، ص917ـ928.
سه معادل برای پیوند “که” در زبان روسی؛ وجه تمایز این سه پیوند در زبان روسی؛ بررسی طرز بیان این سه پیوند در زبان فارسی.
1608ـ لطفی، احمدرضا. “تکامل زبان میانی و پیش‌بینی‌های دستور همگانی”. زبان و ادب. س1. ش2. 1376، ص 64ـ83 .
تحقیقات زایشی در یادگیری زبان دوم: تئوری و عمل؛ تحقیق حاضر: پارامتر حذف فاعل.
1609ـ لطفی‌ پورساعدی، کاظم [پورساعدی/ ساعدی]. “بررسی زبان مؤدبانه در فارسی کنونی از نظر جامعه‌شناسی زبان”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س16. ش2. پیاپی 62. تابستان 1362، ص271ـ291.
1ـ علت رفتارمؤدبانه 2ـ مطالعه زبان در رابطه با رفتارمؤدبانه 3ـ نمودهای صوری زبان مؤدبانه 4ـ شرایط کاربرد و معناشناسی در زبان.
1610ـ ــــــ . “زبان شناسی و دستور زبان آموزشی”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز. س31. ش4. پیاپی 130. زمستان 1362، ص103ـ138.
1ـ زبان‌شناسی و زبان 2ـ نگاهی اجمالی به مطالعات زبان‌شناسی 3ـ نظری اجمالی به مطالعات انجام یافته در دستور زبان فارسی 4ـ پیشنهادهایی در مورد اصول صحیح‌تر نگارش دستور زبان.
1611ـ ــــــ . “سببیت در زبان فارسی امروز، یک بررسی زایا ـ گشتاری”. نشریه ادبیات و علوم انسانی تبریز. س29. پیاپی 123. پاییز 2536=1356، ص381ـ406.
1ـ مقدمه 2ـ‌جمله سببی 3ـ‌تکواژ سببی در زبان‌فارسی و تظاهر صوری آن 4ـ ساختمان ژرفایی جملات سببی در زبان فارسی 5ـ گشتارهای سببی.
1612ـ لکوک، پیر. “گویش ابوزید آباد”، در جلسات سخنرانی و بحث درباره زبان فارسی (تهران، آبان‌ماه 1351)، سخنرانی‌های سومین دوره جلسات سخنرانی و بحث درباره زبان فارسی. تهران: اداره کل نگارش وزارت فرهنگ و هنر، 1353، ص215ـ236.
دستگاه واج‌شناسی؛ نکات دستوری درباره اسم، صفت و فعل.
1613ـ لنگرودی، امیر. “اسم ذات و اسم معنی در زبان فارسی”. ادبستان. ش43. تیر 1372، ص 118ـ119.
جستجوی تأثیر و عدم تأثیر اسماء ذات و معنی در مباحث مختلف دستوری؛ ذکر بیست و نه پیشوند و پسوند و ارتباط با اسم ذات و معنی.
1614ـ لوایی، محمدعلی. توانایی زبان فارسی: “توانایی زبان فارسی”. تهران: [بی‌نا]، 1326، ص 1ـ29.
وند؛ فارسی کنونی رسا نیست؛چگونگی زبان‌ها؛ به کار بردن واژه‌های اجنبی زبان را جامد و گنگ می‌نماید؛ ریشه‌شناسی؛ اندیشه در ساختمان لغات؛ گرفتن واژه؛ چگونگی لغت.
1615ـ لوکس، کارو، و دیگران. “بازشناسی مرزهای نحوی جملات زبان فارسی با استفاده از شبکه‌های عصبی ترکیبی”، در سومین کنفرانس بین‌المللی سالانه انجمن کامپیوتر ایران (تهران، 2ـ4 دی‌ماه 1376)، مجموعه مقالات کنفرانس سالانه بین‌المللی انجمن کامپیوتر ایران. تهران: انجمن کامپیوتر ایران، دانشگاه علم و صنعت ایران،1376، ص 172ـ179.*
1616ـ م، م. “فرهنگ آوایی فارسی” [نقد اثر گیتی دیهیم]. نامه فرهنگستان. دوره 5. ش2. پیاپی 18. مهر 1380، ص212ـ213.
1617ـ مارتینه، آندره (Martinet, Andre). “بررسی خصوصیات فونولوژی و تطبیق آن بر لهجه قاین”، ترجمه رضا زمردیان. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. س1. ش4. زمستان 1344، ص378ـ395؛ س2. ش1. بهار 1345، ص40ـ46؛ ش2ـ3. پیاپی 7. تابستان ـ پاییز 1345، ص187ـ191.
خصوصیات زبان‌ها؛ اصول تشکیل‌دهنده فونتیک: 1ـ 37 شماره/ 38ـ46 شماره/ 47ـ48 شماره؛ تعریف فونتیک.
1618ـ ماسیوزاک،کینگا (Maciuszak, Kinga). “ملاحظاتی درباره گویش ناحیه الموت از گویش‌های شمالی ایرانی”، ترجمه احمد سمیعی (گیلانی). نامه فرهنگستان. س1. ش4. پیاپی 4. زمستان 1374، ص157ـ165.
توضیحاتی درباره دستگاه واجی گویش الموت؛ توضیحاتی درباه تک‌واژه‌شناسی (قواعد صرفی).
1619ـ مالچانوا، ای.ک. “گویش لاری”، ترجمه معصومه احسانی. نامه فرهنگستان. دوره5. ش2. پیاپی 18. مهر 1380، ص183ـ187.
شمار گویشوران این گویش؛ ویژگی‌های آوایی و دستوری گویش‌های لاری.
1620ـ ماهیار نوابی، یحیی. “باشد”، در: هفتاد مقاله، ارمغان فرهنگی به یاد دکتر غلام‌حسین صدیقی. گردآورنده یحیی مهدوی، ایرج افشار. تهران: اساطیر، 1371، ج2، ص 567ـ572.*

مطلب مرتبط :   نهاد، نخبگان، فرهنگ، حکومت، توانمندی

1621ـ ــــــ . “بررسی فعل “است” در فارسی و پهلوی”. دانشکده ادبیات وعلوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س33. ش1ـ2. پیاپی 128ـ129. بهارـ تابستان 1379 (تاریخ انتشار: تابستان1380)، ص 23ـ31.
بررسی فعل “است” در فارسی و پهلوی: است،اَم، هی h? (y) = هست، نِهی= نیست، بِهِم= نَوَم، باشم، هیی= هستی، اِی = یعنی.
1622ـ ــــــ . مجموعه مقالات. به کوشش محمود طاووسی: “زبان مردم شیراز در زمان سعدی و حافظ”. شیراز: مؤ سسه آسیایی دانشگاه پهلوی، 1355، ج1، ص 236ـ253؛ نیز: در کنگره جهانی سعدی و حافظ (شیراز، 7ـ12 اردیبهشت ماه 1350)، مقالاتی درباره زندگی و شعر سعدی. به کوشش منصور رستگار. شیراز: دانشگاه پهلوی، 1354، ص431ـ447.
تحلیل آوایی چند بیت با گویش شیرازی؛ عوامل گرایش گویش شیرازی به سوی زبان فارسی؛ واژه “دری” و پیدایش فارسی دری و جایگاه آن.
1623ـ ــــــ . “خستن، خستن (خوستن)،خاستن”. فرهنگ کرمان. س1. ش1. پاییز 1377، ص 228ـ240.*
1624ـ ــــــ . “کسره اضافه”، در: یاد یار مهربان، به یاد بهرام فره‌وشی. به کوشش هما گرامی (فره‌وشی). تهران: فروهر، 1378، ص 257ـ260.
شکل و تلفظ کسره در فارسی امروزین و فارسی میانه.
1625ـ ــــــ . مجموعه مقالات. به کوشش محمود طاووسی: “لهجه‌ شیرازی تا قرن نهم”، ترجمه محمد امین ادیب طوسی. شیراز: مؤ سسه آسیایی دانشگاه پهلوی، 1355، ج1، ص211ـ224؛ نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز. س17. ش1. 1344، ص؟.*
ترجمه و شرح دستوری و … بیتی از فرهنگ سروری؛ نمونه‌ای از اشعار شیرازی “شاه داعی الاسلام”.
1626ـ ــــــ . “”نک” در زبان فارسی [پسوند]”. ونوشه. س؟. ش1ـ2، ص ؟.*
1627ـ ــــــ . “نکته‌ای چند درباره حافظ”. فروهر. س27. ش11ـ12. بهمن ـ اسفند 1371، ص4ـ15.

اشاره به چند نکته دستوری، گویشی، آوایی و ریشه‌یابی لغت در خلال معنی چند بیت از شعرهای حافظ.
1628ـ ــــــ . “هیچ، ایچ”. فرهنگ (مؤ سسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی). کتاب 6. بهار 1369، ص1ـ10.
واژه “هیچ” در فرهنگ‌های لغت؛ نظر دار “مستتر” و “هَرن” درباره پیشینه واژه ‌”هیچ”.
1629ـ ــــــ . “یکی از ویژگی‌های گویش شیرازی در سده‌های هفتم ـ نهم هجری”، در: سخنواره، پنجاه و پنج گفتار پژوهشی به یاد دکتر پرویز ناتل خانلری. به کوشش ایرج افشار، هانس روبرت رویمر. تهران: توس، 1376، ص169ـ183.
برجای ماندن (ـ ک) (ـ گ) پایانی گونه فارسی میانه بسیاری از نام‌ها به شکل (ـ غ) یا (ـ خ).
1630ـ مایل هروی، نجیب. “پسوندی نام آواساز در گونه‌های فارسیِ خراسان”. نامه فرهنگستان. س1. ش2. پیاپی 2. تابستان 1374، ص 68ـ73.
صور دوگانه زبان؛ پسوند نام آوایی/ ast/ در متون فارسی دری تألیف شده در قلمرو خراسان؛ تحول پسوند نام آواساز /ast/.
1631ـ ــــــ . “چگونگی ضبط عددهای ترتیبی دوم و سوم در تاریخ زبان فارسی. آینه میراث.ش 9، ص؟.*
1632ـ مبشرنیا، رضا. “نگاهی به نقش زبان در فرهنگ‌های گوناگون: زبان‌های آمیخته، زبان‌های مشترک”. کیهان فرهنگی. س19. ش190. مرداد 1381، ص44ـ46.
محدودیت واژگان و دستور زبان در زبان آمیخته؛ ریشه زبان‌های آمیخته و کاربرد آن؛ ویژگی‌های زبان آمیخته؛ مقایسه زبان‌های آمیخته و دورگه.
1633ـ مبلغ، محمداسماعیل. “[بحث دستوری]”. آریانا. س16. ش6. ص6ـ8 .*
1634ـ ــــــ . “مطابقت و عدم مطابقت صفت در عربی و دری”. آریانا. س16. ش4. ص1ـ4.*
1635ـ ــــــ . “یک استفتای ادبی: تحقیق در جمع‌بندی کلمات عربی” [نقد نوشته‌های محمدحیدر ژوبل مدیر مجله آریانا]. آریانا. س12. ش2. پیاپی 134. حوت 1332، ص92ـ93.

مطلب مرتبط :   یونانیان، یونانی، رومیان، ، تمدن

تثنیه به جای جمع؛ جمع صفت و اسم فاعل؛ طرح چند سؤال.
1636ـ متین‌دوست، احمد. “رمانی (زبان کولی‌ها)”. پژوهشنامه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی. ش30. تابستان 1380، ص158ـ167.
خط؛ دستگاه واجی؛ دگرگونی واکه‌ای؛ صرف و نحو.
1637ـ متینی، جلال. “”باز” یا “با+ز”؟ در بازو، ابازو، بازیشان، بازان، بازین و …”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد (یادنامه شادروان استاد مجتبی مینوی). س12. ش4. پیاپی 48. زمستان 1355، ص607ـ624.
تحول حرف اضافه “به” از زبان پهلوی به فارسی معاصر؛ نظر “بهار” درباره تلفظ “باز” به جای حرف اضافه “به”.
1638ـ ــــــ . “برخی نشانه‌های نادر استفهام در فارسی (آذا، ای، او، و، یا، باش، درنگر، بشنو…؟!”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. س5. ش1. پیاپی 17. بهار 1348، ص111ـ134.
مشابه‌های استفهام فارسی “همزه استفهام” و “هل”؛ نشانه‌های استفهام فارسی منقول از متن فارسی تفاسیر.
1639ـ ــــــ . “تحول تلفظ کلمات فارسی در دوره اسلامی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. به یادگار دومین کنگره تحقیقات ایرانی (مشهد، 11ـ16 شهریور ماه 1350). س7. ش2. پیاپی 26. تابستان 1350، ص249ـ383.
(این مقاله تحریر فارسی و مشروح خطابه‌ای است که در بیست و هشتمین کنگره بین‌المللی مشرق‌شناسان، 6ـ12 ژانویه 1971، دانشگاه ملی استرالیا، کانبوا، به انگلیسی ایراد شده است.)
1640ـ ــــــ . “تلفظ و ضبط‌های مختلف یکی از نشانه‌های نادر استفهام در فارسی: او= اُ = و= O”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. س8 . ش1. پیاپی 25. بهار 1351، ص184ـ192.
“او” به جای “آیا” در تفسیرهای قران مجید؛ شکل‌های جمله‌های پرسشی در تفسیر کمبریج و تفسیر موزه بریتانیا.

1641ـ ــــــ . “دقیقی، زبان دری و لهجه آذری”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی. به یادگار مجلسی بزرگداشت دقیقی طوسی، (مشهد، 23ـ26 آذرماه 1354). س11. پیاپی 44. زمستان 1354، ص559ـ575.
فهرست کلمه‌های ذکر شده در صد و شش بیت از دقیقی؛ نتیجه‌گیری از تفاوت‌های موجود در زبان دری و لهجه آذری در قرن پنج.
1642ـ ــــــ . “فعل مرکب به جای فعل بسیط”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. س4. ش4. پیاپی 16. زمستان 1347، ص410ـ421.
چهار مورد از معانی خاص برای افعال مرکب؛ اقسام سه‌گانه افعال مرکبِ شاذ در بعضی متون کهنِ مغایر با صورت‌های مذکور.
1643ـ ــــــ . “ما آمدیم ‌مان؛ مترسیتان”. ایران نامه. بتسدا، آمریکا. س20. ش1. پاییز 1362، ص148ـ165.
وجوه فعل در قرن سوم تا هشتم هجری؛ به‌کاربردن فعل با پسوند “مان” یا “یمان” و “تان” در تألیفات محققان؛ بررسی این پسوندها در لهجه قزوین و

دسته بندی : علمی