انواع بیماری ام اس

انواع بیماری ام اس

2-4-1 حسی خوش خیم[1]: بیماران مبتلا به این نوع، دچار حمله هایی می شوند که فقط باعث از دست رفتن بینایی یا حس های دیگر می شود. لیکن این علایم معمولاً موقتی است و به ندرت باعث بروز ناتوانی های دائمی می شود. اگر چه حمله های آن می توانند مانند سایر انواع به طور پیش بینی ناپذیری رخ دهد.

 

2-4-2 عود- بهبود[2]: شایع ترین نوع ام اس است که حدود 75/0 بیماران را شامل می شود. در این نوع بیمار به طور ناگهانی دچار حمله هایی می شود که یک یا چند قسمت بدن او را درگیر می کند. سپس، به طور کامل یا نسبی بهبود می یابد و بیماری تا اتفاق افتادن حمله بعدی پیشرفت نمی کند. حمله بعدی می تواند خیلی زود یا سال ها بعد رخ دهد.

 

2-4-3 پیشرونده اولیه یا حاد[3]: نوع پیشرونده اولیه که حدود 15/0 بیماران را در بر می گیرد بدترین نوع است. حال این بیماران به طور پیوسته بدتر می شود و در بین حمله ها بهبود نمی یابند و یا بهبودی اندکی دارند. این ها معمولاً طی 5 سال اول بروز بیماری دچار ناتوانی های شدید می شوند.

 

2-4-4 پیشرونده ثانویه یا مزمن[4]: این نوع همانند عود- بهبود آغاز می شود، اما پس از عود های متوالی کاهش آن متوقف شده و وارد مرحله پیشرونده می شود. بیماران پیشرونده ثانویه معمولاً در رده عود- بهبود قرار دارند. حدود 50/0 بیمارانی که در نوع عود- بهبود قرار دارند معمولاً طی 10 الی 15 سال بعد از تشخیص اولیه در نوع پیشرونده ثانویه قرار می گیرد و طی 25 سال حدود 90 درصد آن ها به این نوع تغییر خواهند کرد.

مطلب مرتبط :   ابعاد کمال گرایی و رویکردهای مختلف درکمال گرایی

 

2-4-5 پیشرونده- عود کننده: در این نوع ابتدا ضایعات پیشرونده هستند، اما بیمار دچار حمله های حاد می شود که علایم آن ظاهر شده و پس از مدتی از بین می رود. حدود 6 تا 10درصد بیماران به این نوع دچار هستند. بیشتر بیماران، به این نوع بعد از چهل سالگی مبتلا می شوند.

به رغم این طبقه بندی سیر بیماری ممکن است تغییر یابد. بدین معنی که اگر تشخیص داده شود که بیمار در یکی از این انواع قرار دارد، هیچ تضمینی وجود ندارد که تا آخر در همین نوع باقی بماند و به انواع دیگر تغییر نیابد (آبراموویتز 1384، 1:52).

[1]. Benign ms

[2]. Relapsing- remitting

[3]. Primary progressive

[4]. Secandary progressive