به طور معمول تمرینات ورزشی و سرگرمی های مناسب باید در طی وقت مذکور فراهم گردد . فضا ، تاسیسات و تجهیزات کافی برای این فعالیت ها باید فراهم گردد . هر نوجوان باید دارای وقت اضافی برای فعالیت های اوقات فراقت روزانه باشد که بخشی از آن در صورت تمایل نوجوان ، باید صرف پرورش مهارت های هنری و صنایع دستی گردد . مرکز نگهداری باید از توانایی جسمانی هر نوجوانی جهت مشارکت در برنامه های تمرینات ورزشی ارایه شده اطمینان حاصل نماید . تمرینات ورزشی ترمیمی و درمانی باید تحت نظارت پزشکی برای نوجوان نیازمند به آن فراهم شود .
بند پنجم : مذهب
قواعد ملل متحد برای حمایت از نوجوانان محروم از آزادی
قاعده 48
هر نوجوان باید مجاز باشد که نیازهای دینی و معنوی خود را به ویژه با شرکت در مراسم عبادی یا جلسات تشکیل شده در مرکز نگهداری یا با اجرای مراکز عبادی خود و در اختیار داشتن کتب یا اقلام مربوط به شعایر دینی و تعلیمات مربوط به فرقه مذهبی خویش ، برآورده نماید . در صورت وجود تعداد کافی نوجوان پیرو یک دین خاص در مرکز نگهداری ، لازم است یک یا چند نماینده واجد صلاحیت آن دین ، توسط موسسه نگهداری ، انتخاب یا تایید شوند و به آنان اجازه داده شود که مراسم عبادی را به صورت مستمر به جا آورند و بنا به درخواست نوجوانان در مقام روحانیت با آنان به صورت خصوصی ملاقات نمایند . کلیه نوجوانان باید از حق ملاقات با نماینده واجد صلاحیت هر دین به انتخاب خود و همچنین حق عدم مشارکت در مراسم عبادی و امتناع آزادانه از تعلیمات ، مشاوره یا ارشاد مذهبی برخوردار باشند .
بند ششم : مراقبت های پزشکی
هدف اصلی خدمات پزشکی ، معالجه بیماران و آسیب دیدگان است . بدین منظور که سلامتی خود را باز یابند ،یا وضعیت آن ها بهبود یابد . برای نیل به این هدف ، بخش زندان باید دسترسی بزهکاران به کلیه سطوح مراقبت های پزشکی را که برای مردم عادی ، امکان پذیر است تضمین نماید .
بحث : رضایت آگاهانه ، موافقت یک بیمار با درمان یا رویه پزشکی ، پس از دریافت حقایق اساسی ناظر بر ماهیت ، تبعات ، خطرات و راه های جایگزین درمان ، معاینه یا رویه پیشنهادات است . معالجات پزشکی بدون اخذ رضایت ، می تواند منجر به مسوولیت قانونی شود . در خصوص کودکان ، رضایت اگاهانه والدین ، سرپرست یا نگهدارنده قانونی ان ها تنها زمانی اخذ می گردد که بر اساس قانون ، الزامی باشد .
قاعده 49
هر نوجوان باید مراقبت های پزشکی کافی در زمینه پیشگیری و درمان ، شامل مراقبت های دندان پزشکی و چشم پزشکی و سلامت روانی و همچنین فراورده های دارویی و رژیم های غذایی خاص بر اساس تجویز پزشک ، دریافت دارد . کلیه این گونه مراقبت های پزشکی باید ،در صورت امکان ، به منظور پیشگیری از برچسب زدن به نوجوانان و ارتقا عزت نفس و ادغام در جامعه ، از طریق تسهیلات و خدمات بهداشتی مناسب ، در جامعه ای که مرکز نگهداری در آن واقع است ، در اختیار نوجوانان قرار گیرد .
قاعده 50
هر نوجوان از حق معاینه توسط پزشک بلافاصله پس از پذیرش در مرکز نگهداری ، به منظور ثبت هرگونه ، سورفتار پیشین و شناسایی هرگونه شرایط جسمانی یا روانی نیازمند توجه پزشکی، برخوردار می باشد .
قاعده 51
خدمات پزشکی ارایه شده به نوجوانان باید درجهت شناسایی و درمان هرگونه بیماری جسمانی یا روانی ، سو مصرف مواد یا سایر وضعیت هایی باشد که می تواند مانع ادغام نوجوان در اجتماع گردد . کلیه مراکز نگهداری نوجوانان باید دسترسی فوری به وسایل و تجهیزات کافی پزشکی متناسب با تعداد و نیازهای افراد مقیم و همچنین کارکنان ورزیده در زمینه مراقبت های پزشکی پیشگیرانه و مواجهه با فوریت های پزشکی باشند . کلیه نوجوانان بیمار ، شاکی از بیماری یا دارای عوارض مشکلات جسمی یا روانی ، باید فورا توسط پزشک مسوول معاینه شوند .
قاعده 52
هر یک از پزشکان مسوول با عقیده مستدل مبنی بر این که سلامت جسمانی یا روانی نوجوان در اثر تداوم بازداشت ، اعتصاب غذا یا هر وضعیت حبس به سختی آسیب دیده یا آسیب خواهد دید باید این واقعیت را فورا به مدیر مرکز مربوطه و همچنین مقام مستقل مسوول حفظ سلامت و آسایش نوجوانان گزارش نماید .
قاعده 53
هر نوجوان مبتلا به بیماری روانی باید در موسسه ای تخصصی با مدیریت پزشکی مستقل تحت درمان قرار گیرد . اقدامات لازم باید از طریق قرار با دستگاه های مقتضی جهت حصول اطمینان از ادامه مراقبت های سلامت روانی در صورت لزوم پس از آزادی انجام شود .
قاعده 54
مراکز نگهداری نوجوانان باید برنامه ها تخصصی بازپروری و پیشگیری از سو مصرف مواد مخدر را توسط کارکنان واجد صلاحیت به اجرا گذارند . این گونه برنامه ها باید با سن ، جنس و سایر احتیاجات نوجوانان مربوط منطبق گردد و تسهیلات و خدمات ترک اعتیاد باید توسط کارکنان ورزیده در اختیار نوجوانان معتاد به مواد مخدر یا الکل قرار داه شود .
قاعده 55
هرگونه دارو باید فقط بردلایل پزشکی برای معالجات ضروری و در صورت امکان ، پس از کسب رضایت آگاهانه ی نوجوان مربوطه استعمال گردد . به ویژه ، هیچ گونه دارویی نباید با هدف اخذ اطلاعات با اعتراف ، به عنوان مجازات یا به عنوان وسیله مهار به کار رود . نوجوانان نباید هرگز در کاربرد تجربی داروها و روش های درمان در حکم ابزار آزمایش باشند . استعمال هرگونه دارو باید همواره با اجازه و توسط کارکنان پزشکی واجد صلاحیت انجام شود .
8 : مبحث خدمات بهداشتی نوجوانان
گفتار اول : حمایت از سلامتی و رفتار نوجوانان
قواعد ملل متحد برای حمایت از نوجوانان محروم از آزادی
قاعده 87
کلیه کارکنان باید حمایت کامل از سلامت جسمانی و روانی نوجوانان از جمله حمایت در برابر سواستفاده جسمی ، جنسی یا استثمار را تضمین نمایند و در موارد مقتضی ، بی درنگ اقدامات لازم برای تامین مراقبت های پزشکی را انجام دهند .
9 : مبحث خدمات بهداشتی زنان50
اعلامیه جهانی حقوق بشر ( ماده 25 )
2 – مادران و کودکان حق دارند از مراقبت ها و کمک های خاص برخوردار گردند . تمامی کودکان ، خواه به موجب عقد ازدواج و خواه بدون آن ، به دنیا آمده باشند باید از حمایت اجتماعی یکسان ، برخوردار شوند .
حداقل قواعد استاندارد برای رفتار با زندانیان
قاعده 23
1 – در موسسات نگهداری زنان لازم است امکانات خاصی برای مراقبت های پیش از زایمان و پس از آن وجود داشته باشد ، در موارد ممکن لازم است تمهیدات لازم جهت به دنیا آمدن نوزاد در بیمارستانی خارج از موسسه ، اتخاذ شود . چنانچه کودکی در زندان متولد شود ، این امر نباید در گواهی ولادت درج گردد .
2 – هنگامی که به مادران مقیم موسسه ، اجازه داده می شود کودکان شیرخوار خود را همراه داشته باشد ، تمهیدات لازم برای ایجاد یک شیرخوارگاه مجهز به کارکنان واجد صلاحیت ، اتخاذ خواهد شد تا نوزادان مزبور هنگامی که تحت مراقبت مادران خود نیستند ، در آنجا قرار داده شوند .
گفتار دوم : محیط فیزیکی و محل اقامت
قواعد ملل متحد برای حمایت از نوجوانان محروم از آزادی
قاعده 31
نوجوانان محروم از آزادی دارای حق بهره مندی از تسهیلات و خدمات برآورنده ی کلیه نیازها در رابطه با بهداشت و حرمت انسانی می باشند .
قاعده 32
طراحی مراکز نگهداری نوجوانان و محیط فیزیکی باید با هدف بازپروری و بارعایت نیاز نوجوانان به حریم خصوصی ، انگیزش های حسی ، فرصت های ارتباط با همسالان و مشارکت در فعالیت های ورزشی ، تمرینات بدنی و فعالیت های اوقات فراغت منطبق باشد . طرح و ساختار مراکز نگهداری نوجوانان باید به نحوی باشد که خطر آتش سوزی را به حداقل رسانیده ، امکان تخلیه ایمن از اماکن را فراهم نماید . سیستم اعلام خطر موثر در صورت بروز آتش سوزی و نیز راهکارهای رسمی و تمرین شده برای حصول اطمینان از امنیت نوجوانان باید موجود باشد .
قاعده 33
امکانات خوابگاهی نوجوانان باید به طور معمول از خوابگاه های کوچک گروهی یا اتاق های خواب انفرادی با توجه به معیارهای محلی تشکیل شود . در ساعات خواب نظارت مستعمر بدون ایجاد مزاحمت باید در کلیه مناطق خواب ، شامل اتاق های انفرادی و خوابگاه های گروهی ، به منظور تضمین حمایت از نوجوانان به عمل آید . رختخواب جداگانه و کافی باید بر طبق معیارهای محلی و ملی به هر نوجوان اختصاص یابد . رختخواب باید در هنگام توزیع تمیز باشد و به صورت مرتب نگهداری شود و به منظور حصول اطمینان از نظافت آن به طور مداوم تعویض گردد . مراکز نگهداری نباید در نقاطی واقع شده باشد که عوامل زیان آور برای تندرستی و سایر مخاطرات شناخته شده ، در آن وجود داشته باشد .
قاعده 34
تعداد و محل قرارگیری سرویس های بهداشتی باید به نحوی باشد که امکان برآورده نمودن حاجات بدنی هریک از نوجوانان را در هنگام لزوم به صورت خصوصی و به نحوی پاکیزه و مناسب فراهم نماید .
قاعده 35
در اختیار داشتن لوازم شخصی از ارکان پایه ای حق بهره مندی از حریم خصوصی و لازمه سلامت و آسایش روانی نوجوان می باشد . حق هر نوجوان به در اختیار داشتن لوازم شخصی و فضای کافی برای نگهداری آن ها باید به طور کامل تایید و رعایت گردد . لوازم شخصی که نوجوانان مایل به نگهداری آنان نبوده یا ضبط می گردد باید به صورت امانت حفظ شده ، سیاهه آن ها به امضای نوجوانان رسیده و اقدامات مکفی برای حفظ آن ها در وضعیت خوب به عمل آید . کلیه این گونه اقلام و وجوه ، به استثنای وجوهی که نوجوانان مجاز به خرج آن هستند یا اقلامی که مجاز به ارسال آن به خارج از بازداشتگاه می باشند ، باید هنگام آزادی به نوجوان اعاده شود . در موارد دریافت هرگونه دارو یا در اختیار داشتن هر گونه دارو توسط نوجوان ، تصمیم چگونگی استفاده از آن بر عهده پزشک مسوول خواهد بود .
گفتار سوم : لباس
قواعد ملل متحد برای حمایت از نوجوانان محروم از آزادی
قاعده 36
نوجوانان باید در حد امکان حق استفاده از لباس های خود را دارا باشند . مراکز نگهداری باید اطمینان حاصل نمایند که هریک از نوجوانان دارای لباس های شخصی متناسب با آب و هوا و مکفی برای تامین سلامت و از هر نظر غیر تحقیر آمیز می باشند . نوجوانانی که به هر منظور از مرکز نگهداری انتقال یافته یا از آن خارج می شوند باید اجازه داشته باشند از لباس های خود استفاده نمایند .
گفتار چهارم : غذا
قواعد ملل متحد برای حمایت از نوجوانان محروم از آزادی
قاعده 37
هر موسسه نگهداری باید اطمینان حاصل کند که هر یک از نوجوانان ، در وعده های غذایی معمول ، خوراکی را دریافت نمایند که از لحاظ کمی و کیفی با معیارهای تغذیه ، بهداشت و سلامتی و تا حد امکان مقتضیات مذهبی و فرهنگی متناسب می باشد ؛ آب

مطلب مرتبط :   تربیت، نوجوانان، اطفال، زندان، بزهکار
دسته بندی : علمی