برنامه‌های اطلاعاتی و کانال ویژه جوانان.
وضعیت خصوصیسازی تلویزیون فرانسه
از سال 1986 دولت برنامههای خود را در زمینه تغییر مقررات سیستم سخنپراکنی فرانسه که شامل خصوصی کردن TF1 (کانال 1 تلویزیون دولتی) و نیز بکارگیری شرکتهای خصوصی ارتباطاتی در امر ساخت شبکههای تلویزیون کابلی و تخصیص امتیازاتی در مورد دو کانال تلویزیونی تجارتی جدید و دو ایستگاه تلویزیون ماهوارهای و یک شبکه جدید سخنپراکنی بود به اجرا گذاشت و در این زمینه کمیسیون ملی آزادی ارتباطات تشکیل شد.
از سال 1964 تا سال 1974 شبکه رادیو تلویزیونی فرانسه توسط سازمان رادیو تلویزیون فرانسه (ORTF) اداره میشد که تحت نظارت و سرپرستی وزارت اطلاعات فرانسه قرار داشت. سپس این سازمان، جای خود را به هفت شرکت دولتی داد و در سال 1982 وظایف آن به یک کمیته نه نفره سپرده شد. در سال 1986 پس از به قدرت رسیدن جناح راست، وظایف این کمیته به کمیسیون 13 نفره کمیسیون ملی آزادی ارتباطات سپرده شد.
رادیوی بینالمللی فرانسه برای اغلب کشورهای جهان به زبان محلی برنامه پخش میکند. کانالهای خصوصی تلویزیونی که در نیمه دهه هشتاد شروع به فعالیت کردهاند، بودجه خود را از طریق مشترکان تأمین میکنند. دولت فرانسه از سال 1984 برنامه توسعه شبکه تلویزیونی از طریق کابل را نیز دنبال کرده است. دولت جناح راست در سال 1986 مسئولیت ایجاد شبکه تلویزیون کابلی را به شرکتهای خصوصی سپرد. مشترکان تلویزیون کابلی در فرانسه زیاد نیستند. دولت فرانسه در بسیاری از وسایل ارتباط جمعی این کشور که ظاهرا غیردولتی هستند سهامدار است و از این طریق آنها را کنترل میکند.
باید افزود که تا سال 1986 تمامی ایستگاههای رادیو تلویزیونی در داخل این کشور متعلق به دولت بودند، لیکن پس از اینکه شیراک در این سال به نخستوزیری رسید، شبکه 1 تلویزیون این کشور به بخش خصوصی واگذار شد. به هر حال دولت فرانسه نسبت به رادیو تلویزیون، حساسیت دارد و به طرق مختلف آنرا کنترل میکند.

• اسپانیا
شکستن انحصار رادیو- تلویزیونی دولت توسط بخش خصوصی موجب زلزله‌ای غیررسمی در اسپانیا شد و تأسیس شکبه‌های خصوصی، تسلط سی ساله TVE و تلویزیون دولتی اسپانیا را شکست.
“برای زمانی طولانی انحصار شش شبکه محلی عمومی را شکست و موجب شد اسپانیایی‌ها روزانه 5/3 ساعت تلویزیون ببینند که بالاترین نرخ در اروپاست.
ژنرال فرانکو دیکتاتور رومانی در سال 1956 تلویزیون دولتی TVE را تأسیس کرد و برای چهل سال این جریان ادامه داشت تا بعد از مرگش دولت سوسیالیست تغییرات چشم‌گیری در TVE داد.”
(Davis,Andrew، 1994)
اروپای شرقی
“اگرچه دولت های جدید اروپای شرقی به یکباره به دنبال نمونه کاملی از خصوصی سازی نیستند اما خصوصی سازی را به عنوان یک نیاز ضروری و عاملی در جهت بالا بردن بهره وری و افزایش منابع برای کمک به دولتها در جهت صرف پول کمتر و اختصاص آن به رفاه عمومی برای دستیابی به درگیری کمتر دولت ها در اقتصاد، و جذب سرمایه خارجی و تمرکز زدایی و تنوع اقتصادی دنبال می کنند. برنامه خصوصی به عنوان مهمترین عامل تولید بررسی می شود” (453:1994,Bajit).
تلاشهای خصوصی در کشورهای سوسیالیستی در جهت اصلاح از سه منظر اصلی به چالش کشیده می شود.
• طبیعت خصوصی سازی با نقش سلطه دولتها تناقض دارد.
• برای خصوصی سازی دولتی است که توزیع مجدد رفاه را نسبت به کارایی بیشتر اقتصادی ترجیح می دهد.
• موفقیت پیوند با سرمایه داری غربی و مالکیت خصوصی در کشورهای سوسیالیستی توسط ساختار بومی این جوامع محدود می شود.
بنابراین انحصار زدایی و خصوصی سازی از اقتصاد ملی و رسانه ها، به وسیله نسل جدید نخبگان قدرتمند در اروپای شرقی نه تنها برای سطح بالاتری از بهره وری و منافع اقتصادی، بلکه به عنوان شرط ضروری دموکراسی عمومی و تکثر رسانه ای مورد توجه است، استدلالی که موجب تغییرات مشابه در اروپای غربی شد.
اگرچه انتقادات از رویکرد جدید اروپای شرقی گاهی برانگیخته می شود، شبیه مطالبی درباره حمله به آمریکایی شدن رسانه ها در اروپای غربی طرح می شد.
“یکی از مخالفتهای بنیادی به دموکراتیزه شدن ارتباطات در اروپای شرقی میان روند خصوصی سازی و تجاری سازی مشابه وسیله ای برای حداکثر کردن منافع و توسعه خدمات عمومی به عنوان یکی از امکانات دموکراسی بیشتر است.
کمبود پول و نیاز به صنف اقتصادی و کاهش رشد اقتصادی باعث اصلاحاتی می گردد که قابل حل نیستند و این مخالفتها را بی اثر کرده و دولتهای اروپای شرقی را معتقد به وجود عامل جادویی امپریالیسم و خصوصی سازی برای حل مشکل می کند.
طلسم بازار رقابت افراد خصوصی (ایدئولوژی سلطه جدید در اروپای شرقی، و اتحاد غیر حیاتی به اداره دولتی (ایدئولوژی اصلاح طلب مسلط) عناصر اصلی منظر جدید است”(1992و splichal).
2-11-2- آسیا
در این تحقیق نظام تلویزیونی تعدادی از کشورهای آسیایی واروپایی مورد مطالعه قرار گرفته است:
نظام تلویزیونی کشورهای آسیایی:
از میان کشورهای آسیایی پیشگام در خصوصی‌سازی تلویزیون می توان به 11 کشور زیر اشاره کرد:
• هند:
این فرآیند در هند تلفیقی از دموکراتیزه شدن و تجاری شدن است، از اواخر دهه 80، تولیدکنندگان مستقل برنامه‌های سرگم‌کننده تولید کرد.دولت نیز به سوی آزادسازی کانال‌های اطلاعاتی پیش‌ می‌رود تا زمانی که در حین دولت راجیو گاندی، تلویزیون هند آغاز به پخش آوازهای تجاری کرد، دولت درداشان، تنها 5 درصد از زمان را روی تبلیغات و نیاز برای فضایی که بیشتر تأمین شود شرکت‌های چند ملیتی بیشترین هزینه را در تبلیغات انجام دادند.
از دولت بعدی، تجاری‌سازی تلویزیون سرعت بیشتری گرفت و همزمان برنامه تمرکز‌زدایی نیروهای اداری ادامه یافت. اکنون استفاده از آنتن‌های دیش برای دریافت تلویزیون‌های ماهوراه‌ای به مردم اجازه می‌دهد که برنامه‌های دیش تلویزیون کابلی و سرویس اشتراک محلی را تلفیق کنند. هندی‌ها می‌توانند تلویزیون استار را از هنگ‌کنگ و BBC و CNN را تماشا کنند.
وضعیت خصوصیسازی تلویزیون هند
پخش برنامههای رادیویی در هند به سال 1927 با سرمایه خصوصی به صورت دو ایستگاه در بمبئی و کلکته آغاز شد. در سال 1930 دولت با در اختیار گرفتن پخش برنامههای رادیویی با نام سرویس سخنپراکنی رادیویی هند و بعدها در سال 1936 با تغییر نام آن به رادیو سراسری هند و همچنین آکاشوانی کار را ادامه داد. در زمان استقلال، 6 ایستگاه رادیویی در هند فعالیت داشتند. در اکتبر 1997 رادیو سراسری هند شامل 194 ایستگاه رادیویی و در سال 1998 شامل 201 ایستگاه رادیویی بود.
نخستین برنامه تلویزیونی در هند با یک استودیوی موقت در دهلی نو در 15 سپتامبر 1959 پخش شد که قدرت پخش آن تا فاصله 25 کیلومتری دهلی بیشتر نبود. سپس در سال 1965 برنامه تلویزیونی به مدت یک ساعت همراه با اخبار شروع به کار کرد. در سال 1972 تلویزیون به بمبئی راه یافت و تا سال 1975 شهرهای کلکته، مدرس، سرینگر، آمریستار، و لاکنو نیز دارای ایستگاههای تلویزیونی شدند. امروزه دوردارشان یا تلویزیون ملی هند، یکی از گستردهترین سازمانهای پخش تلویزیونی در جهان است. این سازمان در سال 1997 دارای 3 کانال ملی، 2 کانال اشتراکی، 10 کانال منطقهای با زبان همان ناحیه، چهار ایستگاه شبکهای و یک کانال بینالمللی بوده است. برنامههای این شبکهها 87 درصد کل جمعیت را تحت پوشش قرار میدهند و به کمک امکانات ماهوراهای در سایر کشورهای همسایه نیز قابل مشاهدهاند. میزان آگهیهای تجاری دوردارشان در سال 97-1996 معادل 74 میلیارد روپیه بوده است.
• پاکستان:
بی‌نظیر بوتو در سال 1988 به قدرت رسید و جریان دموکراسی و آزادی اطلاعات دو شعار اصلی او بودند، این جریان انحصار دولتی را در تلویزیون شکست، او به مردم اجازه داد تا تلویزیون‌ ملی پاکستان را در برابر تلویزیون دولتی پاکستان راه‌اندازی کنند، اما شرایطی که بر تلویزیون ملی اعمال می‌شد تنها اجازه پخش برنامه‌های ضبط شده و سانسور شده را فراهم می‌کردند، برنامه‌های زنده به استثنای برنامه‌هایی درباره رخدادهای ورزشی و حوادث ملی.
اخبار و برنامه‌هایی درباره سیاست خارجی باید از PTV و تلویزیون دولتی پخش مجدد می شد. دولت حق پخش 30درصد از برنامه‌ها از PTV را رزرو کرد. شبکه جدید برای اهداف سرگرم‌کننده و تجاری ایجاد شده بود و تنها اجازه پخش اخبار و برنامه‌های محلی ار از PTV و اخبار سانسور شده CNN را داشت.
بی‌نظیر بوتو، اجازه آزادی اطلاعات را صادر کرد و همچنین برای بهبود آزادی اطلاعات و شفاف‌سازی فضا، اجازه پخش اخبار احزاب را صادر کرد.
• سریلانکا:
سریلانکا تا اواخر دهه 1970 در برابر تلویزیون مقاومت می‌کرد، با این استدلال که این وسیله دخالت خارجی را فراهم می‌کند، این عقیده به سرعت با یک استدلال موافق تلویزیون که بر نیاز به تفریح و شادی و عقاید درباره جامعه جدید در برابر حمایت سریع به روشن‌فکری و فرهنگ زندگی تحت اقتدار بود جایگزین شد.
از زمانی که دولت برای معرفی تلویزیون جدید برنامه‌ریزی کرد، به یک اپراتور بخش خصوصی برای تأسیس شبکه تلویزیونی در سال 1978 اجازه داد. این موجودیت برای ایجاد ایستگاه برنامه تفریحات و سرگرمی که توسط شبکه ویدیویی آمریکایی ضبط شده بود راه‌اندازی شد.
این ایستگاه به دلیل عدم مدیریت شکست خورد و دولت خود تصدی آن را عهده‌دار شد و تلویزیون دولتی در سال 1982 آغاز به کار کرد. اگرچه تلویزیون خصوصی به عنوان تلویزیون مستقل در حال فعالیت و رشد است.
• اندونزی:
اندونزی، سنت منحصر به فردی را در تلویزیون در مقایسه با مستعمرات دیگر دارد، ‌اندونزی رادیوی خصوصی را در کنار رادیو دولتی حفظ کرده است.
تا سال 1988، ‌دولت اندونزی انحصار تلویزیون را به دست داشت. اگرچه تلویزیون دولتی پخش تبلیغات را از دهه 1970 آغاز کرده بود،‌در سال 1981 سوهارتو اعلام کرد که تبلیغات کالاهای دولتی ممنوع است. اما در سال 1988، انحصار زدایی در اندونزی آغاز شد، شبکه تجاری RCTI مجوز فعالیت دریافت کرد و انحصار دولتی به پایان رسید.برای دریافت RCTI به رمز‌گشایی احتیاج داشت، این سیستم به تلویزیون کابلی و حق اشتراک ارتقا یافت و در سال 1990، مقررات اجازه استفاده از امواج هوایی را برای تلویزیون تجاری صادر کرد.
در سال 1990، شبکه دیگر تجاری SCTV راه‌اندازی شد و قبل از آن شبکه تجاری دیگری به نام TPI که صبح‌ها برنامه آموزشی پخش می‌کرد شروع به کار کرد.تلویزیون دولتی همچنان انحصار تولید خبر را در اختیار دارد و دیگر شبکه‌ها تنها می‌توانند آن‌را پخش مجدد کنند. و RCTI نیز اجازه پخش روزانه 30 دقیقه از برنامه‌های CNN را

مطلب مرتبط :   تلویزیون، رادیو، جمهوری، صداوسیما، بازنگری

دسته بندی : علمی