ean±SE)

4-2- بازماندگی
نمودار بقاء آرتمیا فرانسیسکانا در تیمارهای مختلف غذایی در شکل 4-2 نشان داده شده است.
جدول4-2- آنالیز واریانس درصد بقاء آرتمیا فرانسیسکانا
در گروه های مختلف در پایان دوره پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 004/0
نوع غذا 3 023/0*
پروبیوتیک* نوع غذا 3 212/0
خطا 16
کل 23

همانطور که از این جدول برمی آید، پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس در درصد بقاء آرتمیاهای مورد آزمایش فاکتور تاثیر گذار نبوده است، بلکه فاکتور اصلی، نوع جیرۀ غذایی مورد تغذیه آرتمیا بوده است بطوریکه تیمار سبوس برنج (52/1±30/64 درصد) بالاترین درصد بازماندگی و تیمار جلبک دونالیلا سالینا (67/3±7/57 درصد) کمترین درصد بازماندگی را نشان دادند که از نظر آماری اختلاف معنی داری با همدیگر داشتند (05/0p). همچنین تیمارهای غذایی سبوس گندم و تیمار ترکیبی سبوس گندم و سبوس برنج از نظر آماری تفاوت معنی داری نشان ندادند (05/04-3- ضریب تبدیل غذایی (FCR)
محاسبه ضریب تبدیل غذایی براساس مقدار غذای مصرفی از هر یک از جیره های غذایی غیر زنده (سبوس گندم، سبوس برنج و مخلوط 50/50 از سبوس گندم/ سبوس برنج) و جلبک دونالیلا سالینا و پروبیوتیک طی 17 روز پرورش آرتمیا فرانسیسکانا انجام گرفت (جدول4-3).

جدول4-3- آنالیز واریانس ضریب تبدیل غذایی آرتمیا فرانسیسکانا با
جیره های غذایی مختلف پس از 17 روز دوره پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 414/0
نوع غذا 3 000/0*
پروبیوتیک* نوع غذا 3 650/0
خطا 16
کل 23

در شکل 4-3 مشخص می شود که ضریب تبدیل غذایی در تیمارهای جلبک دونالیلا سالینا (تیمار1) و جلبک- پروبیوتیک (تیمار 5) بیشترین میزان را داشته و تفاوت معنی داری را با تیمارهای دیگر نشان می دهد ولی بین این دو تیمار (5 و 1) اختلاف معنی داری دیده نمی شود همچنین بین تیمارهای 2، 3، 4، 6، 7 و 8 از نظر آماری هیچ تفاوت معنی داری دیده نشد (05/0شکل4-3- اثر نوع غذای مصرفی بر روی ضریب تبدیل غذایی آرتمیا فرانسیسکانا در 17 روز پرورش (Mean±SE)

نتایج شکل 4-3 نشان می دهد که تغذیه آرتمیا با جلبک دونالیلا سالینا به تنهایی یا به طور ترکیبی با پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس نتیجۀ مناسبی برای کاهش ضریب تبدیل غذایی نشان نمی دهند. همچنین کمترین میزان ضریب تبدیل غذایی در تیمارهای 2 (سبوس گندم- جلبک دونالیلا سالینا) و تیمار6 (سبوس گندم-جلبک دونالیلا سالینا- پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس) دیده می شود هرچند اختلاف معنی داری بین این تیمارها با تیمارهای 3، 4، 7 و 8 دیده نمی شود. در این آزمایش نیز نوع غذا عامل اصلی تاًثیر گذار بر این شاخص بوده و پروبیوتیک مورد استفاده به همراه جیره های غذایی در مقایسه با جیرۀ غذایی به تنهایی تاثیری بر روی ضریب تبدیل غذایی نداشته است.
4-4- نرخ رشد ویژه(SGR)
با توجه به وزن اولیه تقریبی ناپلیوس های تازه تخم گشایی شده آرتمیا (01/0 میلی گرم به ازای هر ناپلیوس) و میانگین وزن نهایی گزارش شده برای هر آرتمیا در پایان دوره 17 روزه پرورشی در این تحقیق، نتایج زیر در مورد نرخ رشد ویژه در تیمارهای مختلف غذایی در آرتمیا فرانسیسکانا بدست آمد (جدول 4-4):
جدول4-4- آنالیز واریانس نرخ رشد ویژه آرتمیا فرانسیسکانا تغذیه شده
با جیره های غذایی مختلف پس از 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 359/0
نوع غذا 3 048/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 035/0*
خطا 16
کل 23

شکل4-4-اثر نوع غذای مصرفی بر روی نرخ رشد ویژهً آرتمیا فرانسیسکانا در 17 روز پرورش (Mean±SE)

درخصوص نرخ رشد ویژه بالاترین میزان مربوط به تیمار8 (۰۴/۰±15/28) و کمترین میزان مربوط به تیمار4 (۰۵/۰±97/27) بود ولی بطور کلی از نظر آماری هیچ اختلاف معنی داری بین تیمارهای مورد آزمایش مشاهده نگردید (05/04-5- میزان رطوبت

جدو ل4-5- آنالیز واریانس درصد رطوبت آرتمیا فرانسیسکانا
پس از 17 روز دوره پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 000/0
نوع غذا 3 000/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 000/0*
خطا 16
کل 23

بیشترین میزان رطوبت لاشه آرتمیا مربوط به تیمار 4 یا تیمار ترکیبی سبوس گندم/برنج بدون پروبیوتیک (55/0±15/91 درصد) بود که از نظر آماری اختلاف معنی داری با تیمار 8 یا تیمار ترکیبی سبوس گندم/برنج به همراه پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (19/0±15/90 درصد) نداشتند (05/0p). کمترین میزان درصد رطوبت مربوط به تیمار 6 یا تیمار سبوس گندم به همراه پروبیوتیک (54/0±33/82 درصد) بود که با تیمار7 یا تیمار سبوس برنج به همراه پروبیوتیک (18/0±93/82 درصد) اختلاف آماری معنی داری نداشته ولی با سایر تیمارهای غذایی در این آزمایش از نظر آماری کاملاَ معنی دار بودند (05/0p). هر چه میزان رطوبت لاشه کمتر باشد ارزش غذایی آن با توجه به افزایش میزان مواد مغذی، پروتئین و چربی و … افزایش می یابد.

شکل4-5- اثر نوع غذای مصرفی بر روی درصد رطوبت لاشه آرتمیا فرانسیسکانا در 17 روز پرورش (Mean±SE)

از نتایج این آزمایش مشخص میگردد که عامل اصلی تاًثیر گذار بر درصد رطوبت لاشه آرتمیا نوع غذای مصرفی بوده و پروبیوتیک تاًثیری در نتایج حاصله نداشته است.
4-6- درصد وزن خشک لاشه آرتمیا
در خصوص درصد ماده خشک بیشترین میزان مربوط به تیمار 6 (54/0±67/17%) بوده که از نظر آماری اختلاف معنی داری با تیمار غذایی 7 نداشته ولی با سایر تیمارهای دیگر از نظر آماری تفاوت معنی داری داشتند (05/0p) و کمترین میزان مربوط به تیمار 4 (08/0±98/7%) بوده که از نظر آماری با سایر تیمارهای مورد آزمایش اختلاف معنی داری داشتند (05/0p). در نتایج حاصل از تحلیل آماری مشخص می گردد که پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس با نوع جیره غذایی می تواند بیشترین تاًثیر را بر درصد وزن خشک آرتمیا فرانسیسکانا داشته باشد، بطوریکه تیمار سبوس گندم و تیمار سبوس برنج همراه با پروبیوتیک بیشترین درصد وزن خشک را تولید کردند. همچنین برای تیمارهای جلبکی وجود یا عدم وجود پروبیوتیک هیچ تاثیری در میزان درصد وزن خشک آرتمیا فرانسیسکانا تغذیه شده با این تیمارها نداشته است.

مطلب مرتبط :   ترمیمی، عدالت، کیفری، دادرسی، میانجیگری

جدول4-6- آنالیز واریانس درصد وزن خشک آرتمیا فرانسیسکانا
پس از 17 روز دوره پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 000/0
نوع غذا 3 000/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 000/0
خطا 16
کل 23
شکل4-6-اثر نوع غذای مصرفی بر روی درصد وزن خشک لاشهً آرتمیا فرانسیسکانا در 17 روز پرورش (Mean±SE)

4-7- درصد وزن خاکستر از وزن خشک لاشهً آرتمیا

جدول4-7- آنالیز واریانس درصد وزن خاکستر از وزن خشک
آرتمیا فرانسیسکانا پس از 17 روز دوره پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 656/0
نوع غذا 3 000/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 000/1
خطا 16
کل 23

بیشترین میزان درصد خاکستر مربوط به وزن خشک آرتمیا فرانسیسکانا در تیمارغذایی سبوس گندم (29/0±15/12 درصد) و کمترین میزان در تیمار جلبک (07/0±95/9 درصد) بود که این تیمارها از نظر آماری تفاوت معنی داری با با یکدیگر داشتند (05/0p). همچنین تیمار غذایی ترکیبی سبوس گندم با سبوس برنج کمترین میزان را نشان دادند و از نظر آماری تفاوت معنی داری با تیمار غذایی جلبک نداشتند (05/0شکل4-7-درصد خاکستر آرتمیا فرانسیسکانا در تیمارهای غذایی مختلف در روز 17 پرورش (Mean± SE)

4-8- چربی کل
مقادیر استخراج شده چربی کل در آرتمیا فرانسیسکانا در پایان روز 17 در شکل 4-8 خلاصه شده است.
جدول4-8- آنالیز واریانس درصد چربی کل آرتمیا فرانسیسکانا
تحت تیمارهای غذایی مختلف در روز هفدهم پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 656/0
نوع غذا 3 000/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 000/1
خطا 16
کل 23

بالاترین میزان چربی در روز هفدهم با بیش از 21 درصد مربوط به تیمار 2 (سبوس گندم-جلبک دونالیلا سالینا) بود که با اختلاف معنی داری از سایر تیمارها بالاتر بود (05/0>p). پایین ترین درصد چربی کل مربوط به تیمار4 (سبوس گندم- سبوس برنج- جلبک) به میزان56/0±28/7 درصد بود که با تمام تیمارها به غیر از تیمار 8 (42/0±36/10 درصد) از نظر آماری اختلاف معنی داری داشتند (05/0p).

شکل 4-8- درصد چربی کل آرتمیا فرانسیسکانا در تیمارهای مختلف غذایی پس از 17 روز (Mean±SE)
4-9- فعالیت آنزیم های گوارشی
4-9-1 – آنزیم آمیلاز
بررسی میزان فعالیت آنزیم آمیلاز در تیمارهای مختلف در شکل 4-9-1 نشان داده شده است.

جدول 4-9-1- آنالیز واریانس فعالیت آنزیم آمیلاز در آرتمیا فرانسیسکانا
در تیمارهای غذایی مختلف بعد از 17 روز
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 001/0
نوع غذا 3 022/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 116/0
خطا 16
کل 23

نکته جالب توجه در این تحلیل آماری این بود که عامل پروبیوتیک تاًثیری در میزان فعالیت آنزیم آمیلاز نداشت بلکه نوع غذای مصرفی دراین مورد موثر بوده طوریکه سبوس گندم چه با پروبیوتیک و چه بدون پروبیوتیک بیشترین میزان فعالیت آنزیم را باعث شده بود.

شکل4-9-1- نمودار میزان فعالیت آنزیم آمیلاز در تیمارهای غذایی مختلف بعد از 17 روز (Mean±SE)

شکل 4-9-1 به خوبی اختلاف فعالیت آنزیم آمیلاز را در تیمارهای غذایی مختلف که به مدت 17 روز مورد تغذیه آرتمیا فرانسیسکانا قرار گرفته بودند نشان می دهد بیشترین میزان فعالیت آمیلاز مربوط به تیمار2 (791/0±531/2) می باشد که بطور معنی داری با تیمارهای 1 و 5 اختلاف داشت (05/0p) ولی با تیمارهای 3، 4، 6، 7 و 8 از لحاظ آماری تفاوت معنی داری نداشتند (05/04-9-2- آنزیم لیپاز
بررسی فعالیت آنزیم لیپاز نشان داد که بیشترین مقدار فعالیت مربوط به تیمار 8 (0085/0±091/0 میکرو مول بر گرم ساعت) و کمترین میزان فعالیت مربوط به تیمار2 (0063/0±0413/0 میکرومول بر گرم ساعت) بود که از نظر آماری اختلاف معنی داری با یکدیگر داشتند (05/0>p). بررسی فعالیت آنزیم آمیلاز با توجه به معنی دار بودن و عدم معنی دار بودن در جدول 4-9-2 نشان داده شده است. همچنین کمترین میزان فعالیت آنزیم لیپاز مربوط به تیمار سبوس گندم بود و در صورتیکه پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس به همراه سبوس گندم مورد تغذیه آرتمیا قرار گیرد میزان فعالیت آنزیم از نظر عددی افزایش می یابد ولی از نظر آماری اختلافی در بین آنها مشاهده نمی شود (05/0 تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 014/0
نوع غذا 3 249/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 009/0
خطا 16
کل 23

مطلب مرتبط :   سیاست، حقوقی، جنایی، قاضی، -

شکل 4-9-2- میزان فعالیت آنزیم لیپاز در آرتمیا فرانسیسکانا تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف (Mean± SE).

4-9-3- آنزیم آلکالین پروتئاز
با بررسی فعالیت آنزیم آلکالین پروتئاز در تیمارهای غذایی مختلف مشخص شد (جدول 9-4) که بیشترین میزان مربوط به تیمار 5 با جیره غذایی جلبک دونالیلا سالینا همراه با %10 پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (51/1±11/7 ) بود که از نظر آماری اختلاف معنی داری نسبت به دیگر تیمارهای غذایی داشت (05/0>p). همچنین تیمار غذایی 3 که شامل سبوس برنج وجلبک بود بعد از تیمار ۵ در سطح بعدی از نظر میزان فعالیت آنزیم نشان می داد که با سایر تیمارها از نظر آماری اختلاف معنی داری داشتند (05/0p) ولی با تیمار 2 (سبوس گندم با جلبک) و تیمار ۴ ( سبوس گندم و سبوس برنج با جلبک) بود از نظر آماری اختلاف معنی داری نشان ندادند (05/0 تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 472/0
نوع غذا 3 001/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 000/0
خطا 16
کل 23

شکل4-9-3- نمودار مربوط به میزان فعالیت آنزیم آلکالین پروتئاز بعد از 17 روز پرورش (Mean± SE)

در شکل 4-9-3 مشاهده می شود که کمترین میزان فعالیت آنزیم مربوط به تیمار 7 (27/0±20/1 واحد بر میلی گرم پروتیئن) می باشد اما از نظر آماری اختلاف معنی داری با سایر تیمارها به غیر از تیمار 5 و 3 نداشت. همچنین تیمارهای غذای بدون پروبیوتیک به غیر از تیمار 5 غذایی باعث بیشترین افزایش در میزان فعالیت آنزیم های گوارشی آرتمیا فرانسیسکانا داشتند و نتیجه ای که می توان گرفت اینست که فرآورده های فرعی کشاورزی هنگامی که در جیره غذایی آرتمیا فرانسیسکانا قرار گیرند باعث افزایش فعالیت آنزیم آلکالین پروتئاز خواهند شد.
در نمودار مربوط به فعالیت آنزیم آلکالین پروتئاز به وضوح نشان می دهد که موثرترین تیمار غذایی مورد آزمایش بر روی آرتمیا فرانسیسکانا تیمار5 (87/0±11/7 واحد بر میلی گرم پروتئین) که شامل جلبک دونالیلا سالینا (%90) و پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (%10) بود که تاثیر مهمی بر روی افزایش فعالیت این آنزیم داشتند.
4-10- پروفیل اسیدهای چرب
4-10-1- اسید چرب C14:0
با بررسی آماری بین فاکتورهای اصلی مورد استفاده در این آزمایش مشخص شد که میزان C14:0 در بین تیمارهای غذایی و گروه ها معنی دار نبوده و گروه ها از نظر آماری اختلاف معنی داری نداشتند (05/0 تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 159/0
نوع غذا 3 406/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 102/0
خطا 16
کل 23
4-10-2- اسید چرب C14:1n-5
بین تیمارهای مورد آزمایش، میزان این اسید چرب از نظر آماری تفاوت معنی داری نشان ندادند (05/0جدول4-10-2- آنالیز واریانس برای C14:1n-5در لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 968/0
نوع غذا 3 170/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 405/0
خطا 16
کل 23
4-10-3- اسید چرب C16:0
در این آزمایش میزان این اسید چرب در بین تیمارهای مختلف تغذیه شده از نظر آماری اختلاف معنی نشان دادند (05/0>P) و عامل اصلی، برهم کنش پروبیوتیک و نوع غذای مصرفی بود.

جدول4-10-3-1- آنالیز واریانس برایC16:0 در لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 083/0
نوع غذا 3 052/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 014/0
خطا 16
کل 23

جدول4-10-3-2 میانگین داده ها و ارتباط آماری اسید چرب C16:0 در تیمارهای مورد آزمایش را نشان می دهد. بیشترین مقدار این اسید چرب (47/0±01/11 میلی گرم در هر گرم بافت) مربوط به تیمار سبوس گندم و کمترین مقدار (30/0±87/5 میلی گرم در هر گرم بافت) مربوط به تیمار سبوس برنج با پروبیوتیک بودند که در این آنالیز تیمارهای 6، 4، 1 و 7 کمترین میزان را داشتند و از نظر آماری تفاوت معنی داری بین آنها مشاهده نگردید (05/0 روز 17 پرورش (n=3) Mean±SE
تیمار میلی گرم C16:0در هر گرم بافت آرتمیا
36/0±0062/6ab
47/0±0102/11c
46/0±2166/8 bc
6/0±6449/6ab
73/0±0884/7bc
17/1±8908/6ab
3/0±8661/5 ab
62/1±6881/7bc
حروف مشابه نشان دهنده عدم وجود اختلاف معنی دار آماری می باشند (05/0 فاکتور مهم و تاًثیرگذار در اختلاف بین تیمارها نوع غذا بوده و براین اساس در بررسی آماری تفاوت معنی دار بین تیمارها به عامل پروبیوتیک ارتباطی نداشت (05/0>P).

جدول4-10-4-1- آنالیز واریانس برای C16:1n7 در لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 327/0
نوع غذا 3 003/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 351/0
خطا 16
کل 23

جدول 4-10-4-2 فاکتور تاًثیر گذار در ایجاد تفاوت آماری اسید چرب C16:1n-7در تیمارهای مورد آزمایش نوع غذای مصرفی نشان می دهد. در این آزمایش تیمار سبوس گندم بیشترین مقدار (05/1±69/5 میلی گرم در هر گرم بافت) این اسید چرب را داشته ولی با تیمارهای سبوس برنج و ترکیب سبوس گندم و برنج از نظر آماری معنی دار نبودند (05/0P).

جدول 4-10-4-2- نتایج حاصل از بررسی اسید چربC16:1n-7 آرتمیا فرانسیسکانا
در پایان روز 17 پرورش (n=6) Mean±SE
تیمار میلی گرم C16:1n-7 در هر گرم بافت آرتمیا
25/0±2550/2 a
05/1±6853/5 b
33/0±3934/5b
41/0±3034/5 b
حروف مشابه نشان

دسته بندی : علمی