سرنوشت مشترک دنا هیبریدی و ساینا برقی؛ فراموش شدن در انبارهای جاده مخصوص

زمستون نزدیکه و کلان شهرهای ایران زمین دوباره در برابر پدیده وارونگی هوا و شدید شدن آلودگی قرار گرفتن. تکرار مکررات مبنی بر به کار گیری حمل نقل عمومی و پیشنهاد به نبود ترد با خودروهای تک سرنشین و امثال این موارد تا الان تاثیری بر کاهش مشکلات به وجود اومده به وسیله آلودگی نداشته و حالا انگار رویای رسیدن خودروسازان کشور به اجناس سبز و دوستدار محیط زیست هم در حال از دست رفتن باشه.

در زمستون سال گذشته بود که ایران خودرو و سایپا با نمایش دنا پلاس هیبریدی و ساینا برقی، از تلاش خود واسه تولید کالاهایی مدرن تر خبر دادن اما حالا ماه هاست که اثری از ادامه پروژه تولید این دو خودرو دیده نمی شه و هر دو محصول در حال فراموش شدن در انبار بخش تحقیق و پیشرفت هستن. در ادامه می خوایم تا ضمن مرور مشخصات این دو خودرو، امکان تولید انبوه اونا رو در شرایط تازه اقتصادی و صنعتی کشور بررسی کنیم.

باتریای پردردسر و تکنولوژی تحریم شده

به طوی کلی جفت و جور و تولید باتری واسه خودروهای برقی و پلاگین هیبرید به عنوان یه مشکل واسه تولیدکنندگان جهان تلقی می شه و ایران خودرو و سایپا هم از این قانون مستثنی نیستن. عمق این مشکل جوری در سطح جهان فراگیره که خودروسازان آلمانی مثل ب ام و و فولکس واگن از تکنولوژی کره ایا و شرکتایی مثل LG و سامسونگ واسه پیشرفت باتریای لازم خود استفاده می کنن و حتی تسلا بر خلاف دراختیار داشتن گیگافکتوری، با ژاپنیا در این مورد همکاری نزدیکی داره.

طبیعتا با این توصیف نمیشه توقع داشت که شرکتای داخلی مانند صبا باتری (تامین کننده باتری ساینا برقی آزمایشی) از توانایی تامین باتریای لیتیوم یونی با قیمت مناسب و مشخصات رقابتی برخودار باشن اما فارغ از مسئله باتریا، دنا پلاس پلاگین هیبرید از نظر ظاهری شباهت خاصی به نسخه توربو داره. فناوری پلاگین هیبرید دنا که با همکاری شرکت بلژیکی پانچ (سازنده گیربکسای CVT و قطعات مهندسی خودرو) بوجود اومده، متفاوت از خودروهایی چون بی وای دی تانگ یا تویوتا پریوس پلاگین هیبریده و این خودرو رو میشه یه محصول برقی با موتور بنزینی پشتیبان واسه شارژ کردن باتریا توصیف کرد.

با اتصال شارژر دنا پلاس پلاگین هیبرید به برق شهری میشه باتریای این خودرو رو پر کرد و با شارژ اون حدود ۹۰ کیلومتر رو بدون هیچ گونه آلودگی تولیدی از طرف خودرو پیمود. توان این باتریا به دو موتور برقی در جلو خودرو منتقل می شه و توانایی شارژ باتریا از راه نیرو منفی و ترمزگیری در خودرو هست.

در واقع موتور دنا هیبریدی مستقیما به چرخا وصل نیس و فقط در نقش شارژ کننده باتریا فعاله. پس دناپلاس پلاگین هیبرید فقط به کمک موتورهای برقی که قدرت رو به چرخ های جلو منتقل می کنن، قادر به حرکته. هم اینکه باتری های درنظر گرفته شده در این خودرو در محفظه ای پشت صندلی ها قرار دارن اما فضای قسمت بار بازم کارایی خود رو داره. اتصال به برق شهری یکی دیگه از توانایی های این خودروه که از راه نشون تجاری نصب شده روی در صندوق صورت می گیرد.

اما در شرایط فعلی تولید انبوه خودرو دنا پلاس پلاگین هیبرید نیازمند وجود سرمایه گذار به خاطر تامین هزینه های تولیده که بر همین پایه درحال حاضر باتوجه به نبود سرمایه گذار، انگار ایران خودرو هم حالا برنامه ای واسه تولید این محصول نداره.

از طرف دیگه تامین برق لازم خودروهای الکتریکی و پلاگین هیبرید و نبود زیرساخت مناسب واسه اون ها مشکلیه که خودروسازان و واردکنندگان خودروهای پلاگین هیبرید با اون ها دست و پنجه نرم می کنن.

قدرت و گشتاور موتور الکتریکی دنا پلاس جدید به ترتیب ۱۴۰ اسب بخار و ۲۲۰ نیوتن متر اعلام شده. پیش بینی می شه قدرت و گشتاور کل موتورهای دنا پلاس خودکار پلاگین هیبریدی به ۲۰۰ اسب بخار و بیشتر از ۳۰۰ نیوتن متر برسه.

قیمت تموم شده غیر رقابتی

فارغ از مشکلات تحریم و کمبود قطعات واسه تولید اینجور کالاهایی، مسئله مهم دیگری که امید واسه عرضه خودروهای سبز رو به وسیله دو خودروساز کشورمون کمرنگ می کنه، قیمت تموم شده اینجور خودروهایی با در نظر گرفتن نرخای ارز فعلیه. در زمان رونمایی ساینا برقی (دی ماه سال ۱۳۹۶) اعلام شد ظرف مدت ۱٫۵ سال، این خودرو با قیمتی در حدود ۷۰ میلیون تومن (حدود دو برابر قیمت روز ساینا بنزینی) به تولید انبوه می رسد. تعیین اینجور قیمتی در زمان دلار ۳٫۸ هزار تومانی انجام شد، قرار بود یارانه ۴۰ میلیون تومانی به خریداران این خودرو پرداخت شه و مشتریان با ۳۰ میلیون تومن صاحب اولین خودرو برقی ساخت داخل شن.

اما حالا اگه قرار باشه تا محاسبات فوق رو براساس ارز سامانه نیما انجام بدیم درخواهیم یافت که ساینا برقی در خوشبینانه ترین شرایط هم بیشتر از یکصد میلیون تومن قیمت داره.

به گفته سایپا، ساینا برقی دارای یه موتور ۷۰ کیلوواتیه که با یه بار شارژ ۲۰۰ کیلومتر فاصله شهری یا ۳۰۰ کیلومتر فاصله جاده ای رو طی می کنه. عمر به درد بخور باتری این خودرو هم در حدود ۷ تا ۱۰ سال برآورد شده. پس نمیشه گفت که با در نظر گرفتن مشخصات فنی، امکان ارزون سازی بیشتر این محصول هست و حتی بعیده با اینجور مشخصاتی، صادرات این خودرو به بقیه کشورها هم خیلی راحت ممکن باشه. چون که مشخصات فنی و ایمنی پلت فرم ساینا و مشخصات موتوری نه خیلی قابل توجه (قدرت موتور کمتر از ۱۰۰ اسب بخار) نمی تونه زمینه رقابتی شدن این محصول رو در بازارای بین المللی جفت و جور آورد.

پس در شرایط فعلی دست کم پنج مشکل کلی بر سر راه تولید انبوه خودروهای سبز در ایران هست، کمبود قطعات، افزایش شدید اندازه ارز و قیمت تموم شده، ناتوانی دولت واسه پشتیبانی مالی و ارائه تسهیلات به مشتریان، ضعیف کردن قدرت خرید مشتریان و نبود زیر ساختای فنی و تکنولوژی مناسب واسه به کار گیری اینجور خودروهای مدرنی در جاده های و خیابونای کشور.

از این رو انگار دست کم در میان مدت، امیدی به زنده کردن این دو پروژه به وسیله خودروسازان کشور وجود نداشته باشه. در واقع با ادامه شرایط فعلی نه خودروسازان می تونن تا اینجور اجناس پیچیده ای رو به تولید انبوه برسانند و نه مردم توان خرید خودروهای گرون و پردردسر رو دارن و نه دولت از توانایی ایجاد زیر ساختای مناسب واسه آسون کردن این روند برخوداره.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *