جود اختلاف معنی دار آماری می باشند (05/0P).

جدول4-10-5-1- آنالیز واریانس برایC18:0 در لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 383/0
نوع غذا 3 004/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 022/0
خطا 16
کل 23

نتایج حاصل از تحلیل آماری اسید چرب C18:0 تیمارهای مورد آزمایش در جدول 4-10-5-1 نشان داده شده است. در این آزمایش بیشترین میزان این اسید چرب مربوط به تیمار سبوس گندم (12/0±12/7 میلی گرم در هر گرم بافت) و کمترین مقدار مربوط به تیمار جلبک دونالیلا سالینا (41/0 ±64/3 میلی گرم در هر گرم بافت) می باشند که نسبت به هم از نظر آماری اختلاف معنی داری داشتند (05/0p). همچنین تیمارهای سبوس گندم با پروبیوتیک و تیمار ترکیبی سبوس گندم/برنج از نظر آماری تفاوت معنی داری با تیمار جلبک نداشتند (05/0P). همچنین تیمارهای 4، 5، 6، 7 و1 کمترین مقدار را داشته و هیچ تفاوت معنی داری با یکدیگر نشان ندادند (05/0P). همچنین تیمارهای 3، 8، 4، 7، 5 و 6 با یکدیگر تفاوت آماری معنی داری نشان ندادند و علاوه بر این نیز با تیمارهای 1 و 2 نیز اختلاف آماری معنی داری نشان ندادند (05/0p).
همچنین تیمار8 یا تیمار ترکیبی سبوس گندم/برنج به همراه پروبیوتیک (47/1±51/7 میلی گرم در هر گرم بافت آرتمیا) در مقایسه با تیمار 4 یا تیمار ترکیبی بدون پروبیوتیک ( 54/0±37/6 میلی گرم در هر گرم بافت آرتمیا) مقدار بیشتری از این اسید چرب داشت و از نظر آماری تفاوت معنی داری با هم داشتند (05/0p).
براساس این تحلیل آماری، تیمار 6 یا تیمار سبوس گندم همراه با پروبیوتیک ( 49/1±07/7 میلی گرم در هر گرم بافت) نسبت به تیمار 2 یا تیمار سبوس گندم فاقد پروبیوتیک (43/1±79/10 میلی گرم در هر گرم بافت) حاوی مقادیر کمتری از این اسید چرب را داشت. و این موضوع در مورد تیمار 7 یا تیمار سبوس برنج به همراه پروبیوتیک (28/0±26/5 میلی گرم در هر گرم بافت) که نسبت به تیمار 3 یا تیمار سبوس برنج بدون پروبیوتیک (21/0±28/8 میلی گرم در هر گرم بافت) دارای میزان کمتری از این اسید چرب بود نیز صدق می کند.

جدول4-10-8- آنالیز واریانس برای C18:2n-6 cis در لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 046/0
نوع غذا 3 076/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 066/0
خطا 16
کل 23

4-10-9- اسید چرب C18:2n-6 trans
عامل ایجاد اختلاف آماری معنی دار بین تیمارهای مورد مطالعه بر هم کنش پروبیوتیک و نوع غذا بوده است.

جدول4-10-9-1- آنالیز واریانس برای C18:2n-6 transدر لاشه آرتمیا فرانسیسکانا
تغذیه شده با تیمارهای غذایی مختلف در دوره 17 روز پرورش
منبع درجه آزادی Pvalue
پروبیوتیک 1 184/0
نوع غذا 3 030/0
پروبیوتیک* نوع غذا 3 035/0
خطا 16
کل 23

در این بررسی آماری مربوط به این اسید چرب بیشترین مقدار ( 07/0±32/0 میلی گرم در هر گرم بافت) مربوط به تیمار 1 یا تیمار جلبک دونالیلا سالینا و کمترین مقدار (00/0±00/0 میلی گرم در هر گرم بافت) مربوط به تیمار 2 یا تیمار سبوس گندم بود. از نظر آماری تیمار جلبک با سایر تیمار های مورد بررسی تفاوت معنی داری داشتند (05/0p) و سایر تیمارها از نظر آماری هیچ تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند (05/0

بیشترین مقدار ( 07/0±64/0 میلی گرم در هر گرم بافت) مربوط به تیمار سبوس گندم که با تیمار 1 یا تیمار جلبک از نظر آماری تفاوت معنی داری نداشتند (05/0P).

4-10-13- اسید چربC20:2n-6
تحلیل آماری این اسید چرب نشان می دهد که هیچ تفاوتی آماری معنی داری بین گروه ها وجود نداشتند (05/0p). تیمارهای 3، 4 و6 با تیمار 7 از نظر آماری تفاوت معنی داری نشان ندادند (05/0p). داده های آماری نشان می دهند که تیمارهای 8 و3 از نظر آماری با تیمار 2 نداشتند (05/0P). همچنین تمامی تیمارهای مورد مطالعه به غیر از تیمار 1 با یکدیگر و با تیمار 8 از نظر آماری تفاوتی معنی دار نشان ندادند (05/0P). همچنین کمترین میزان طول کل آرتمیا مربوط به تیمار ترکیبی سبوس گندم/سبوس برنج به همراه جلبک بود (03/0±76/6 میلی متر) که از نظر آماری در مقایسه با سایر تیمار ها به غیر از تیمار 8 (سبوس گندم/سبوس برنج با جلبک و پروبیوتیک) تفاوت معنی داری داشتند (05/0P). همچنین بین تیمارهای جلبک (1و 5) و تیمارهای 2، 3 و 7 از نظر آماری اختلاف معنی داری در طول کل آرتمیاهای مورد آزمایش دیده نشدند (05/0P). نتایج بدست آمده در این تحقیق قابلیت و کارایی آرتمیا را در هضم و جذب ذرات غذایی غیر زنده که بصورت توام با مقدار اندکی جلبک سبز در اختیار آرتمیا قرار گرفته بود، اثبات می نماید.(Zmora & Shpigel, 2006)
5-3- نرخ رشد ویژه (SGR)
بهروان (1389)، نرخ رشد ویژه را در دو سویه آرتمیا با استفاده از منابع غذایی مختلف گزارش کرد. بر اساس نتایج محقق فوق، یک نرخ رشد ویژه 3/22 و 4/18 درصد برای آرتمیا ارومیانا به ترتیب با استفاده از جلبک تک سلولی دونالیلا ترتیولکتا و مخمر نانوایی و یک نرخ رشد ویژه 6/22 درصد برای آرتمیا فرانسیسکانا با استفاده از جلبک تک سلولی دونالیلا ترتیولکتا در پایان روز 25 ام گزارش شد. این نرخ رشد ویژه حاصل از مطالعۀ فوق نسبت به نتیجۀ نرخ رشد ویژه حاصل از تحقیق حاضر در تیمار غذایی جلبک دونالیلا سالینا چه بدون پروبیوتیک و چه همراه پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (28%) بسیار پائین می باشد.
همچنین اونق و همکاران (1390) در تحقیقی که بر روی دو سویه آرتمیا ( آرتمیا ارومیانا و آرتمیا بکرزا) به مدت 15 روز پرورش انجام دادند گزارش دادند که نرخ رشد ویژه در تیمارهای مختلف غذایی در یک دامنه 3/31 و 6/33 درصد بود که در مقایسه با نتایج محقق فوق در وضعیت بسیار بهتری قرار دارد. در آزمایش حاضر نرخ رشد ویژه برای آرتمیا فرانسیسکانا در مدت 17 روز پرورش با تیمارهای غذایی مختلف در محدودهً 28 بدست آمد و نتیجۀ حاصل از مطالعۀ حاضر با نتایج تحقیق بالا نزدیکتر می باشد.
5-4- درصد ماده خشک (وزن مرطوب و خشک انفرادی آرتمیا فرانسیسکانا)
طبق گزارشات علمی محققین مختلف، ارزش غذایی آرتمیا ثابت نبوده و برحسب زمان و مکان پرورش، نوع سویه و خصوصا رژیم غذایی آنها متفاوت می باشد(Sorgeloos et al., 2001) .
Naegel و همکاران (1999) نشان دادند که وزن انفرادی مرطوب و خشک آرتمیاهایی که به مدت 15 روز با غذای تجاری نستوم (شیر خشک) غنی شده با روغن ماکرل تغذیه شده بودند معادل 57/2 و 37/0 میلی گرم بوده و آرتمیاهایی که از نستوم معمولی تغذیه کرده بودند دارای وزن مرطوب و خشک معادل 63/1و 19/0 میلی گرم بوده اند. در تحقیق فوق مقادیر وزن مرطوب و وزن خشک آرتمیاهایی که از غذای نستوم (شیرخشک) غنی شده استفاده کرده بودند تقریبا دو برابر حالت معمولی بوده است.
اونق و همکاران (1390) گزارش دادند که وزن مرطوب انفرادی آرتمیا ارومیانا 45/1، 294/1، 595/1 و 447/1 میلی گرم و آرتمیا پارتنوژنز 413/1، 102/1، 136/1 و486/1 میلی گرم که به ترتیب با تیمار جلبک دونالیلا سالینا، سبوس گندم، سویا و مخلوط سبوس گندم/سویا تغذیه شده بودند بدست آمد که با نتایج محققین فوق (در حالت نستوم غنی نشده) قابل مقایسه می باشند. مقادیر وزن خشک انفرادی 171/0، 136/0، 213/0 و 167/0 میلی گرم در آرتمیا ارومیانا و 165/0، 133/0، 113/0 و 156/0 میلی گرم در آرتمیا پارتنوژنز در پایان روز پانزدهم به ترتیب مربوط به تیمار جلبک دونالیلا سالینا، تیمار سبوس گندم، سویا و مخلوط سبوس گندم/سویا بدست آمد. در این تحقیق نیز در بسیاری موارد با نتایج محققین فوق مطابقت دارد. تفاوت های بیوشیمیایی در درون یک گونه عمدتا توسط مقدار و کیفیت غذاهای در دسترس ایجاد می شود.(Gonzalbo et al., 1987)
در تحقیق حاضر مقادیر وزن مرطوب انفرادی از نظر آماری اختلاف معنی داری را نشان ندادند (05/0P). این نتایج با نتایجی کهNaegel و همکاران (1999) ارائه داده بودند مطابقت داشت.
5-5-درصد خاکستر
Teresita و Letecia (2004) محتوای خاکستر سویه های مختلف آرتمیا را که با منابع مختلف غذایی به مدت پانزده روز تحت شرایط آزمایشگاهی پرورش یافته بودند را گزارش کردند. بر اساس یافته های این محققین وزن خاکستر آرتمیاهایی با کنجاله سویا، اسپیرولینای خشک، اسپیرولینای مرطوب، سبوس برنج تغذیه شده بودند و تیماری که از محیط طبیعی صید شده بودند به ترتیب معادل 77/10، 1/19، 7/8، 4/15 و 9/33 درصد وزن خشک آنها بوده است. در تحقیق حاضر بیشترین مقدار درصد خاکستر از وزن خشک آرتمیا مربوط به تیمار غذایی سبوس گندم به همراه جلبک (29/0±15/12 درصد) بود که با تیمارهای غذایی سبوس برنج با جلبک از نظر آماری اختلاف معنی داری نشان ندادند (05/0p). در تحقیق حاضر درصد خاکستر جیرۀ غذایی سبوس برنج (3/0±12/11) در مقایسه با تیمار سبوس برنج مطالعۀ فوق (4/15 درصد) میزان کمتری بدست آمد دلیل احتمالی پائین بودن آن شاید به خاطر سهم جلبک در جیرۀ غذایی آن باشد.
بر اساس Amatو Gozalbo (1988) دریافتند که مقدار خاکستر در آرتمیاهای وحشی، 50 درصد بالاتر از محتوای خاکستر آرتمیاهای پرورش یافته در شرایط مصنوعی می باشد. که این موضوع احتمالا مربوط به رژیم غذایی جمعیت های وحشی می باشد که عمدتا بر پایه ذرات مواد آلی می باشد که باعث تجمع مقدار بیشتری مواد معدنی در تلوپودها (بخش انتهایی پاهای آرتمیا) و لوله های گوارشی می شود بنابراین باعث افزایش سهم خاکست

مطلب مرتبط :   آمریکا، علی(علیهالسلام)، راهبرد، امیرالمؤمنین، عدالت
دسته بندی : علمی