. این پرنده سمبل شهر آتنا ( به عنوان شهر خرد ) نیز بود . طرح جغدها بعدها به طرح سکه های یونانی تعلق گرفت . این طرح بعدها در بسیاری از کشورها عمومیت پیدا کرد . این نوع سکه ها در ایتالیا ، مصر و ترکیه منتشر می شد .
پرنده شب : به علت ارتباط آن با شب جغد را طلسم شوم و آوازش را پیام مرگ و بدبختی می دانند . برای مردم اسکاندیناوی جغد جادوگر شب است . در قسمتی از آفریقا این پرنده را در جادو و سرش را در عملیات جادویی استفاده می کردند . ( بروس فورد ، 1388 ، 71 ) .
3 – 2 – 4 معانی سمبلیک :
بینایی ، تفکر ، خرد ، سکوت ، شب ، پیام رسان جادوگران ، جانور گوشتخوار ، روح . ( جابز ، 1370 ، 36 ) .
3 – 2 – 5 باورهای قومی و اساطیری :
شیون جغد در حوالی خانه به نشانه بلا ، بیماری ، مصیبت ، و مرگ تلقی شده است . در بسیاری از نقاط ، جغد را فاقد اصالت و نژاد دانسته و شکار این پرنده را شوم می دانند . در نشان های نجابت خانوادگی ، علامت فرد هوشیار ، قوه تعقل زیاد است.
– اهمیت غیبی 77 : اعتدال ، عدم تعلیم پذیری و سر براهی ، فاقد تخیل و تصور ، میانه روی، نظم .
– پرنده منتسب به خدایان طلوع آفتاب .
– پرنده مقدس « آتنا » 78 ، « آسکلپیوس » 79 ، « کتو » 80 ، « مینروا » 81 .
– در قبیله « آل گون کوئین » 82 ، آفریننده باد شمال . در بین سرخپوستان آمریکای مرکزی ، آورنده رنج ها و
ضعف ها ، خداوند پلیدی .
– در سنت بابلی صدای جغد در شب به منزله گریه روح زنی است که هنگام وضع حمل کودک خود جان سپرد . – در نزد بودائیان ، دوستدار تاریکی و عزلت برای تفکر و تعقل، دشمن نادانی ؛ پیک « یاما » 83 .
– درچین ، ناسپاسی از سوی فرزند .
– در ژاپن ، ناسپاسی از سوی فرزند . شکلی از « فوکورو » 84 راهب آواره . در نزد قوم « آینو » 85 ، خدای روستاها .
– در صحنه مصلوب سازی مسیح ، وجهی از عیسی که خود را قربانی می کند تا آنان که در تاریکی و جهل به سر می برند به دنیای روشنایی بازگرداند . در صحنه نیایش تارک دنیاها ، سمبل خرد ، عزلت . نشان شیطان ، فرمانروای تاریکی ، نشانگر حیله و فریب .
– در انگلستان ، سمبل قاچاق پشم و گوسفند ، گوسفند دزدی .
– در آیین زرتشت ، « اشو-زوشت » 86 .
– در مصر ، سمبل تاریکی ، سرما ، مرگ .
– در ایرلند ، غرش سهمگین دریا پیام دهنده مرگ پادشاهان بود ، جیغ شوم جغد نیز همان معنا را می داد .
جغد در بوته پیچک : اشتباه احمقانه .
چشمانی چون جغد : کور ، نابینا .
تعبیر خواب : بدبختی و بد شانسی . ( همان منبع ، 36 – 37 ) .
این پرنده از روزگاران پیشین بدیمن و پیام آور مرگ بود . یک نقش برجسته سومری مربوط به پرستش متعلق به اوایل هزاره دوم پیش از میلاد ، یک الهه مرگ ، احتمالاً لی لیت 87 ، را نشان می داد که دارای ویژگیهای مشابه جغد بود . بعضی از ظروف تدفینی در چین از دوره سلسله شانگ ( اواخر هزاره دوم پیش از میلاد ) به شکل جغد بود .
( هسیائو 88 ) از لحاظ مردم چین و ژاپن ، جغد ( به ژاپنی فوکورو 89 ) پیام آور مرگ و این مطلب ناشی از این اعتقاد بود که چشمان مادر خود را بیرون آورده است و این نماد ناسپاسی فرزند به شمار می رفت . جغد نشان یاما ، خدای زیر زمین نزد هندوان بود . در غرب اتروسکها 90 بردگان و اسیران را برای یک جغد – خدا قربانی می کردند ، اصل پیوستگی آن با آتنه / مینروا نامشخص است ، ولی از طریق این الهه بود که جغد شهرت خود را در هوش و زیرکی به دست آورد ( سکه یونانی ، سده پنجم پیش از میلاد ) . در تمثیلات دوره رنسانس نشانی از تجسم شب و خواب بود . ( هال ، 1387 ، 42 ) .
– جغد 91 دو خصلته است ، هم پرنده خرد است و هم تاریکی و مرگ .
چینی : شرّ ؛ جنایت ؛ مرگ ؛ هراس ؛ کودکانِ نمک نشناس ، تصویر آن روی خاکستردانهای تدفین نشان مرگ است .
ژاپنی : مرگ ؛ بد شگونی .
سرخپوستی : خرد ؛ غیبگویی .
سلتی : مربوط به ایزدان جهان زیرین ؛ « عجوزه شب » ؛ « پرنده مُردار » .
عبری : نابینایی .
مسیحی : شیطان ؛ نیروهای تاریکی ؛ تنهایی ؛ سوگواری ؛ فلاکت ؛ اخبار بد . جغد « ترانه مرگ » نامیده شده است . جغد نشانه یهودیانی است که تاریکی را بر روشنایی انجیل ترجیح داده اند .
مصری : مرگ ؛ شب ؛ سرما .
مکزیکی : شب ؛ مرگ .
هندو : علامت مشخصه یَمَه 92 ، ایزد مردگان .
یونانی – رومی : فریاد جغد نماد خرد است و برای آتنه / مینرو 93 مقدس شمرده شده است . جغد نشانه ایزد تاریکی و شب اتروسکی ها است . ( کوپر ، 1379 ، 104 ) .
– جغد : از آنجایی که جغدها نور روز را نمی بینند ، نماد اندوه ، ظلمت ، انزوا ، و خلوتی مالیخولیایی هستند . اساطیر یونان ، آتروپوس معبّر را ، که یکی از پارکاها بود و نخ سرنوشت را قطع می کرد ، جغد دانسته است . در مصر جغد نشانگر سرما ، شب و مرگ بود .
در شمایل نگاریِ هندو ، جغد گاه به ماتره واراهی ( مادر واراهی ) اختصاص یافته ، بی که مفهومِ آن دقیق باشد.
در چین باستان جغد نقش مهمی بر عهده داشته : حیوانی وحشتناک که مادرش را ازهم می دریده . جغد نماد یانگ و حتی یانگِ افراطی بوده است . جغد در انقلاب صیفی خود را نشان می داد ، و همذات با طبل و صاعقه بود . در ضمن ، با کوره ی آهنگری ارتباط داشت . جغد علامت هوآنگ – دی یا خاقان زرد و بنیانگذار اول بود . جغد ، یا یانگ افراطی باعث خشکسالی می شد . کودکانی که در روز جغد ( انقلاب صیفی ) متولد می شدند ، شخصیتی خشن ( احتمالاً مادر کُش ) دارند .
جغد یکی از قدیمی ترین نمادهای چین است ، و به دوره ی اساطیری باز می گردد . به عقیده ی برخی از مولفان ، جغد با اژدها – مشعل ، علامت سلسله ی دوم ، علامت یین مخلوط شده است . جغد علامت صاعقه است ، و روی پرچم سلطنتی نقش شده است . جغد پرنده ی وقفی آهنگران و انقلابین است ؛ در عهد باستان ، وقتی آهنگران شمشیر و آینه ی جادو می ساختند ، جغدان از روزها مراقبت می کردند .
شاید از این رو بود که چینیان جغدی را روی در انبار غله ی خود میخ می کردند .
برای سرخپوستان جلگه ی آمریکا ، جغدها قدرت کمک به شب و حمایت از شب را داشتند و استفاده از پر جغد در برخی از مراسم آیینی از این باور نشئت گرفته بود .
در مراسم سرسپاری انجمنهای میده ( میده وی وین ) ، در میان آلگانکین ها ، در یکی از غرفه ها جغد – انسانی مسکن می گرفت ، تا راه زمین به خورشید آفل ، یعنی قلمروِ مردگان را به شرکت کنندگان نشان دهد ، در این حالت جغد وظیفه ی راهنمای ارواح را بر عهده داشت .
در ضمن ، می توان جغد را چون پیک مرگ به حساب آورد ، و بنابراین علامت نحوست : وقتی جغد می خواند ، سرخپوست می میرد ( مایا – کیشه ) ؛ جادوگران چورتی ، که تجسم نیروهای شرّ اند ، می توانند خود را به جغد تبدیل کنند .
در اساطیر جعلیِ غالیا ، در کتابی موسوم به پیران جهان ، جغدهای بدون شاخ بخشی از این پیران را تشکیل می دادند و سرشار از فرزانگی و تجربه بودند . بنابر این می توان جغد بدون شاخ را از زمره ی حیوانات اولیه به حساب آورد ، و شاید بتوانیم جغد بدون شاخ را با جغد شاخدار همسان بدانیم . اما این دو حیوان در نماد گرایی مذهبی سلتی ظاهر نمی شوند . جغد شاخدار تحت تأثیر مسیحیت ، در دیدگاهی منفی بررسی شده ، و نماد گرایی جغد بدون شاخ مساعد و سازگار ، و احتمالاً قدیمی تر و پیشا مسیحی است . بلودُوِد ، زنِ بی وفای لیو در مابینوگی مث به خاطر زنا با مرد همسایه ، کیفر شد و تبدیل به جغد گردید .
جغد بدون شاخ که ظاهراً بر خلاف عقیده ی رابله ، با شهرتی دردبار ، دزد و علامت زشتی شناخته شده ، پرنده ی آتنا بود . این پرنده ی شب ، در ارتباط با ماه است ، و نمی تواند تاب نور خورشید را بیآورد ، و در این مورد با عقاب تفاوت دارد ، که با چشم باز نور خورشید را می نگرد . گنون با توجه به این مورد ، و همچنین ارتباط جغد با آتنا مینروا عقیده دارد که جغد نماد شناخت عقلایی – یعنی دیدن نور از طریق انعکاس ( نورِ ماه ) است ، که مغایر است با شناخت الهامی – یعنی دیدن نور مستقیم ( نور خورشید ) . شاید به همین دلیل است که جغد از مختصات پیشگویان شده است ، جغد نماد دید باطنی است ، اما از طریق علاماتی که پیشگو تفسیر می کند . جغد ، پرنده ی آتنا ، نماد عکس العملی است که بر ظلمتها مسلط می شود .
در اساطیر یونان ، جغد نشانه ی اسکالافوس پسر آخرون و نومفای ظلمت است . او بود که دید پرسفونه میوه یی
( دانه یی انار ) را در دوزخ چشید و او را لو داد ، و بدین ترتیب امیدِ او را برای بازگشت دایمی به روز قطع کرد .
در میان آزتکها ، جغد بدون شاخ و عنکبوت ، حیوانهای نمادین خدای دوزخ هستند . در چندین لوح چوبی به دست آمده ، جغد بدون شاخ به عنوان نگهبان خانه ی ظلمانی معرفی می شود . جغد بدون شاخ در ارتباط با نیروهای اهریمنی ، و در ضمن مظهر خدای شب ، باران و طوفان است . این نمادگرایی در عین حال هم با مرگ و نیروهای ناخود آگاه ماه – زمین در ارتباط است ، و هم با آبها ، گیاهان ، و رشد به طور کلی .
در وسایل خاکسپاری که در قبرهای تمدن پیش اینکایی قبل از اینکاها در چیمو ( در پرو ) به دست آمده اغلب به چاقوی قربانی به شکل نیمه ی ماه بر می خوریم ، بر بالای دسته تصویرِ یک خدای نیم انسان – نیم حیوان ، نقش می شد ، که این حیوان به شکل پرنده ی شب ، جغد بدون شاخ یا شاخدار بود . این نماد که مشخصاً با نظریه ی مرگ یا قربانب در ارتباط بود ، با گردنبندی از مروارید و صدف دریایی تزیین می شد و با رنگ سرخ روی سینه اش آرایش می شد . خدایی که به این شکل تصویر شده بود ، اغلب دو سگ در دو طرفش ایستاده بودند که نماد راهنمای ارواح بودند . این جغد شاخدار یا بدون شاخ اغلب یک چاقوی قربانی در یک دست ، و ظرفی برای جمع کردنِ خون قربانی در دست

مطلب مرتبط :  
دسته بندی : علمی