دولت های اسلامی نتوانند یک نقش بازدارندگی در این عرصه برای خود ایجاد ننمایند؛گریبانگیر این جنگ ها خواهند شد نتیجه دیگری که از مهدویت در ارتباط با بکارگیری تسلیحات متعارف حاصل می شود،آن است که نیروهای مسلح دولت اسلامی با تکیه بر توان تسلیحاتی متعارف خود باید نخست نقش بازدارندگی و سپس حفظ صلح و امنیت منطقه ای را ایفاء نمایند
آمادگی قوای مسلح دول اسلامی در بکارگیری تسلیحات متعارف با تاکید بر وقوع فتنه هایی هم چون خروج دجال،ویژگی های سفیانی و فرو رفتن سپاه او در زمین،هجوم یاجوج و ماجوج و

نیز تاکید می گردد
کاربرد تسلیحات متعارف توسط قوای مسلح دول اسلامی همواره باید به عنوان گزینه آخر مطرح باشد بدین معنا که همان گونه که مهدی موعود(عج) در عصر قیام،ابتداء با بیان دعوت،اتمام حجت یا به بیان امروزه دیپلماسی،راه هر گونه جنگ،دشمنی و کاربرد وسیع تسلیحات متعارف جز در صورت عناد آشکار را می بندد؛کاربرد تسلیحات متعارف نیز باید به عنوان گزینه آخر باشد و این هم یکی دیگر از ویژگی هایی است که مهدویت را به ویژه از تلقی واقع گرایان در بکارگیری تسلیحات و قوای متعارف جدا می نماید
بکارگیری تسلیحات متعارف در اندیشه مهدویت بایستی به دور از هر گونه ظلم و ستم و صرفا معطوف به مبارزه با ظالمان،غارت گران و مفسدان باشد چرا که اقدام مبتنی بر دکترین مهدویت یک اقدام عدالت بخش و توحید محور می باشد
بنابراین قوای مسلح مکلفند حتی در صورت جهاد دفاعی از کاربرد تسلیحات متعارف بر علیه غیرظالمان به شدت احتراز نمایند
این ویژگی است که در واقع گرایی و آرمان گرایی به هیچ وجه مورد توجه قرار نمی گیرد و شاهدی بر جامعیت بکارگیری تسلیحات متعارف در دکترین مهدویت است
در مهدویت برخلاف واقع گرایی و آرمان گرایی به ویژگی افراد و دولت های صالح برای بکارگیری تسلیحات متعارف نیز توجه شده است و بنابراین، هر شخص و دولتی صلاحیت کاربرد تسلیحات متعارف را ندارد بلکه تنها دولت ها و اشخاصی صلاحیت این کاربرد را دارند که فهم کامل و عمیقی نسبت به واقعیات جهان و دین برخوردار باشند
کاربرد تسلیحات متعارف و امنیت نیز از زمره موضوعات بسیار مهم در زمینه تحقیق حاضر تلقی می شود
در این راستا،کاربرد تسلیحات متعارف از سه منظر امنیت ملی،امنیت دسته جمعی و امنیت بشری قابل بررسی می باشد
نتیجه این بخش آن می باشد که اگرچه امروزه دولت ها،راهبردهای مربوط به تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف را جزیی از امنیت ملی خود تلقی می نمایند اما در عین حال در چهارچوب نظام امنیت دسته جمعی که هم اینک در نهاد شورای امنیت ملل متحد نمود پیدا نموده است ملزم می باشند تا برای حفظ یا اعاده صلح و امنیت بین المللی،نیروها و تسلیحات متعارف را در اختیار جامعه بین المللی قرار دهند
امنیت بشری هم مفهومی است که به ویژه از پس از پایان جنگ سرد مورد توجه بین المللی قرار گرفته است
اهمیت امنیت بشری در بحث کاربرد تسلیحات متعارف به ویژه با توجه به محوریت یافت بحث های حقوق بشری و حقوق بین الملل بشردوستانه در جامعه بین المللی حایز اهمیت باشد
باید گفت که در عین حال که هر کدام از این مفاهیم امنیت می توانند با هم تعارض داشته باشند اما می توانند با همگرایی هر سه نظام را به صورت نسبی اجراء نمود

فصل سوم
قواعد حاکم بر کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های بین المللی و دولت ها

مقدمه فصل سوم:
در فصل سوم تحقیق حاضر به نقش سازمان های بین المللی و دولت ها در زمینه تنظیم بکارگیری تسلیحات متعارف پرداخته می شود
به دلیل آنکه در حقوق بین الملل اعمال دولت ها تنها تا حدی که با حقوق بین الملل سازگار باشد مبنا قرار می گیرد؛تکیه بیشتری بر روی سازمان های بین المللی به ویژه سازمان ملل متحد گذاشته شده است

مطلب مرتبط :   عوامل یا شاخص های عدالت رویه ای ازدیدگاه امام علی(ع)

از آنجا که تاکنون سازمان ملل متحد مهم ترین نقش را در تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف داشته است ابتداء به نقش و اقدامات آن پرداخته می شود
کنترل تسلیحات در سطح سازمان ملل متحد به صورت ابتدایی شامل تسلیحات هسته ای می گشت اما تحریم تسلیحاتی عراق پس از جنگ دوم خلیج فارس در سال 1991 و نیز پیمان دیتون234 در زمینه آتش بس میان یوگسلاوی سابق موجب شد که عملا سازمان ملل متحد وارد کنترل کاربرد تسلیحات متعارف گردد بدین معنا که در زمینه تحریم تسلیحاتی عراق با صدور قطعنامه 678، عراق را از تولید هر گونه تسلیحات از جمله تسلیحات متعارف بازداشت و در پیمان دیتون نیز بر اساس سند انضمامی 1B آن،اقداماتی به منظور تامین وضعیت امنیتی در بوسنی و هرزگوین مورد توافق قرار گرفته بود که برخی از مفاد آن شامل نظارت بر کنترل تسلیحات متعارف می شد
ایده کنترل موثر بر تجارت تسلیحات متعارف در سطح سازمان ملل متحد، در واقع، به بند 38 سومین گزارش کتفرانس خلع سلاح به 43 نشست مجمع عمومی سازمان ملل در 1988 باز میگردددر بند مذکور ،بر لزوم انعقاد معاهدات بین المللی درباره خلع سلاح کامل اعم از هسته ای و غیر هسته ای تحت نظارت موثر بین المللی، تاکید شده است
اصلی ترین نهاد در سطح سازمان ملل متحد که تاکنون نقش عمده ای را در کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف ایفاء کرده است، مجمع عمومی می باشد
بدین لحاظ که ،سه کنوانسیون عمده یعنی کنوانسیون اتاوا در مورد ممنوعیت مین های ضد نفر235 و کنوانسیون برخی سلاح های متعارف و پروتکل های پنچ گانه آن236،کنوانسیون مهمات خوشه ای237 را در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف به تصویب رسانیده است
نقش شورای امنیت در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف بیشتر در قالب اعمال تحریم های تسلیحاتی بین المللی بر علیه دولتها جلوه گر شده است که از جمله آن می توان به اعمال تحریم های تسلیحاتی علیه جمهوری اسلامی ایران در قطعنامه های 1737(2006)،1747(2007)،1803(2008)و 1929(2010) یا اعمال تحریم های تسلیحاتی علیه لیبی در سال 2011 در قالب قطعنامه های 1970(2011) و 1973(2011) اشاره داشت
علاوه بر این می توان به تاسیس کمیسون تسلیحات متعارف سازمان ملل238توسط شورای امنیت برای توجه به نگرانی های موجود در زمینه تسلیحات متعارف و مسائل جانبی آن از جمله تجارت تسلیحات متعارف و اعمال سیاست هایی چون سیاست خلع سلاح،رفع بسیج عمومی و استقرار مجدد 239و سیاست اصلاحات بخش اجتماعی در مناطق جنگ زده 240برای جلوگیری از وقوع مجدد و تشدید جنگ توسط شورای امنیت اشاره داشت
ضعف عمده نظام کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف در شورای امنیت آن است که با وجود صدور قطعنامه 1540 در مورد منع توسعه،انتقال و تجارت تسلیحات کشتار جمعی با تروریسم بین المللی توسط دولتها، این نهاد فاقد یک قطعنامه خاص در همین زمینه در مورد تجارت تسلیحات متعارف با تروریسم بین المللی می باشد به گونه ای که این امر زمینه لازم برای اعطای کمک ها ، انتقال و تجارت تسلیحات متعارف با گروههای تروریستی را به ویژه در بحران های اخیر منطقه ای چون بحران لیبی و سوریه فراهم آورده است
از جمله نهادهای موثر دیگر در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف در سطح سازمان ملل متحد، شورای اقتصادی اجتماعی می باشد
فعالیت شورای اقتصادی =اجتماعی سازمان ملل متحد در نظارت بر تسلیحات متعارف ، بر نظارت بر تجارت تسلیحات کوچک مبتنی شده است
بدین منظور ، شورای مزبور از اواسط دهه90 میلادی به منظور نظارت بر کنترل بر تسلیحات متعارف ، قطعنامه های را در زمینه لزوم نظارت بیشتر دولتها بر مالکیت تسلیحات کوچک توسط افراد خصوصی مورد تصویب قرار داد از جمله اینکه در جولای 1997 ، شورای اقتصادی –اجتماعی قطعنامه ای را تصویب نمود که بر لزوم نظارت و قانون گذاری دولتها بر مالکیت تسلیحات کوچک و ترغیب آنها به ایجاد چهارچوب های قانونی داخلی که دربردارنده امنیت و نگهداری تسلیحات کوچک،مجازات برای مالکیت غیرقانونی و نیز سوء استفاده از تسلیحات مزبور و ایجاد سیستم های مجوز دهی برای جلوگیری از مالکیت تسلیحات کوچک توسط افراد عدم صلاحیت دار( به عنوان نمونه کودکان؛ مجانین) شده بود241
علاوه بر نقش سازمان ملل متحد می توان به نقش سازمان های بین المللی فرامنطقه ای و منطقه ای و البته دولت ها در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف و نحوه کاربرد تسلیحات متعارف از سوی آنها اشاره نمود
بدون شک،با پایان جنگ سرد و به تدریج نقش سازمان های فوق الذکر و اهمیت همکاری آنها با سازمان ملل متحد به منظور تنظیم موثرتر کاربرد تسلیحات متعارف بسیار افزون گشته است کما اینکه امروزه برخی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی را به عنوان نیروی اجرایی ملل متحد محسوب می دارند

مطلب مرتبط :   مدنی،، دولت،، .(، اعتماد، تمدن

این فصل از چهار مبحث تشکیل شده که در مبحث اول به ارزیابی اقدامات سازمان ملل متحد در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف پرداخته می شود
این مبحث خود از شش گفتار تشکیل شده است که به ترتیب به نقش مجمع عمومی،شورای امنیت،دیوان بین المللی دادگستری،دبیرکل ملل متحد،شورای اقتصادی و اجتماعی و موسسات تخصصی و سازمان های مستقل جهانی در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف پرداخته می شود
مبحث دوم این فصل به نقش،کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های فرامنطقه ای پرداخته می شود از این بین سعی شده است که هم در این بخش و هم در بخش مربوط به سازمان های بین المللی منطقه ای بر سازمان هایی تکیه شود که جمهوری اسلامی ایران در آنها عضویت داشته یا بیشتر با آنها تعامل دارد
از این رو این بخش در قالب چهار گفتار سازمان پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو)،جنبش عدم تعهد،سازمان همکاری های اسلامی و اتحادیه عرب به بررسی موضوع حاضر پرداخته است
مبحث سوم این فصل به نقش،کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های منطقه ای پرداخته شده است
در این فصل به نقش اتحادیه اروپایی،اتحادیه آفریقایی،سازمان کشورهای آمریکایی و شورای همکاری خلیج فارس در زمینه فوق الذکر پرداخته شده است
آخرین مبحث فصل حاضر مربوط به نقش، کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح دولت ها پرداخته شده است که به بررسی اقدامات سه دولت جمهوری اسلامی ایران،ایالات متحده آمریکا و روسیه در این زمینه پرداخته شده است

مبحث اول:ارزیابی اقدامات سازمان ملل متحد در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف
یکی از مهم ترین