میانه”، در: یادنامه دکتر احمد تفضلی. به‌کوشش علی‌اشرف صادقی. تهران: سخن، 1379، ص 91ـ94.
واژه‌سازی در زبان فارسی؛ بررسی یک واژه گسسته موجود در زبان پهلوی و کاربرد آن.
317ـ باگالیوبُف، م. “صوت‌ خیشومیِ غیراشتقاقیِ ? در آواشناسی اوستا”. نامه فرهنگستان. س1. ش3. پیاپی 3. پاییز 1374، ص 20ـ25.
نتایج داخل شدن آوای خیشومیِ? در شناسه افعال.
318ـ ــــــ . “فعلِ ـ ai “گفتن”در زبان‌های ایرانی”. نامه فرهنگستان. س1. ش4. پیاپی 4. زمستان 1374، ص 22ـ26.
ریشه فعل y?:ـi:ai در متون زرتشت؛ وجه صفتی معلوم ـ i?ant و پیشوند فعلی abiaiwi در متون کهن اوستا و سنسکریت.
319ـ باگلی اُف، آر.سی. “چند ملاحظه درباره زبان فارسی امروزی از دیدگاه یک خارجی”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان. س7. ش8 . 1351، ص 132ـ142.
(این مقاله در فروردین 1351 در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان ایراد گردید.)
جمع عربی؛ جمع فارسی؛ سبک نگارش؛ گنجینه اصطلاحات و کلمات؛ زبان محاوره؛ افراط استعمال کلمات فرنگی؛ پیشنهاد.
320ـ بانان صادقیان، جلیل. “شناخت زبان شناسی کاربردی”. نامه فرهنگ. دوره 3. س9. ش4. پیاپی 34. 1378، ص 108ـ114.
نقطه آغاز و تحول زبان‌شناسی کاربردی؛ مسایل زبان شناسی کاربردی؛ رابطه بین زبان شناسی کاربردی و زبان شناسی نظری؛ مشخصه زبان شناسی کاربردی.
321ـ بخشی‌زاده محمودی، جعفر. “”الف” در آخر کلمات گیلکی”. گیله‌وا. س1. ش11. اردیبهشت 1372، ص 17ـ18.
دوازده نقش برای “الف” در آخر کلمات گیلکی.
322ـ ــــــ . “دستور زبان گیلکی”، در سمینار بررسی فرهنگ و ادب گیلان (1ـ2 شهریور 1372)، خلاصه مقالات اولین سیمنار بررسی فرهنگ و ادبیات گیلان. رشت: دانشگاه گیلان، 1372، ص 18.*
323ـ بدره‌ای، فریدون. “ایهامات ساختمانی در زبان فارسی”، در کنگره تحقیقات ایرانی (تهران، 11ـ16 شهریورماه 1349)، مجموعه خطابه‌‌های نخستین کنگره تحقیقات ایرانی. به‌کوشش مظفر بختیار. تهران: دانشگاه تهران، 1350، ج1، ص 32ـ47.
صورت های عمده ایهام از نظر زبان شناسی؛ مفهوم ساختمان زبان فارسی؛ علت ایهام‌انگیزی در ساختمان زبان فارسی؛ چند مثال از روزنامه‌ و مجله.
324ـ ــــــ . “زبان و لهجه”، در: هرمز میلانیان و دیگران. زبان شناسی (مجموعه مقالات). ترجمه رضا سید حسینی و دیگران. تهران: وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، 1381، ص 128ـ150؛ نیز: فرهنگ و زندگی. ش2. خرداد 1349، ص 23ـ37.
تعریف؛ معیارهای شناسایی؛ معیارهای بیرونی؛ معیارهای درونی؛ هسته مشترک؛ زبان در روشنی نظریه ارتباطات؛ طرح جامع؛ مرز لغوی.
325ـ بدیع، محمد. “دستور”، در جلسات سخنرانی و بحث درباه زبان فارسی (تهران، 6ـ8 آبا‌ن‌ماه 1349). جلسات سخنرانی و بحث درباره زبان فارسی. [بی‌جا: بی‌نا]، 1349، ص 1ـ20 (پلی‌کپی، صفحه‌شمار گوناگون).
بیان نه نابسامانی در دستور زبان فارسی.
326ـ برجاس. “ریشه‌یابی و اشتقاق واژگان در زبان فارسی”، ترجمه جواد برومند. فصلنامه کرمان. ش20ـ21. بهارـ تابستان 1375، ص 96ـ97.*
327ـ برجسته دلفروز، بهروز. “دستگاه واجی گویش سیستانی”. مجله علوم انسانی دانشگاه سیستان و بلوچستان. س2. ش1. بهار ـ تابستان 1375، ص 112ـ132.
هم خوان‌های گویش سیستانی؛ مشخصات آوایی هم‌خوان‌ها و واکه‌ها؛ ساختمان هجا؛ خوشه‌های هم‌خوانی.
328ـ برومند سعید، جواد. “بررسی چند واژه گویش کرمان”، در: کرمان‌شناسی، مجموعه مقالات. به‌کوشش محمدعلی گلاب‌زاده. تهران: مرکز کرمان‌شناسی، زمستان 1369، ص 77ـ87 .
بررسی چند واژه گویش کرمانی هم ریشه با واژه‌های اروپایی.
329ـ ــــــ . “دستور امروز”[نقد اثر خسرو فرشید ورد]. دانش ا‌مروز. دوره 2. 1353، ص 372ـ375.*
330ـ ــــــ . “دستور سال دوم آموزش متوسطه عمومی فرهنگ و ادب”[نقد اثر علی اشرف صادقی و غلام‌رضا ارژنگ]. سخن. دوره 26. ش4. اسفند 2536=1356، ص 489ـ492.
331ـ ــــــ . “دگرگونی‌های واژگان در زبان فارسی”. چیستا. س5. 1366ـ1367، ص 650ـ653.*
332ـ ــــــ . “ریشه‌یابی و اشتقاق چند واژه فارسی”. فرهنگ کرمان. س1. ش1. پاییز 1377، ص 173ـ220.*
333ـ ــــــ . “زبان فارسی عامیانه”، در کنگره تحقیقات ایرانی (کرمان، 25ـ30 شهریورماه 2536=1356)، هشتمین کنگره تحقیقات ایرانی. به‌کوشش محمد روشن. تهران: فرهنگستان ادب و هنر، 1357، ج1، ص 65ـ76.
تعریف زبان؛ تغییر در سطح واژگانی؛ تغییر آوایی.
334ـ ــــــ . “غلط ننویسیم”[نقد اثر ابوالحسن نجفی]. فرهنگ کرمان. س1. ش1. پاییز 1377، ص 242ـ252.*
335ـ بشیری، فیروز. “نکاتی در مورد فارسی و دستور دوره راهنمایی”. رشد آموزش راهنمایی. س2. پیاپی 4. پاییز 1372، ص 45.
دو پیشنهاد درباره دستور دوره راهنمایی.
336ـ بقایی، ناصر. “فارسی کرمان”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز. س15. ش1. بهار 1342، ص 15ـ40؛ ش4. زمستان 1342، ص 214ـ244.
آواشناسی؛ ابدال آواگها در فارسی کرمان/ واگه‌ها؛ ابدال واگه‌ها در فارسی کرمان؛ بخش‌بندی، دو واگه‌ها، واژه‌های تازه.
337ـ ــــــ . “فارسی کرمان، مضارع التزامی در نقش ماضی نقلی”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز. س29. پیاپی 121. بهار 2536=1356، ص 96ـ99.
کاربرد ویژه فعل مضارع التزامی در فارسی کرمان: به شیوه دیداری، به شیوه شنیداری.
338ـ بقایی، نسرین. “مشکلات فراگیری زبان فارسی در مقایسه با زبان عربی”. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. س35. ش34. پیاپی 138ـ139. پاییز ـ زمستان 1381، ص 678ـ703.
1ـ مقایسه میان نظام‌های نوشتاری فارسی و عربی 2ـ مقایسه میان ساخت‌های آوایی زبان فارسی و عربی؛ تعیین سطوح دشواری آوایی؛ مقایسه میان ساخت‌های دستوری زبان فارسی و عربی.
339ـ بلوچ، عبدالرحمن. “همگونگی‌های دستوری زبان دری و بلوچی”. خراسان. کابل. س3. ش4. 1362، ص 51ـ73؛ س4. ش1. 1363، ص 67ـ80 .*
340ـ بهار، محمدتقی [ملک‌الشعراء بهار]. “به له و بر علیه آقای خراسانی”. دانش. س1. ش5. مرداد 1328، ص 246ـ250، 297.
“مومی الیه”؛ “اولی تر”؛ فرهنگ کلمات رایج عربی در فارسی؛ “پساوند”، “پوشش”و “خورش”به جای “پسوند”، “پوشاک”و “خوراک”.
341ـ ــــــ . “پساوند “آک””. دانش. س1. ش5. 1328، ص 297،250.*
342ـ ــــــ . بهار و ادب فارسی، مجموعه یکصد مقاله از ملک‌الشعراء بهار. به‌کوشش محمد گلبن، با مقدمه غلام‌حسین یوسفی: “تحقیقی در پاد و پد”. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی، 1371، ج2، ص 250ـ258.
ادات “پیتی”در زبان اوستایی و تحول آن؛ اقسام “ت” در خط پهلوی؛ تلفظ پسوند “بد”در فارسی امروز؛ موارد استعمال ادات “پاد”و “پد”.
343ـ ــــــ . همان: “تطور زبان فارسی در ضمن 29 قرن”، ص 243ـ250.
از کهنه‌ترین یادگار در زبان ایرانی (گاتاها) تا زبان دری؛ لهجه‌های دیگری که بعد از اسلام رایج بوده است.
344ـ ــــــ . “تعلیم زبان پارسی”. آموزش و پرورش. س9. ش7ـ8 . مهرـ آبان 1318، ص 9ـ12.
تاریخ ادبیات؛ تاریخ سبک‌های مختلف و علل آن؛ دستور زبان فارسی؛ نام چند کتاب دستور زبان فارسی که خارجیان نوشته‌اند.
345ـ ــــــ . بهار و ادب فارسی، مجموعه یکصد مقاله از ملک‌الشعراء بهار. به‌کوشش محمد گلبن، با مقدمه غلام‌حسین یوسفی: “دال و ذال”. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی، 1371، ج2، ص 161ـ165.
صداهای پنج‌گانه در “واو”؛ تلفظ “ز”و “ذال”در قدیم؛ چه وقتی حرفی را “دال”یا “ذال”بخوانیم.
346ـ ــــــ . همان: “دستور ادبی”[درباره کاربرد صحیح قواعد دستور زبان فارسی]، ص 405ـ407.
حذف و گسترش در اصول و قواعد قدیمه در نوشتار امروز.
347ـ ــــــ . “دستور زبان”[درباره کاربرد صحیح قواعد دستور زبان فارسی]. مهر. س7. ش3. آذر 1321، ص 141ـ145.
تحول در کاربرد ضمایر فارسی؛ رابطه بین فعل و جمع‌های جاندار؛ حالت اضافه در کلمات مختوم به “واو”ساکن ماقبل مفتوح.
348ـ ــــــ . بهار و ادب فارسی، مجموعه یکصد مقاله از ملک‌الشعراء بهار. به‌کوشش محمد گلبن، با مقدمه غلام‌حسین یوسفی: “دستور زبان فارسی”[درباره کاربرد صحیح قواعد دستور زبان فارسی]. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی، 1371، ج2، ص 258ـ271، 418ـ421.
(این مقاله، صورت مبسوط‌تر مقاله “دستور زبان”از همین مؤلف می‌باشد که در مجله مهر، س7، ش3 به چاپ رسیده است به انضمام نقد مقاله “به له و بر علیه”احمد خراسانی و نقد رساله دکتری محمد مکری با عنوان “شناسایی لهجه‌های غرب ایران ـ لهجه کردی”.)
349ـ بهجو، زهره. “فرهنگ مشتقات مصادر فارسی (ج اول، حرف آ)”[نقد اثر کامیاب خلیلی]. فرهنگ (ویژه زبان شناسی، فصلنامه پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی). س9. ش1. پیاپی 7. بهار 1375، ص 433ـ439.
350ـ ــــــ . “فعل در فارسی کرمانشاهی”، در هم‌اندیشی گویش‌شناسی ایران (مکان و زمان؟)، چکیده مقالات نخستین هم‌اندیشی گویش‌شناسی ایران. [بی‌جا: بی‌نا]، 1380، ص 8.*
351ـ بهرامیان، پروین. “از شناخت “که” در فارسی باستان تا ساخت معادل‌های آن در زبان فرانسه”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز. س24. ش1. پیاپی 171. بهار 1378، ص 27ـ56.
مشکلات دانشجویان ایرانی؛ روش سنتی “تک‌ساختی”؛ روش نوین “سمعی و بصری”؛ پیشنهاد راه سوم “مقایسه دو جانبه”.
352ـ بهرنگی، صمد. مجموعه مقاله‌ها: “آذربایجان دیلینه مخصوص صرف و نحو”[نقد اثر س.م. جاد]. تهران: روزبهان، 1360، ص 205ـ212؛ نیز: راهنمای کتاب. س8. زمستان 1344، ص؟.*
353ـ ــــــ . “پسوند در زبان کنونی آذربایجان”. راهنمای کتاب. س6. 1342، ص 220ـ222.*

مطلب مرتبط :   کلاغ، کلاغ‌ها، جغدها، داستان، آن‌ها

354ـ ــــــ . “دستور زبان کنونی آذربایجان”[نقد اثر عبدالعلی کارنگ]. راهنمای کتاب. س5. 1341، ص 747ـ751؛* نیز در: بهرنگی، صمد. مجموعه مقاله‌ها. تهران: دنیا، روزبهان، 1360، ص 197ـ204.
355ـ ــــــ . “ماضی و مضارع در جریان در زبان کنونی آذربایجان”. فرهنگ ایران زمین. ج 13. 1344، ص 72ـ76؛ نیز در: بهرنگی، صمد. مجموعه مقاله‌ها. تهران: دنیا، روزبهان، 1360، ص 204ـ213.
راه اول: صرف فعل معین در ماضی و مضارع، صرف فعل در ماضی و مضارع در جریان؛ راه دوم: نوع دیگری از ماضی و مضارع در جریان.
356ـ بهروز، اکبر. “ادوات و اغراض استفهام در زبان فارسی”. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز. س29. پیاپی 121. بهار 1356، ص 100ـ137.
انواع ادوات استفهام؛ برخی از نشانه‌های نادر استفهام در فارسی؛ اغراض استفهام.
357ـ ــــــ . “انواع و معانی مفردات زبان فارسی “الف””. نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز. س28. پیاپی 117. بهار 2535=1355،

دسته بندی : علمی