ـ مشخصه‌های نوایی گفتار/ 1ـ چگونگی و انواع فرایندهای واجی 2ـ علت فرایندهای واجی 3ـ نمای واجی و نمای صوتی صورت‌های زبانی 4ـ قاعده‌های واجی.
1714ـ ــــــ . “ساخت سازه‌ای و مقوله‌ای جمله با توجه به زبان فارسی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد (ویژه بزرگداشت غلام‌حسین یوسفی). س31. ش34. پیاپی 122ـ123. پاییزـ زمستان 1377 (تاریخ انتشار: پاییز 1377)، ص345ـ370.
1ـ ساخت سازه‌ای جمله 2ـ مقوله‌های واژگانی و مقوله‌های گروهی و ساخت سازه‌ای جمله 3ـ معیارهای تشخیص یا ویژگی‌های‌‌زبانی گواه بروجود واژه و مقوله‌های آن 4ـ معیارهای تشخیص و ویژگی‌های شاهد بر وجود مقوله‌های دستوری گروه‌های نحوی 5ـ برخی نتایج نظری.
1715ـ ــــــ . “گروه مصدری و ویژگی‌های ساختن و کارکردی آن در جمله‌های فارسی”، ارایه شده در نخستین هم‌اندیشی دستور زبان فارسی (تهران، 28ـ29 بهمن‌ماه 1382).*
1716ـ ــــــ . “گفتار و دستور زبان آغازی با توجه به کودکان فارسی زبان”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س34. ش3ـ4. پیاپی 134ـ135. پاییزـ زمستان 1380 (تاریخ انتشار: تابستان 1381)، 448ـ478.
1ـ مراحل رشد گفتار و دستور زبان فارسی 2ـ گفتار تک‌واژه‌ای 3ـ گفتارآغازی و دستور زبان آغازی 4ـ برخی نتایج نظری و کاربردی.
1717ـ ــــــ . “نگاهی به آغاز سیر زبان شناسی تاریخی و تطبیقی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س19. ش3. پیاپی 74. پاییز 1365، ص271ـ286.
چگونگی پیدایش زبان شناسی تطبیقی در قرن هجدهم؛ دانشمندان علم زبان شناسی تطبیقی و مطالعات آنان؛ تقسیم‌بندی زبان‌ها برحسب ارتباط صورت و معنی از نظر هگل.
1718ـ ــــــ . “نگاهی به ساخت زبان برپایه نظریه معنایی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س18. ش1. پیاپی 68. بهار 1364، ص31ـ64.
1ـ مقدمه 2ـ بررسی ساخت زبان برپایه نظریه معنایی 3ـ مشخصه‌های معنایی، عناصر سازنده ساخت معنای‌جمله 4ـ فعل 5ـ‌ اسم 6ـ ‌چگونگی پیوند اسم‌ و ‌فعل در ساخت‌ معنایی‌ جمله 7ـ ‌فرایندهای پس از ساخت معنایی.
1719ـ ــــــ . “نگاهی به سیر مطالعه زبان در دوران باستان و قرون اخیر”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س19. ش1ـ2. پیاپی 72ـ73. بهارـ تابستان 1365، ص165ـ180.
وضع نخستین اصطلاحات دستور در میان یونانیان؛ تدوین قاعده‌های دستوری زبان عمومی و زیان‌های آن؛ مبنای تدوین صرف و نحو عربی.
1720ـ ــــــ . “ویژگی‌های نحوی و معنایی فعل‌های مرکب در فارسی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س14. ش3. پیاپی 55. پاییز 1357، ص559ـ581.
1ـ پایگاه نظری این گفتار در بررسی فعل‌های مرکب 2ـ تجزیه روساختی فعل‌های مرکب و ویژگی‌های روساختی آنها 3ـ عنصر فعلی در فعل‌های مرکب و ویژگی‌های نحوی و معنایی آن 4ـ ساخت معنایی فعل‌های مرکب.
1721ـ مشکور، محمدجواد. “روابط زبان پهلوی و پارسی دری”. فروهر. س21. ش9ـ10. پیاپی 298. 1365، ص26ـ30؛ ش11ـ12. پیاپی 299. 1365، ص22ـ27.
اختلاف میان پارسی دری و پهلوی؛ قلمرو فرهنگی زبان پارسی دری؛ خط زبان پارسی/ کهن‌ترین نمونه‌های پارسی دری؛ زبان پارسی در دوره سامانی.
1722ـ ــــــ . “زبان پارتی”. فروهر. س20. ش5ـ6. پیاپی 290. مردادـ شهریور 1364، ص4ـ7؛ ش7ـ8 . پیاپی 291. 1364، ص2ـ6.
دسته‌بندی متون زبان پارتی؛ آثار زبان پارتی در متون غیرمانوی؛ دستور در زبان پارتی/ زبان پارتی مانوی؛ تقسیم‌بندی آثار مانوی؛ خط مانوی؛ مانویت در شرق.
1723ـ ــــــ . “زبان پارسیک یا ادبیات پهلوی ساسانی”. فروهر. س21. ش1ـ2. پیاپی 294. 1365، ص3ـ8 .
اصطلاح زبان پهلوی در فرهنگ‌های فارسی؛ هزوارش در زبان پهلوی؛ زند و پازند؛ دسته‌بندی آثار زبان پارسیک؛ کتیبه‌های پهلوی؛ خط کتب پهلوی؛ تحقیقات خاورشناسان با الفبای زبان پهلوی.
1724ـ ــــــ. “زبان‌ها و ادبیات ایران باستان”. فروهر. س18. ش1. پیاپی 276. اردیبهشت 1362، ص3ـ8؛ ش2. پیاپی277. تیر1362، ص135ـ148؛ ش4. پیاپی280. شهریور1362، ص393ـ397؛ ش6ـ7. پیاپی 281ـ282. 1362، ص 716ـ730.
عصر ودایی: … مقایسه ریگ‌ودا و اوستا/ عصر اوستایی/ زبان ماد: …، قواعد دستوری زبان مادی/ پارسی باستان: تقسیم‌بندی زبان پارسی… .
1725ـ ــــــ . “هزوارش در زبان پهلوی”. دانش. س3. ش1. مهر 1331، ص 1ـ8؛ ش2. آذر 1331، ص 89ـ96؛ ش4. فروردین 1332، ص253ـ260؛ ش5. مهر 1332، ص 285ـ292.
معنی کلمه هزوارش؛ کلمه هزوارش در چند نمونه از نوشته‌های پهلوی/ چگونه هزوارش وارد زبان پارسی شد؛هزوارش در زبان پهلوی و زبان‌های دیگر ایرانی/ طبقه‌بندی هزوارش‌ها در زبان پهلوی/ زند و پازند؛ چند نمونه از هزوارش و پازند آن.
1726ـ مشیری، مهشید. “زبان فارسی”. مجله علمی پژوهشی علوم انسانی دانشگاه الزهراء. س2. ش3ـ4، ص85ـ93.
بررسی ویژگی‌های زبان شناختی واژه‌های علمی: ویژگی‌های ریشه‌شناختی، ویژگی‌های واج‌شناختی، ویژگی‌های واژگانی، ویژگی‌های معنایی، ویژگی‌های صرفی و نحوی.
1727ـ ــــــ . “کدام مجموعه واژگانی و اصطلاح‌شناختی”، در: در حرم دوست. به کوشش ابراهیم زارعی. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1370، ص190ـ196.
الف ـ فرهنگ‌های یک‌زبانه ب ـ فرهنگ دوزبانه 3ـ فرهنگ چندزبانه.
1728ـ مصطفوی سبزواری، رضا. “پژوهش‌های ایران‌شناسی در کیمبریج”، در کنگره تحقیقات ایرانی (ارومیه، 18ـ22 شهریورماه 1358)، پانزده گفتار، مجموعه گفتارهای نهمین کنگره تحقیقات ایرانی. تهران: دانشگاه تربیت معلم، 1358، ص241ـ270.
اشاره به برخی دستورهای زبان فارسی نوشته شده به زبان انگلیسی.
1729ـ ــــــ . “نوعی قید زمان مرکب در زبان فارسی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران. س28. ش1ـ2. پیاپی 113ـ114. بهارـ تابستان 1369، ص304ـ308.
خاصیت ترکیب‌پذیری زبان فارسی؛ برشمردن صورت‌های گوناگون قیدهای مرکب زمان براساس شواهدی از متون زبان فارسی.
1730ـ مظلومان، رضا. “ترکیبات، پساوندها، پیشاوندها”. فرهنگ خراسان. س3. ش2. مرداد 1339، ص30ـ33.
تلفظ و معنی “دژ” در “دژبان” و “دژخیم”؛ “ساز” و “ور” معانی و ترکیبات آن؛ استفاده نادرست از پسوند “ناک”.
1731ـ ــــــ . “ماضی به جای مضارع محقق الوقوع”. فرهنگ خراسان. س3. ش1. 1339، ص37ـ38.
شُد یا شَد در:
فکر بلبل همه این است که گل شد یارش گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش.
1732ـ مظلومی، رجب‌علی. “زبان غنی، اصیل و زیبای نیشابور”، در کنگره تحقیقات ایرانی (تهران، 30 مردادـ 5 شهریورماه 1355)، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین کنگره تحقیقات ایرانی. به کوشش محمدرسول دریاگشت. تهران: انتشارات ملی ایران، 1355، ج2، ص430ـ441.
ویژگی‌های آوایی و دستوری زبان نیشابوری.
1733ـ معتمدی کردستانی، ابوالوفا. “در پیرامون حرف ذال معجمه” [در نقد مقاله “املاء و انشاء” نوشته مجتبی مینوی]. راهنمای کتاب. س3. تیر 1339، ص291ـ294.
1734ـ معدنی، میترا. “بررسی گونه‌های ابهام در زبان فارسی”. زبان شناسی. س13. ش1ـ2. پیاپی 25ـ26. 1375 (تاریخ انتشار: آذر 1377)، ص92ـ104.
ابهام: 1ـ ابهام در گونه گفتاری 2ـ ابهام در گونه نوشتاری.
1735ـ معروف، یحیی. “تجزیه و تحلیل کلام و ترجمه”، در کنفرانس بررسی مسایل ترجمه (تبریز، 15ـ17 اسفندماه 1377)، مجموعه مقالات سومین کنفرانس بررسی مسایل ترجمه. به کوشش کاظم لطفی پورساعدی. تبریز: دانشگاه تبریز، 1378، ص241ـ251.
اسم؛ اهمیت نحو در ترجمه؛ صفت و موصوف و مضاف و مضاف‌الیه و مشکلات ترجمه؛ مشترکات لفظی در افعال فارسی و عربی؛ فعل‌های لازم و متعدی در دو زبان فارسی و عربی.
1736ـ معزی، علی اکبر. “[اضافه]”. یغما. س21. ش6. پیاپی 242. شهریور 1347، ص344ـ345.
تقیسم‌بندی اضافه در کتاب “اضافه” دکتر معین؛ چند نمونه با بیان وجوهات مشترک؛ برخی اضافه‌های بی‌نام.
1737ـ معصومی همدانی، حسین. “ترجمه متون ریاضی و تأثیر آن بر زبان فارسی”. در: درباره ترجمه. زیرنظر نصرالله پورجوادی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1365، ص150ـ163؛ نیز: در سمینار نگارش فارسی (تهران، 15ـ18 آبان‌ماه 1361)، مسایل نثر فارسی، مجموعه سخنرانی‌های اولین سمینار نگارش فارسی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1363، ص147ـ161؛ نیز: نشر دانش. س3. ش2. بهمن ـ اسفند 1361، ص16ـ23.
…؛ 5ـ تأثیر ترجمه متون ریاضی بر زبان فارسی؛ … .
1738ـ معماریان، علی. “دستگاه آوانگار”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران. دوره 40. ش152. زمستان 1378، ص101ـ112.
آوانگاری با خط فارسی؛شرح مراحل طراحی دستگاه آوانگاری فارسی؛ ویژگی‌های دستگاه آوانگار فارسی؛ جدول مقایسه صامت‌های فارسی و انگلیسی؛ آموزش مصوت‌ها.
1739ـ معین، محمد. “انگشتری، انگشترین، انگشتر” [پرسش و پاسخ]. یغما. س13. ش1. پیاپی 141. فروردین 1339، ص52ـ55.
تاریخ استعمال؛ شواهد؛ وجه اشتقاق.
1740ـ ــــــ . “ب ـ دیگر زبان‌های ایران”، در: محمد بن حسین بن خلف برهان [برهان تبریزی]. برهان قاطع. به اهتمام محمد معین. تهران: امیرکبیر، 1362، ص چهارده ـ سی و شش.
این مقاله، ادامه مقاله ابراهیم پورداوود با عنوان “زبان‌ و لهجه‌های ایرانی”، در همین کتاب می‌باشد.)
زبان مادری، ختنی، سغدی، خوارزمی، تخاری، پارسی یا دری، پهلوی و پارسی.
1741ـ ــــــ . “پاسخ “شبه انتقاد”” [بر انتقاد حسین پژمان بختیاری]. یغما. س17. 1343، ص480ـ484.*
1742ـ ــــــ . “[تطبیق فعل با فاعل (یا مسندالیه) و علامت جمع]” [پرسش و پاسخ].

مطلب مرتبط :   سیاست، جنایی، فقه، فقهی، شاکری
دسته بندی : علمی