آثار منظوم یهودیان ایران.
1644ـ ــــــ . “”مین” و “مینه” دو پسوند نادر و فراموش شده زبان فارسی”. اورینتل کالج میگزن. س50. 1974، ص263ـ276.*
1645ـ ــــــ . “”مین” و “مینه” دو پسوند نادر و فراموش شده زبان فارسی و سخنی درباره پسوند “نین””. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. س9. ش1. پیاپی 33. بهار 1352، ص1ـ16.
(این مقاله در کنگره شرق‌شناسی که به مناسبت صدمین سال تأسیس دانشکده خاورشناسی دانشگاه پنجاب در شهر لاهور، پاکستان از تاریخ 12 تا 17 مارس 1973 (21ـ26 اسفندماه 1351) تشکیل شده بود؛ قرائت گردید.)
مین؛ مینه؛ نین.
1646ـ ــــــ . “نشانه‌های “تا” در استفهام فارسی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد. دوره 8 . ش1. بهار 1351، ص184ـ192.*
1647ـ مجدی، محمد. “ملاحظاتی درباره دستور زبان کردی”، در کنگره تحقیقات ایرانی (تبریز، 2ـ5 شهریورماه 1354)، مجموعه سخنرانی‌های ششمین کنگره تحقیقات ایرانی. زیرنظر ناصر بقایی، اکبر بهروز. تبریز: دانشگاه آذرابادگان، 1357، ج3، ص467ـ481.
علامت وحدت در کردی؛ مذکر و مؤنث؛ صفت وموصوف و مطابقه آنها در کردی؛ مصادر معلوم و مجهول؛ ارکان جمله.
1648ـ ــــــ . “ملاحظاتی درباره دستور زبان کردی”، در کنگره تحقیقات ایرانی (کرمان، 25ـ30 شهریورماه 2536=1356)، هشتمین کنگره تحقیقات ایرانی. به کوشش محمد روشن. تهران: فرهنگستان ادب و هنر، 1358، ج2، ص73ـ85 .
علایم شش‌گانه مصدری در زبان کردی؛ انواع دیگر مصدر زبان کردی و صرف فعل ماضی مطلق در این مصادر؛ تفاوت مصادر فارسی و کردی.
1649ـ محبی، نصراله. “جَنگ دستور یا جُنگ دستور”. رشد آموزش ادب فارسی. س5. پیاپی 21ـ22. تابستان‌ـ پاییز 1369، ص60،22.
چه عنوانی برای کتاب‌های دستور زبان فارسی مناسب است؟؛ اختلاف نظر دستور سنتی، دستور ساختاری و دستور گشتاری در تعریف‌ها.
1650ـ محجوب، محمدجعفر. زبان فارسی را دریابیم: “زبان فارسی را دریابیم”. تهران: مرکز اسناد و مدارک علمی ایران، 1336، ص1ـ14 (پلی‌کپی)؛ نیز: صدف. ش1. مهر 1336، ص3ـ13.
آشفتگی در نامه‌های اداری، نشریه‌ها و کتاب‌ها؛ نمونه‌هایی از کتاب‌ها و نامه‌های خصوصی سخنوران گذشته.
1651ـ ــــــ . “زبان و ادب فارسی و میزان و معیار آموزش هریک از آنها در تحصیلات دانشگاهی”، در مجلس علمی استادان زبان و ادبیات فارسی (تهران، 30 آبان ـ4 آذرماه 1350)، آموزش زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی. [تهران]: وزارت علوم و آموزش عالی، [بی‌تا]، ص187ـ201؛ نیز: یغما. س28. ش5. پیاپی 323. مرداد 1354، ص281ـ287؛ ش6. پیاپی 324.شهریور 1354. ص329ـ334.
اجزاء تشکیل‌دهنده زبان: 1ـ واژگان 2ـ دستور زبان/ دانشجویان و زبان و ادب فارسی.
1652ـ محقق، مهدی. “تأثیر زبان فارسی در زبان عربی”، در: انجمن ایرانی فلسفه و علوم انسانی. مجموعه سخنرانی‌ها و خطابه‌ها. تهران: فرهنگ و هنر، 1345، ص57ـ97.
(متن سخنرانی دکتر مهدی محقق در انجمن فلسفه و علوم انسانی، 1338).
واژه‌های عربی در فارسی در قبل و بعد از اسلام؛ ذکر نمونه‌هایی از کلمات معرب‌شده.
1653ـ محمد ابراهیم خلیل. “فرق “است” و “هست””. آریانا. س6. ش9، ص33ـ35.*
1654ـ محمدحسین، لیلی. “تأثیر داستان‌خوانی بر یادگیری دستور زبان فارسی، لغت و درک مطلب از راه خواندن”، در همایش نقد و بررسی کتاب‌های درسی دوره ابتدایی (تابستان 1378)، خلاصه مقاله‌های محتوی درسی فارسی در آموزش ابتدایی. تهران: وزارت آموزش و پرورش، 1378، ص9.*
1655ـ محمدخانی، علی‌اصغر. “زبان فارسی را دریابیم” اطلاعات. ش20102. 18 دی 1372، ص6؛ش10103. 19 دی 1372، ص6؛ ش20104. 21 دی 1372، ص6؛ ش20105. 22 دی 1372، ص6؛ ش20107. 25 دی 1372، ص6.
وظیفه فرهنگستان در برابر بیگانه؛ گرته‌برداری و کتاب‌ها و مقاله‌های انتقادی در این زمینه/ واژه “اندیشمند” و نقدهای نوشته شده درباره آن؛ “اندیشه‌مند” و “اندیشمند” در ادبیات کهن/ استادان بی‌جانشین ادب فارسی/ کتاب فارسی اول دبیرستان و ارزیابی آن/ آموزش زبان وادب فارسی در دانشگاه‌ها.
1656ـ محمدزاده فرحان، فرخ [فرحان].” اسم مفعول مرکب باستاک مضارع”. آینده. س8 . ش9. آذر 1361، ص 601ـ606.
ساخت قیاسی اسم فاعل مرکب یا صفت مرکب؛ شش گروه از واژه‌های همبسته حاصل از اسم و ستاک مضارع.
1657ـ ــــــ . “پسوند “گر””، در: نامواره دکتر محمود افشار. گردآورنده ایرج افشار، با همکاری کریم اصفهانیان. تهران: بنیاد موقوفات دکتر محمود افشاریزدی، 1372، ج7، ص 4041ـ4050.
دو نقش مهم “گر”؛ هفت گروه از واژه‌های که با پسوند “گر” پدید آمده‌اند.

مطلب مرتبط :  

1658ـ ــــــ . “نگاهی به پسوند “مند””. دانشنامه. مجله دوره عالی تحقیقات دکتری. ش6ـ7. پاییزـ زمستان 1371، ص5ـ11.
توصیف پسوند “مند”؛ تاریخچه؛ بررسی‌های انجام شده؛ مفاهیم پسوند “مند”.
1659ـ محمد شمیرانی، منوچهر. “زبان رسانه‌ای، نیازمند پیرایش؛ بررسی “درست و نادرست نویسی” در فرهنگسرای اندیشه”. رسانه. س7. ش2. پیاپی 26. تابستان 1375، ص93ـ95.
سه ملاک برای زبان؛ دست‌یابی به قواعد عمومی در زبان؛ تحول دایمی زبان؛ لزوم آشنایی با زبان قدما؛ تفاوت‌ زبان نوشتاری و گفتاری؛ زبان رسانه‌ها، زبان معیار؛ اختلاف بین ادیبان و زبان شناسی؛ نیروهای مؤثر در پویایی زبان؛ وجه مثبت و منفی زبان رسانه‌ای.
1660ـ محمدوا، ع. “درازی واکه‌ها و تکیه در زبان فارسی معاصر”، در: گفتارهایی پیرامون مسایل زبان شناسی ایران. اقتباس و ترجمه حسین صدیق. تهران: بامداد، 1354، ص79ـ130.
بررسی و مقایسه واکه‌های تک آوایی e, o, ?, I, u, a در ترکیب هجاهای تکیه‌دار و بی‌تکیه.
1661ـ ــــــ . “ویژگی‌های تکیه در زبان فارسی معاصر”، در: همان، ص72ـ79.
اختلاف‌نظر زبان شناسی درباره ویژگی تکیه؛ ویژگی تکیه هجایی زبان فارسی ادبی معاصر.
1662ـ محمدی، ع. “الگوها، محور جانشینی مبانی یادگیری زبان هستند”، در کنفرانس زبان شناسی نظری و کاربردی (تهران، 23ـ25 اسفندماه 1379)، مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس زبان شناسی نظری و کاربردی. به کوشش علی میر عمادی، زیرنظر معاونت پژوهشی. تهران: علامه طباطبایی، 1379، ج2، ص 603ـ626.
آموختن زبان طبق نظریه “الگوها و محور جانشینی”؛ محیط زبانی و آموزش زبان؛ رفتاری بودن زبان و یادگیری از طریق الگوها؛ شرطی‌بودن زبان؛ خلاقیت زبان.
1663ـ محمدی، عباس‌قلی. “در زبان فارسی، جمله ساخت ثابتی ندارد”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س33. ش1ـ2. پیاپی 128ـ129. بهارـ تابستان 1379 (تاریخ انتشار: تابستان 1380)، ص215ـ230.
تحمیل دو ساختار جمله در زبان فارسی کنونی؛ ساختار آزاد زبان.

1664ـ ــــــ . “ساختمان جمله و جمله مبنا”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد (یادنامه زنده‌یاد دکتر غلام‌حسین یوسفی). س24. ش3. پیاپی 94. پاییز 1370، ص457ـ467.
1ـ چرا جمله دارای ساخت فعل+ مفعول+‌فعل را اصل می‌دانیم؟ 2ـ چه مبنایی می‌توان برای این کار یافت؟ 3ـ آثار ادبی و تاریخ زبان فارسی در این مورد چه می‌گویند؟
1665ـ ــــــ . “کلمه “معنی و لفظ” آیا دلالت ذاتی است یا وضعی؟”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد. ش22. 1368، ص461ـ486.*
1666ـ محمدی، محمد. “چند نکته درباره دگرگونی کلمات فارسی در عربی”. الدراسات الادبیه. س5. ش1ـ2. بهارـ تابستان 1343، ص1ـ36.
الف ـ تغییراتی که بر اثر تبدیل، کاهش و افزایش ب ـ تغییراتی که سبب فرورفتن کلمات فارسی در زبان عربی شده است.
1667ـ محمدی خمک، جواد [سکایی سیستانی]. “گویش سیستانی در ترجمه قرآن قدس”. آینده. س18. ش1ـ6. فروردین ـ شهریور 1371، ص34ـ42.
(آقای دکتر علی رواقی، قرآن ترجمه‌شده و نفیسی را در آستان قدس رضوی یافته‌اند که پس از چاپ، قرآن قدس نامیده‌اند. ایشان مختصات لغوی و دستوری موجود در این ترجمه را به صراحت در حوزه سیستان دانسته‌اند.)
1668ـ محمودپور، محسن. “شمه‌ای از مناسبات نحوی اعضای جمله در زبان فارسی”. کاوه. دوره جدید. س9. ش4. 1350، ص120ـ128.*
1669ـ محمودف، حسن. “تاریخ زبان فارسی جلد اول” [نقد و بررسی اثر پرویز ناتل خانلری]. سخن. دوره23. ش4. اسفند 1352، ص448ـ450.
1670ـ ــــــ . “ترتیب توالی کلمات در جملات ساده دو ترکیبی فارسی”، ترجمه احمد شفایی. زبان شناسی. س3. ش1. پیاپی 5. بهارـ تابستان 1365، ص53ـ66.
جملاتی که در آنها نهاد در صدر قرار دارد؛ جملاتی که در آنها قیود در صدر قرار دارند؛ جملاتی که در آنها متمم‌ها در صدر قرار دارند.
1671ـ محمودی بختیاری، بهروز. “تعادل معنایی افعال گذشته و حال در زبان و ادب فارسی”. رشد آموزش زبان و ادب فارسی. س16. ش60. زمستان 1380، ص26ـ33.
زبان دستوری؛ کاربرد فعل ماضی به جای مضارع.
1672ـ ــــــ . “تکواژ “خانه” و عملکرد معنایی آن در ساخت واژه زبان فارسی”. زبان و ادب، مجله دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه علامه طباطبایی. س2. ش9ـ10. پاییزـ زمستان 1378، ص183ـ191؛ نیز: در کنفرانس زبان شناسی نظری و کاربردی (تهران، 23ـ25 اسفندماه 1379)، مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس زبان شناسی نظری و کاربردی. به کوشش علی میر عمادی، زیرنظر معاونت پژوهشی. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1379، ج2، ص793ـ802 .
1ـ مقدمه 2ـ مختصری پیرامون مطالعات گذشته 3ـ تکواژ “خانه” و محصولات واژگانی آن 4ـ مقایسه تکواژهای “ستان” و “خانه”.
1673ـ محیط طباطبایی، محمد. “ایرانشناسی و زبان فارسی”. راهنمای کتاب. س15. ش7ـ8 . مهرـ آبان 1351، ص529ـ538؛ نیز: در کنگره تحقیقات ایرانی (تهران، 11ـ16 شهریورماه 1351)، سومین کنگره تحقیقات ایرانی. به کوشش محمد روشن. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، [بی‌تا]، ص91ـ105.
نفوذ و رونق زبان فارسی: علت فراگیری زبان فارسی از سوی اروپاییان، دستور زبان فارسی با اسلوب دستور زبان‌های عربی، تحقیق در مشتقات الفاظ فارسی.
1674ـ ــــــ . “بمان و بهمان”. آینده. س18. ش7ـ12. مهرـ اسفند 1371، ص 331ـ333.
فلان و بهمان؛ بمان یا بهمان.
1675ـ ــــــ . “درسی از دستور زبان فارسی: حرف ی”. وحید. دوره 10. ش12. اسفند 1351، ص1317ـ1326.
“ی”؛ حرف “ی”؛ تأثیر “ی” در معانی کلمات؛ اقسام “یاء”.
1676ـ ــــــ . “روش‌های مقابله زبان فارسی با واژه‌های علمی”، در سمینار نگارش فارسی (تهران، 11ـ14 شهریورماه 1363)، زبان فارسی، زبان علم، مجموعه سخنرانی‌های دومین سمینار نگارش فارسی. [تهران]: مرکز نشر دانشگاهی، 1365، ص 171ـ216.
1ـ موانع و محدودیت‌های

مطلب مرتبط :   هویت، رضاشاه، نوسازی، ناسیونالیستی، ترویج

دسته بندی : علمی